Popquiz in Rotown

Een popquiz, is dat niet iets voor jou, jij weet toch zoveel van muziek?
Ik weet wat namen van 15+ jaar geleden; de recentere geschiedenis is behoorlijk langs me heen gegaan. Het fenomeen popquiz is me niet onbekend. Daar heb ik al eerder aan meegedaan, eindigde doorgaans onder de cracks, zo rond de lage middenmoot. Een plaats middenmoot zou al tot tevredenheid moeten stemmen. Hey ho, let's go, dan maar.
Nu nog een team. Team Stuk zat al vol, Team Lady C. viel nogal uit elkaar, en team Broer A. zou niet op komen dagen. Een eigen team? Nee, laat maar, weet je wat, we worden wel publiek, dat hebben ze ook nodig. We supporten dit of dat team, net wie we tegenkomen, en verkopen antwoorden aan de hoogste bieder. Zo hou je er, behalve de ongemakkelijke realisatie van falend geheugen, ten minste nog iets positiefs aan over.

Lady C. had voor de gelegenheid haar track-ID in de aanslag. Dat was verboden tijdens de quiz en bij snap zou je team er stante pede voor worden gediskwalificeerd. Wij hadden geen team, dus gingen we dicht bij een team staan waarvan we hoopten dat het gediskwalificeerd zou worden. Jakhals Sjoerd kondigde de eerste vraag reeds aan. We lieten de track-ID het werk doen... spannende seconden... ah, het ding had iets gevonden... Jammergenoeg bleek dat we alleen nog maar naar de begintune van de quiz aan het luisteren waren. De quiz zelf moest nog beginnen. Het was de laatste keer deze avond dat de track-ID het juiste antwoord gaf. Bij de Amazing Stroopwafels dacht het aan Frank Sinatra, de B-52's werden geklasseerd als Destiny's Child, en bij Uriah Heep kwam het tot de oplossing Celine Dion (wat overigens nog altijd een stuk dichter bij de waarheid zat dan hoe Jakhals Sjoerd de naam Uriah Heep uitsprak, maar dat terzijde.)
De fragmenten waren te kort en het geluid was te diffuus. De track-ID werd opgeborgen.

Team Stuk was in goede doen, bij de eerste ronde hadden ze ten minste 90% van de vragen beantwoord, waarvan zeker 70% goed. Tot mijn verbazing was Team Broer A. ook aanwezig. Ze klaagden steen en been over het gebrek aan R&B-inbreng. Geen van de teamleden beschikte over parate kennis op dat gebied, maar dat was iets waar alle teams mee te kampen hadden. Logisch ook, 'R&B' gaat simpelweg niet samen met 'Muziek' of 'Kennis' of 'Gezellige Kroeg op de Nieuwe Binnenweg'. Team Weetal zich had centraal in de ruimte opgesteld. Ik kende de heren nog van popquizzen uit het verleden. Eén lid van Team Weetal won destijds bijna altijd. Ik voorspelde dat zij ook vanavond met de beker naar huis zouden gaan. (Ze werden derde.) Verder keek ik nog uit naar een team met iemand in de gelederen waarvan ik niet wist hoe hij heette, en bij nader inzien me zijn gezicht ook al niet voor de geest kon halen. Toch wist ik dat hij hier aanwezig was. Ik bekeek wat gezichten. Sommige gezichten keken terug, andere keken dwars door me heen of naar de muur achter me, diep in gedachten verzonken... gdvrrrrrdmme hoe heet dat nummer nou toch ook alweer!?

Het was een gedachte die ik zelf ook meermalen had deze avond. Nu is het helemaal niet erg wanneer je de naam Nick Kamen niet meer weet, sterker nog: het is zelf toe te juichen (sorry dat ik hem nu toch noem, het kost je nu weer 5 jaar om die naam kwijt te raken) maar het is echt erg als je niet meer weet wie Chuck E's in love zong. (Ook al is het dan een klote-nummer.)
Halverwege de avond leken de fragmenten steeds korter te worden. Dit had een reden. Meerdere teamleden - we stonden zo'n beetje tussen 2 eerder genoemde teams in - namen elke gelegenheid te baat om hard en vals mee te zingen met een voor hen bekend nummer. Het meezingen werd belangrijker dan daadwerkelijk de vraag beantwoorden. Ik deed een flinke duit in het zakje toen ik Visage hoorde aanzwellen...
Ahhhhhhhhh-Aaaaaaaaah, We fade to grey, fade to grey, DZJIIIIEEEWWWWWWWW (tadada-dada-da)
Na nog 2 met de mond nagebootste drumslagen werd ik vriendelijk doch dringend verzocht me aan de bar te vervoegen voor een nieuwe voorraad versnaperingen. Ik gehoorzaamde. Ach, we hadden de poet toch al binnen, we wisten zoveel antwoorden. Helaas eindigden we (we, omdat we steeds meer bij Team Stuk gingen horen) in de middenmoot. Nu ja, als je na 20 fragmenten nog steeds niet de connectie "alle platen zijn tweetalig" kan ontdekken, dan verdien je het ook niet om hoger te eindigen. De rest van de avond heb ik me voor mijn voorhoofd geslagen en soms vroeg ik mensen me daarbij te helpen. Dom dom dom.
Toch had ik een en ander kunnen bijdragen. Goedgemutst werd de avond buiten afgesloten. Volgend jaar zouden we zeker weer meedoen.




lutek Zaterdag 23 Mei 2009 at 1:33 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Eén reactie

Jennebel
Je hoeft niet eens een jaar te wachten. Voor de Kerst verwacht ik de 17de edite. En jij bent daarbij. Toch?!
Jennebel, - 13-07-’09 19:51
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.