Ellen en Theaters

Ellen ten Damme treedt hier op en daar op, en als je niet oppast nog ergens anders ook. De kans om haar te missen is dus vrij groot. Gelukkig is met diezelfde logica de kans om haar tegen het lijf te lopen nog veel groter. Loop niet te hard, want - het is bekend - je loopt haar anders pardoes ondersteboven.
In de gevallen dat ze niet ondersteboven gelopen wordt, zorgt ze er zelf wel voor ondersteboven te gaan staan, of anders wel achterover over het podium te kronkelen. Ze is nogal lenig. Zeker leniger dan ik, maar daarmee zeg ik eigenlijk erg weinig.
Ellen dus. Ze stond voor een niet geheel uitverkochte zaal in Capèlle sur le Greppèlle. Je moet weten dat in het Isala theater precies dezelfde mensen optreden als in het Luxor te Rotterdam, maar het is wat kleiner, gezelliger, en je hoeft niet zo lang te wachten bij de bar voor een drankje. Knoop dat eens in je oren voor als je volgende keer last hebt van theaterplannen.
Wel is de gemiddelde leeftijd van het publiek een stuk grijzer; Isala teert op jaarabonnementen.


Als een soort antichambre is er bij de foyer nog een ruimte met eigen bar, genaamd Rolloos, wat voer opleverde voor interpretatie. De meest waarschijnlijke optie is een verwijzing naar het niet acteren in een toneelstuk. Ik zag echter een dame in rolstoel die aarzelde naar binnen te gaan en niet wist of zij zich gediscrimineerd voelde of niet.
Maar het het kan ook gewoon zijn dat men er snoep verkoopt.

Ellen ging nu eens niet uit de kleren. Ze was al uit de kleren! Maar na het openingsnummer zat alles alsnog keurig op zijn plaats. Het bleef verder een beschaafde avond, de abonnementhoudsters indachtig. De muziek rockte hier en daar en rollde soms ook nog een beetje maar als je een theaterprogramma maakt moet je toch vooral zorgen dat de mensen niet na afloop zullen zeggen: "Nou, dit had ze net zo goed op een muziekpodium kunnen neerzetten." Je past je aan en je probeert iets uit.


Anders dan op een muziekpodium is dat op een theaterpodium de teksten opeens een voorname rol gaan spelen. 'Platgefiekt' zou doodslaan, maar als ze "Het gras waarop wij lagen..." zingt, is dat genoeg om sommige andere teksten spontaan te vergeven.
Het is al met al lastig dansen op van die pluche klapstoeltjes, je staat me daar toch te balanceren, het valt geenszins mee om je evenwicht te behouden. Na vier nummers ben ik daar dan ook maar mee opgehouden
Terug in de foyer stond er een enorme rij mensen te wachten op een handtekening van Ellen. Zo lang dat ik het niet erg meer vond dat ik vergeten had een wit overhemd aan te trekken.


Ik kan nu al niet wachten tot de volgende keer dat ik haar zie, wat waarschijnlijk weer een jaar zal duren. Intussen droom ik dat ik met Ellen in het gras lig. Een drukke boel, denkelijk; als je iedereen bij elkaar legt die met Ellen in het gras wil liggen heb je aan één Vondelpark niet genoeg.
Note to self: sparen voor privé-gazon.




lutek Zondag 22 Maart 2009 at 5:17 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

twee reacties

Bas
En als ik me niet vergis voor het eerst Nederlandstalig repertoire...n'est pas?
Bas, (E-mail ) (URL) - 23-03-’09 17:48
Lutek
Je bent als vanouds goed geïnformeerd. Ze heeft al vaker Nederlandse teksten gezongen, maar nooit een hele avond lang.
Zie ook de sprekende bewijsjes die in alle talen zwijgen.
http://www.concertfotos.lutek.nl/
Lutek, - 23-03-’09 20:38
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.