Huishoudelijke Mededelingen (2)

Omdat Hannie tegenwoordig in het bestuur van de flat zetelt, voelen we ons iets meer verantwoordelijk dan voorheen aangaande het reilen en zeilen van het wooncomplex. Is er eens overlast, stap je eerder de deur uit om bij iemand aan te bellen dan je wellicht anders had gedaan. Het verschil is meetbaar.
Toen zaterdag- op zondagnacht een buurman besloot een uur lang van Radio Veronica te gaan genieten, was het eigenlijk niet echt meetbaar of we nu alerter wakker werden dan we anders gedaan zouden hebben. Wat wel meetbaar was, was het aantal decibellen dat werd geproduceerd. In getallen weet ik dat niet goed uit te drukken, maar ik kan mededelen dat de kopjes uit de kast rammelden terwijl de kastdeur op slot zat. Het was ongehoord.
Dat wil zeggen, als je een stadwijk verder woonde, was het ongehoord. Hier in de flat was het zeer duidelijk waarneembaar.
Ik trok een broek aan en een paar slippers en besloot eerst nog even te zien hoe Rampage Jackson met één rechte directe (of was het toch een linkse) zijn eeuwige rivaal Wanderlei Silva vloerde, en vervoegde mij vervolgens bij buurmans deur, alwaar ik aanbelde. Daar had ik best een tijdje kunnen blijven staan bellen en wachten, want de ding-dong sorteerde hoegenaamd geen enkel effect.
Door de deur hoorde ik, anders dan de radio, geen menselijk kabaal. Hij was dus alleen. En hij was ongetwijfeld in kennelijke staat. En het zou me niets verbazen als hij ook behoorlijk depressief was.

Terug bij Hannie riep ik haar toe dat de expeditie geen vruchten had afgeworpen. Toevallig hadden we zijn telefoonnummer. Hannie belde hem. Geen gehoor. Na een halve minuut werd het toestel opgenomen, echter bleek er nog altijd geen gehoor te zijn. Hij was echt verder heen dan we voor mogelijk hadden gehouden.

Zondagmiddag zocht ik hem op. (Eerst keek ik even - nee, niet weer Rampage Jackson - nu eens een filmpje van een speech van Jello Biafra. Je moet de lat hoog leggen.)
Buurman voelde zich al na een zin of vier nog belabberder dan hij zich de nacht ervoor had gevoeld. Ik sprak koud, had geen meelij, legde de situatie zo uit dat hij een andere kant zag dan zijn eigen kant, al weet ik niet of we volgende keer beter de politie of de ambulance moeten bellen. Ik hoop en denk dat geen van beide nodig zullen zijn.




lutek Dinsdag 28 April 2009 at 01:29 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.