Museumnacht

De museumnacht is een belevenis. Niet zozeer om wat er in de diverse musea en galerieën te zien is - om dat goed te kunnen zien moet je je bezoek op een andere dag van het jaar plannen - maar om de massa bezoekers die zich door het gedeelte van het centrum beweegt op en rond de Witte de Withstraat, tussen 8 uur 's avonds en 2 uur 's nachts. Het beweegt zich als één groot organisme, het beweegt door de straten, het dringt panden binnen, het ademt en maakt lawaai. Het is een gebeurtenis. Al heel lang wordt me kort na deze jaarlijks terugkerende manifestatie gevraagd of ik het naar mijn zin heb gehad tijdens de museumnacht, luttele seconden later gevolgd door een volkomen verbijsterd: BEN JE NIET GEWEEST!?!?
Onbegrip is mijn deel. Je valt overal buiten, je hoort er niet bij als je er niet bij was. Je voelt je een wat zielige figuur.

Ik had besloten daar verandering in te zullen brengen, en kreeg alsof het een verhoord gebed betrof een uitnodiging dit jaar deel te nemen. Net op tijd, zo bleek, de museumnacht verkocht weer al eens uit. Van te voren bedacht ik me hoe aardig het zou zijn de bizarre vormen in kaart te brengen die de massa maakt, zich een weg banend door de cultureel verantwoordelijke straten, dit middels een GPS-tracking systeem. Tot mijn stomme verbazing kregen de deelnemers een barcode op hun jas gespeld, met het doel precies die beweegredenen na te gaan zoals door mij voorgesteld. Bijna precies althans, de barcode werkt niet ge-tracked maar gescanned bij ieder betreden museum of galerie. Dan hadden de deelnemers nog een speld toebedeeld gekregen die als toegangskaart fungeerde. En ja hoor, deuren zwaaien voor ons open. Of eigenlijk (technisch gezien) zwaaiden ze niet open: door de drukte van constante in- en uitloop stonden de meeste deuren vanzelf al de hele avond open.


Hier en daar stond een galleriedeur open met een flinke rij mensen ervoor, wat extra de aandacht trok. Mensen sloten onmiddellijk aan, want daar moest wel iets interessants te zien zijn. Langzaam kabbelde de rij voort, het zou nog even duren voordat de mensen binnen waren. Tijd dus om de folders ter hand te nemen en te onderzoeken voor welke kunstuiting ze eigenlijk in de rij waren gaan staan, en hoe de galerie heette. We zijn in de Witte de With toch nu? Welke nummer is dit? Tegen de tijd dat ze wisten wat ze kwamen doen, waren ze er achter dat ze er geen interesse in hadden, maar nu waren ze al zo dicht bij de deur dat ze toch even naar binnen liepen. Of zelfs 'naar binnen gelopen werden', want door de drukte werd een keus soms voor je gemaakt zonder met je te overleggen. Het leek het echte leven wel.

We waren kunstzinnig heel goed bezig. Vriendin Lady C. wist nog een galerie met bewegende objecten, Kennis F. sleepte ons mee naar mooie schilderijen, maar het was Bijgeleverde Zus die de show stal met de mooiste dichtregel van de dag: "Gisteren bakte ik pannenkoeken met een veel te kleine pan in een heel groot huis."
Als ik geld had gehad, en neonletters op maat, zou ik het zo hebben laten plaatsen tussen "Alles van waarde is weerloos" en "In the future everyone will be world-famous for 15 minutes", twee andere indrukwekkende overwegingen die het toch ook erg goed doen in Rotterdam.


De schipper van de schoener (of hoe heet zo'n bootje?) gelegen - op het droge - naast Het Maritiem heette ons hartelijk welkom. Het voelde een beetje als 'gevangen zitten op de eerste rij'. Je komt binnen en loopt direct zó in het oog de gezellige huiskamer in, dat het erg onbeleefd is om meteen rechtsomkeer te maken. Voor de 12.578e keer (maar aan ons voor het eerst) vertelde hij dat je met touw wel 30.000 verschillende knopen kunt maken, maakte hij grappen over de 'leguaan' en het 'allemanseind'. Er was niets wat hij niet wist over touw en knopen en steken en strikken en lussen. Wij knoopten het in onze oren, bleven vriendelijk knikken en glimlachen. Maar al snel bleek dat geen van de 30.000 knopen in staat was hem de mond te snoeren dus schuifelden we zo onopvallend mogelijk richting uitgang.
Maar ho ho ho, daar was de assistent-knopenvouwer die her en der mensen per twee aan elkaar begon te knopen.
"Probeer maar eens los te komen." We probeerden los te komen, maar het lukte ons niet.
Na enige tijd hielp hij ons: "Het is een truukje, je moet het net even weten." We probeerden los te komen, maar het lukte ons niet, met of zonder truukje. De assistent liet bij één gelukkig koppel zien hoe ze zich konden bevrijden. Bij de anderen vergat hij het, of zag hij het zelf niet zo goed meer, of er kwamen alweer nieuwe mensen binnen die hij in de knoop moest leggen. Het gevolg was dat we nog uren later overal in de stad mensen per twee aan elkaar gebonden zagen lopen. Het zorgde in ieder geval voor een soort algehele saamhorigheid onder kunstminnend Rotterdam.


Tegenover het oogziekenhuis bouwden wat ingehuurde stratenmakers een bouwput. Dat had wat te maken met het thema van deze editie. Wat precies, dat wisten we niet. Het oogziekenhuis - we waren er nu toch - wilde graag meedoen aan de Museumnacht en had zich voor de grap hiervoor aangemeld. Toen het tot hun eigen verbazing werd toegevoegd aan de reeks deelnemers, moest snel worden bedacht wat men de bezoeker zou bieden. Uiteindelijk besloot men in samenwerking met de buren groots uit te pakken en een soort bonte avond te presenteren, bestaande uit: een gezelschap jazzrock, een collecte voor een goed doel, wijnproeven voor blinden, en afbeeldingen maken van hoornvliezen. Reuze interessant allemaal en nog boeiend ook - toch bladerde ik vertwijfeld het programmaboekje door om te ontdekken wat dit alles met de museumnacht te maken had. Ik kon het antwoord zo snel niet vinden.

Rond middernacht begon het ons wat te duizelen, we waren al een tijd op de been en hadden al uren niets gegeten. De zalen en zaaltjes begonnen zich meer en meer voor te doen als cafés en disco's. Eén voor één vielen we om, en als we niet omvielen dat liepen we - door de menigte omhoog gehouden - als zombies door de straten. Ik zag een oude bekende, Eric S., maar hij was niet aanspreekbaar, herkende me niet meer. Holle ogen, wit hoofd, zombie-modus. Ik verwacht dat hij nog slechts eens per jaar in de buitenlucht komt... op Museumnacht. Ik zag het als een waarschuwing.


Wat moesten we eigenlijk nog zien? Wat mochten we eenvoudigweg niet missen? 'Roodkapje' had een fijne familievoorstelling over date-rape. Net wat we zochten. Iets om na afloop heel kunstzinnig te gaan bespreken. De voorzienigheid zorgde echter voor uitval van apparatuur. We hadden geen keus, we moesten wel naar Cong's Corner. Daar was op één der muren een soort collage gemaakt van gerechten. Het zag er heel apart uit, een beetje 'pop-art'erig, met nogal psychedelische kleuren. Grappig genoeg waren de foto's geplastificeerd, wellicht een kritische verwijzing naar de consumptiemaatschappij, wie zal het zeggen? Ik vond de werking van licht en schaduw niet heel goed in Cong's Corner, jammer. Maar ja, in het Chabot museum was dat ook niet top geweest, het wende. De schilderijen daar waren weer wel van grote klasse.
Over Chabot gesproken, hoe zou het nu met die andere Chabot gaan... Bart? Toen hij eerder op de avond in de bieb Ronald Gifbek aankondigde waren wij sneller naar buiten gesneld dan dat RG met zijn vadsige lijf het licht-en-geluid-interinactieve podium op kon rollen. De hele avond kwam in fragmenten nogmaals voorbij in onze gedachten. Morgen zouden we kunnen zien welke route we precies genomen hadden. Misschien zou dan duidelijk worden wat ons allemaal was overkomen. Eerst verdienden we een gedegen nachtrust om alle indrukken te kunnen verwerken.

interinactieve dansvloer in de bieb
interinactieve dansvloer in de bieb

Fred de touwslager
Bartje buigt het hoofd

in de knoop voor de rest van de avond
Miss Museumnacht 2009

vissekoptaart
hyperactieve HAL regeerde over V2

you my flower
etenswaren-expositie in galerie Cong's Corner





lutek Woensdag 11 Maart 2009 at 8:47 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Eén reactie

Annelies
Haha grappig, jij bent naar hele andere dingen geweest!! Je had naar Boymans moeten gaan, had je op de grond kunnen liggen en dan met zn allen naar vreemde films met organen, kleuren en lichaamsdelen kunnen zien hahaha!
Annelies, (E-mail ) - 17-03-’09 20:14
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.