5 Mei

Misschien heb ik te vaak naar Spooks gekeken, maar als er technische werkzaamheden worden verricht aan een torenflat, vlak achter het podium, precies op de dag van het festival, dan vind ik dat verdacht. Mannen in overall liepen in en uit en vanaf de tweede verdieping werd iets naar beneden geroepen. Je brak ondertussen je nek over de kabels, maar dat kan ook zijn omdat ik naar de roepende mannen op de tweede keek.
Bij 112 vond ik geen gehoor. Nee, zo verzekerde men me, het zou vandaag een rustige dag zijn en blijven in Rotterdam, verbroedering alom. Nou zeg, wat een verwachting, dat klonk erg positief allemaal. Mensen vallen elkaar straks nog in de armen, grijpen elkaar stevig vast, nemen elkaar misschien wel vol op de mond. Wie zal het zeggen?
Uiteindelijk, een halve dag later, was het zover (zij het net iets anders dan in bovenstaande schets). Er vielen mensen, net geen doden, mensen wilden elkaar inderdaad stevig vastpakken, en het scheelde niet veel of er moest mond-op-mondbeademing gegeven worden.
Als je het snel leest lijkt deze bewoording op de voorgaande, maar het was toch net iets anders.
Ik was toen al weg. Wat zeg ik? Ik ben nauwelijks geweest.


De officiële opening om 1 uur 's middags was heel feestelijk. Presentatrice Miljuschka Witzenhausen had de touwtjes strak in handen, althans gedurende de eerste meter dat ze op kwam lopen. Toen ze het publiek zag, ging het jammergenoeg een beetje mis. Niet getreurd, volgens de site is ze een duizendpoot. Ik citeer... Deze jonge, creatieve en energieke bezige bij, heeft al heel wat op haar naam staan. Van TMF presentatrice tot actrice in de dagelijkse soapserie ONM en ambassadrice voor Dance4Life, you name it en Miljuschka kan het.
Een niet geringe aanprijzing. You name it, en ze zou zich er vast wel uitredden. Kijk, daar kwam burgemeester Aboutaleb al aan, precies op het goede moment. Ze zou hem eens een paar vragen stellen. Eens kijken, wat was de eerste vraag ook alweer? You name it, en ze stelt zomaar een eerste vraag.
Vraag twee wist ze zich ook nog te herinneren, maar daarna liet haar alleskunnende geheugen het een beetje afweten. Vraag drie was iets met een ceremone....zere....serie.... ceremoni-jee..... een ceremonie-gedeelte. Aboutaleb vroeg beleefd de microfoon en maakte zich onsterfelijk met de woorden: "Ja, dat soort lastige woorden kun je maar beter aan burgemeesters overlaten."

Even verder stond een jonge rapper iets onverstaanbaars te rappen ter lering ende vermaak aan twee dienders (m/v), inclusief rituele handjeklap. Ja, het ging inderdaad verrassend goed met de verbroedering. Toen de jongen langs me liep, zag ik dat hij niet helemaal goed was. Het valt echt niet mee het verschil te zien tussen iemand die niet helemaal goed is, en een rapper met een te hoge pet en te lage broek, die ritueel handjeklapt met passanten in uniform. Achter me hoorde ik de duizendpoot in de strakke leren broek zeggen dat er vanmiddag "onwijs vette artiesten" zouden optreden. Ik keek het programma na om te zien of The Weather Girls misschien een optreden zouden geven, maar dat bleek niet zo te zijn.

Triggerfinger

Ik ging even terug naar kantoor, want ik wil niet zomaar een halve vrije dag opofferen voor een kwartiertje Ellen te Damme, ten minste niet als er zoveel andere mensen bij zijn. Ze zou straks uitgekleed worden door mevrouw Isis (dat is iemand, ook al zo'n alleskunner, die wat plaatjes aan elkaar mixt en daarom ook meteen maar artiest wordt genoemd), maar omdat Freelance Journaliste J. deze dag ook op het festivalterrein rondloopt, zou ik later nog wel horen hoe dat precies in zijn werk was gegaan.
Om 5 uur was ik weer present om hoofdact Triggerfinger te bewonderen. De drie heren zagen er nog lelijker uit dan de laatste keer dat ik ze had gezien. ZIE HIER
Dat gaf niet, ze kwamen alleszins niet om de huid te verkopen, maar de rock en roll. En zij waren aan het juiste adres.

Vive la Fête

Volgens mondelinge overlevering moest ik vooral ook Vive la Fête zien en horen. Ik had een goed uitzicht op het podium, want in geen tijd was ik omringd door meisjes van een jaar of 14 die zich gedroegen als hoe ze denken dat meisjes van een jaar of 17 zich gedragen, en jongens van een jaar of 14 die geen idee hadden hoe ze zich anders moesten gedragen dan jongens van een jaar of 11.
Op het podium stond een microfoon waar geluid uit kwam. Bij nader inzien stond er ook iemand achter de microfoon te zingen. Het deed denken aan Tante Sidonia die zich verschuilt achter een lantaarnpaal. Ik liep wat naar de zijkant zodat ik haar ook echt kon zien. Haar functie in de band was om eentonig te zingen en mooi te zijn of te lijken. De functie van de andere bandleden werd me zo snel niet duidelijk. Misschien was het om de aandacht bij de zangeres te houden.
Toen de band voor de vijfde keer hetzelfde nummer aanzette, had ik er genoeg van en besloot heen te gaan. Niet te dicht langs de flat waar de werkzaamheden inmiddels waren beëindigd. Wat ik trouwens ook weer verdacht vond. Ik besloot 112 nogmaals te bellen. Ze beloofden in de loop van de avond nog wel even langs te zullen komen.




lutek Maandag 11 Mei 2009 at 9:52 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.