De Mus

Mensen die mij kennen, hebben misschien het idee dat ik een spreker ben. Dat is een misvatting.
Ik heb mij vanavond kranig door het onderdeel spreken heengeslagen. Ik had het spreken ook geheel kunnen laten voor wat het was, door vorige maand te besluiten mijn verhaal niet in te sturen naar de Grote Rotterdamse Verhalenwedstrijd, maar vorige maand wist ik nog niet dat prijswinnaars geacht werden hun verhaal publiekelijk voor te lezen. En trouwens, vanavond was vorige maand nog zo ver weg, dat duurde nog zeker een week of vier. Maar als ik dat had gedaan (het 'doen' in de zin van 'niet wel doen') dan had ik vanzelfsprekend niet in de prijzen kunnen vallen.

U raadt het nooit... ik viel vanavond in de prijzen. Mijn korte verhaal (max. 1000 woorden, thema 'dieren', aansluitend aan het thema van de Boekenweek), De Mus, werd beloond met een derde prijs. Ware het niet dat het volkomen onpubliceerbaar is voor het mee-jurerend blad 'Dierenpraktijken', zou ik misschien nog hoger zijn geëindigd, wie zal het zeggen.
Vervuld van trots en blijdschap stapte ik het podium op en stapte bijna mis. Mijn hand werd hartelijk geschud, en - goed opgevoed als ik ben - schudde ik terug. Ik dacht aan een leuke opmerking, maar vergat met welk woord ik zou moeten beginnen. Naast me stond een kan water en een glas, maar ik was bang dat ik één van de twee, of allebei, uit mijn handen zou laten vallen, dus nam ik geen water.
Ik schraapte mijn keel en...


Na twee minuten hoorde ik gelach uit de zaal. Onopvallend controleerde ik of mijn gulp openstond. Nee, die stond niet open, mensen lachten om mijn verhaal. Dat was een goed teken. Niet vergeten van tijd tot tijd de zaal in te kijken, dat is belangrijk. Maar niet te lang, anders ben je je verhaal kwijt. Dat valt nog helemaal niet mee, iets voorlezen, wist ik dat wel?
Ja, dat was mij inmiddels bekend.
Tijdsbesef hield zich gedurende de voorlees flink gedeisd of ging misschien een ommetje maken, ik weet het niet. In elk geval was het niet functioneel aanwezig. Het optreden schijnt een minuut of zeven geduurd te hebben, heb ik mij laten vertellen.
Na afloop kreeg ik een mooie bos bloemen en een envelop en mocht ik de andere twee winnaars van dichtbij gadeslaan en aanmoedigen.
Toen het gehele programma met goed gevolg volbracht was, werd het tijd de kurkdroge keel te smeren, middels reeds uitgestalde lekkernijen. Ik werd links en rechts gefeliciteerd en kon een allengs mallotiger wordende grimas nauwelijks onderdrukken. Normaal doen, hoe ging dat ook alweer?

Binnenkort zal het verhaal te lezen zijn via de website van de bibliotheek. Ik weet niet wanneer. Voorlopig heb ik hier de link naar de 'nieuws'-pagina. LINK
Als u mij op de hoogte houdt, doe ik dat ook bij u.
Dank voor menige aanwezigheid, en dank aan Bibliotheek, SKVR en 'Dierenpraktijken' voor organisatie en uitvoering.

Tjielp !




lutek Woensdag 18 Maart 2009 at 11:10 pm | | default
Gebruikte Tags:

vijf reacties

Bas
Luut, ik ben oprecht trots...je wordt al een echte pro...op naar de eerste verhalenbundel...of het eerste boekenweekgeschenk.
Bas, (E-mail ) (URL) - 23-03-’09 17:46
Lutek
Dank je wel, Basmans! :-)
Ik ga om te beginnen voor de verhalenbundel. Hopelijk heb je nog even de tijd (een jaar of wat).
Lutek, - 23-03-’09 20:35
Lutek
Online op de biep ! :-)
http://www.bibliotheek.rotterdam.nl/NL/A..
Lutek, - 25-03-’09 18:09
Laura
Ik krijg een 404 error. Kan pagina niet vinden :(
Laura, (URL) - 29-03-’09 21:00
Lutek
Oh jee, er stond een letter te veel. (het was of dat, of de biep heeft de link gewijzigd, maar het lijkt me niet)
Het is nu gerepareerd. :-)
Lutek, - 29-03-’09 21:15
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.