In Bloom

Omdat Hannie en ik regelmatig op restaurant gaan, werd het hoog tijd op restaurant te gaan. Bij nader inzien bleek dat we geheel zonder enige regelmaat op restaurant gaan, maar we waren al onderweg. Bovendien, als je toch al zonder regelmaat op restaurant gaat, is de kans dat je hier nu met één restaurantbezoek opeens regelmaat in brengt zo klein dat je je daar geen zorgen over hoeft te maken. Wij maakten ons geen zorgen en namen plaats. Het was de laatste plaats, niet in de eerste plaats omdat er geen andere onbezette plaats was, maar omdat we erg laat hadden gereserveerd. Sterker nog, we hadden al buiten bij de metro gestaan toen we bedachten dat we onze komst zouden moeten melden. Dit zorgde voor dusdanig veel oponthoud dat het weinig gescheeld had of de laatste plaats was bezet geweest.
Enkele tafels bleven de gehele avond onbezet, maar we begrepen dat niet de tafels tellen maar het aantal couverts. Of nog preciezer: de tafels tellen niet, maar de tafels worden geteld. Maar dat worden ze dus niet; de couverts worden geteld. Zo, dat is ten minste duidelijk.

Door al het tellen en reserveren hadden we flinke trek gekregen en kwam het extra goed uit dat we nu in een restaurant zaten. Waarom komen we eigenlijk niet vaker en met meer regelmaat in restaurants? Dat komen we wel, maar minder opvallend. Dat zit zo.
Wij gaan veelvuldig op restaurant als we op vakantie zijn. En het voorbije half jaar waren we precies op de tijden dat het hoog tijd werd om op restaurant te gaan, op vakantie. Daarom hadden we niet door dat we al zo lang niet in Rotterdam op restaurant waren geweest.
Maar nu waren we er wel, en onderzochten we de kaart. Het was een prachtige kaart, met veel moeilijke woorden. De beschreven zaken waren zonder uitzondering eetbaar. Ondertussen werd een drankje geserveerd. De wijnkaart bekeken we maar vluchtig.
Het fijne aan de mensen die zich voor bediening uitgaven was dat zij hun vakkundigheid op gepaste afstand toonden. Op iets meer dan een meter is iedereen uitstekend te verstaan, en bovendien hoef je je hoofd niet zo ver rond te draaien. Daarbij kenden ze de kaart uit het hoofd, zodat er ook geen noodzaak was om mee te lezen met de gasten.


De vraag 'of men ergens rekening mee moesten houden' overviel me en ik was er tamelijk door verrast. Hannie zei gelukkig gauw dat dat niet nodig was, terwijl ik iets met mijn handen gebaarde dat ik zelf niet goed thuis kon brengen.
Ergens rekening mee houden, dat is nogal algemeen. Okay, je beperkend tot hetgeen op de kaart staat: je gaat er van uit dat dat straks op het bord ligt. Of niet? Als je vegetariër bent bestel je geen vlees, dat hoef je dan niet meer te benadrukken.
Misschien moest ik het ruimer zien. Houdt u er alstublief rekening mee dat de laatste metro om kwart voor één vanaf station Beurs vertrekt. Stel dat alle andere bezoekers dat hebben gezegd, en wij zeggen het niet, wie weet hoelang je dan op je eten zit te wachten. Het zou vast niet nodig zijn maar... maar waarom dan toch die vraag?
Of misschien moest ik het nog iets ruimer zien. Houdt u er alstublieft rekening mee dat deze week het programma 'Wie is de Mol' voor het laatst in de weg zat van 'Twee voor twaalf', en u zodoende niet moet vergeten vanaf volgende week op donderdag om die tijd weer op Nederland 3 af te stemmen.
Nee, dacht Hannie, dat zal ze vast niet hebben bedoeld. Goed goed, misschien niet... maar waarom dan toch die vraag?


Een dame in een gezelschap voor wie de overstap van modern naar chique net iets te hoog gegrepen was, lachte luid en gooide haar glas om. Ik meen in die volgorde.
De andere gezelschappen hadden overigens niet de minste interesse die overstap te maken, ook wij niet.
De snelheid waarmee het voorgerecht was geserveerd, deed ons vermoeden dat het hoofdgerecht ook niet lang op zich zou laten wachten, maar ons vermoeden bleek onjuist. Toen het eindelijk kwam ging onze grootste verbazing uit naar de hoeveelheid ervan. We hadden - gezien het voorgerecht - intussen heimelijk MacDonald's-plannen gemaakt voor later vanavond, maar we kregen het hoofdgerecht maar nauwelijks op. Een toetje toe zou vast niet lukken. Wat zeg ik!?
Het absurde van deze gedachte snel inziend - geen toetje toe!? - bracht ons een Cremé bruleé van pepper longue met sinaasappel maanzaadtuille en yoghurt sorbet alsmede een Ananas met vanille hangop, witte chocolademousse en piña colada schuim. Dat het ons smaakte behoeft geen betoog. Zodoende wil ik zonder betoog besluiten.
Eet smakelijk!




lutek Zondag 15 Maart 2009 at 11:18 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.