Het Park

Je hebt parken zonder naam en je hebt parken met naam. Maar er is maar één park met de naam Het Park.
Dat is Het Park bij de Euromast. Een prachtpark, aangelegd aan het eind van de negentiende eeuw. Je kunt er wandelen, zitten, liggen, staan, om je heen kijken. Sommige mensen fietsen er doorheen of gooien een frisbee naar elkaar toe. Je kunt er - mits je een vogel bent - zwemmen, vliegen, een nest bouwen, of in een boom gaan zitten. En je kunt - mits je de verbodsborden negeert - overal waar je maar wilt je hond uitlaten. Dit laatste is een bezigheid die groeit in populariteit. Zodanig dat tegenwoordig alleen nog de zwervers de spreekwoordelijke oase van rust kunnen ervaren in Het Park, en wel 's morgens vroeger dan vroeg (behalve in het weekend).


Ik vind dat een beetje jammer. Eigenlijk voelt Het Park niet helemaal meer hetzelfde als, pak 'em beet, 10 jaar geleden. Ik hou gewoonlijk al niet van honden - de meeste honden ten minste - maar er is iets waar ik nog minder van hou: honden die blaffen in Het Park. Een gedeelte van Het Park laat ik tegenwoordig links liggen, ik voel me er niet meer thuis. En hoewel de hondenuitlaters overal kunnen lopen - mits ze nog altijd de verbodsborden negeren - verzamelen ze zich het liefst aan één kant van Het Park. (Ik ga niet precies uitleggen waar, je merkt het zelf snel genoeg als je eens een rondje maakt in lunchtijd.)
Ik ben niet de enige die niet van blaffende/bijtende honden is gediend, veel eenden zijn het roerend met mij eens. Gisteren hoorde ik nog een pas getrouwd stel met 8 jonkies in het zog, met elkaar het onderwerp bespreken. Vandaag zag ik ze weer, nog altijd de 6 kleintjes daarachter, en ving ik duidelijk op: "kwak kwak kwak snater snater kwak".
Ik bedoel maar.
(Overigens zien eenden het verschil niet tussen 6 en 8 dus wat wil je nou!? )


In de verte hoor ik iemand roepen. Truusje.... Truusje...
Nog voor ik omkijk hoor ik Truusje achter me al aankomen. De grond begint te trillen, struiken en bomen schudden heen en weer. Truusje komt er aan. Ik werp mezelf in de brandnetels om niet overreden te worden door een Deense dog ter grootte van een volwassen paard!!
Kolerejantje zeg, benne we nou helemaal van de pot gerukt. (Dat is wat er in een fractie van een seconde door mijn hoofd schoot. Hardop klonk het iets anders... iets neteliger, zeg maar.)
Nee Truusje, niet daar in het water springen. Daar waar Truusje stond was het water een halve meter diep, maar Truusje stond vanaf de knietjes droog. Daar is precies dat stinkwater. Kom nou mee.
Eerst nam Truusje nog een frisse duik, vloog toen met één afzet zo weer op het droge, en schudde zich daarna eens even lekker uit. Honden stinken gewoonlijk al, maar Truusje wist het neusje van de zalm te vinden. Een beerputlucht kwam andermaal langsgesjokt, de struiken sjokten wat mee.
Pak de stok! Truusje gehoorzaamde kennelijk, want even later zag ik haar in de verte vrolijk met een ontwortelde beuk tussen de tandjes weghuppelen.
Ik liep terug de andere kant Het Park uit.




lutek Dinsdag 26 Mei 2009 at 12:16 am | | default
Gebruikte Tags: , , ,

twee reacties

Laura
Ik ben geen vogel en heb op een kinderverjaardag toch in een boom gezeten in Het park. Staan daar ook verbodsborden voor?
Laura , (URL) - 26-05-’09 10:36
Luut
;-) Zeer zeker niet. Sterker nog, dat wordt juist aangemoedigd. Bravo, ga zo door!
Luut, - 26-05-’09 12:10
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.