Harnas

Ik wil nog altijd eens café De Ridder binnenkomen in een harnas.
- Goedenavond al tezaam!
- Goedenavond.
Ik leg mijn zwaard op de bar.
- Mag ik een Ridderbier alstublieft?
- Nee.
- Nee?
- Nee.
- Oh... eh... waarom niet?
- We verkopen geen Ridderbier meer. Het bestaat niet meer.
- Ah, juist, mag ik dan een Palm alstublieft?
- Nee.
- Palm bestaat toch zeker nog wel?
- Jazeker, maar het is geen gezicht, dat zwaard van u, dat hoort niet op de bar te liggen.
- Nee, daar heeft u volkomen gelijk in, dat weet ik ook eigenlijk wel, maar ik kan niet op het woord komen van dat ding dat om mijn middel hangt waarin ik dat zwaard kan stoppen op het moment dat ik de deur opendoe.
- Ah, vandaar dat u het op de bar neerlegt. Nou goed, zet het dan in de hoek, op die manier vermijdt u ook heel handig dat woord waar u niet op kunt komen.
- Een uitstekend idee, ik zet het zwaard in de hoek.

Ik geniet van een heerlijke Palm en kijk de zaak rond. Het is vrijdag net na werktijd en er zijn vooral mensen die even na werktijd iets komen drinken. Sommige gezichten herken ik. De klep van mijn helm valt steeds naar beneden dus ik kan niet iedereen even duidelijk zien.
Barman Martin maakt een foto. Voor het eerst in veertig jaar zit er iemand in zijn zaak met een ridderkostuum aan.
Dan praat ik met de jonge ingenieur Sander over Aantoonbaar Risicomanagement. Hij heeft een interessante thesis geschreven en legt uit wat ik mij voor moet stellen bij ARM.
- Kijk, de meeste opdrachtgevers zijn alleen hierin geïnteresseerd, terwijl het voor de langetermijnplanning veel beter is om dit het meest te laten wegen. Achtereenvolgens tikt hij met zijn wijsvinger op de punt geld en de punt kwaliteit in een driehoekig schema waar een circel doorheen loopt en wat pijlen naast staan.
- Het is de truc om ze daarvan te overtuigen.
- Dat zal niet meevallen.
- Soms wel, soms niet. Maar het gaat heel goed.
Wat Sander verder nog zegt ontgaat me een beetje. Ik zit al heel ingespannen te luisteren omdat de helm veel van het geluid dempt. Nu komen er ook nog wat nieuwe klanten binnen die flink lawaai maken. Ik gebaar dat ik nog een Palm lust.
Martin heeft zijn 4e kuur gehad, hij is kaal. Hij vertelt verder over de geschiedenis van het Ridderbier en ik luister aandachtig. Toch ontgaat me het meeste van zijn verhaal.
Ik heb het inmiddels erg warm gekregen en mijn vorige Palm goot ik per ongeluk langs mijn kin naar beneden. Dat het niemand nu opvalt is maar een schrale troost, het valt mijzelf des te meer op. Ik vraag een rietje.
Het schiet me te binnen dat ik het kostuum weer om 9 uur vanavond moet terugbrengen, wil ik er niet nog een dag huur voor moeten betalen. Toch een kleine honderd euro. Dat zou zonde zijn. Ik pak eerst mijn zwaard en vraag dan pas of ik de volgende keer mag betalen. Het zwaard maakt geen indruk, maar het verzoek wordt gelukkig ingewilligd.

Het is al donker buiten en ik maak enkele mensen aan het schrikken.
- Wat nou... Nog nooit een ridder gezien?
Ik mag de tram niet in, dat is vervelend, nu moet ik nog een heel eind lopen, maar het is nog ruim voor 9 uur als ik terug bij de winkel ben. Met de borg op zak lukt het me om het nog behoorlijk laat te maken. Wie weet ga ik volgende keer als kikker.




lutek Zondag 29 Maart 2009 at 11:51 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

twee reacties

Mountain
Dat ding waar een zwaard in wordt opgeborgen heet een schede.
Mountain, - 31-03-’09 18:35
Lutek
Een schede ! .... (hoe kon ik dat vergeten? Freudiaans?)
Lutek, - 31-03-’09 19:41
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.