The Pub II


Hannie is moe en heeft geen zin om vanavond nog iets te doen. Ik ga naar de kroeg, correctie, the pub. Zoals bekend mag in Ierland niet meer gerookt worden in pubs, dus ik bevind mezelf vanavond half en half tussen binnen en buiten. Ik weet niets beters dan de pub te kiezen waar we vanmiddag al zaten, toen als voornaamste reden dat je er buiten voor de deur in het zonnetje kunt zitten. Vanavond is er geen zonnetje, sterker nog, vanavond regent het. Ik denk aan het weer in Nederland, 30 graden, strak blauwe lucht, zomer! Ik sta afwisselend buiten een kroeg in de regen te roken en met een onverstaanbare Ier over televisiepragramma's te praten. Geen wonder dat ik snel weer een nieuwe versnapering bestel. Opeens een onverwachte verandering van zaken: De Onververstaanbare Ier blijkt fan te zijn van Fedor Emelianenko. Ik ken in Nederland niemand die hem kent en had hier in Ierland al helemaal niet verwacht dat iemand hem zou kennen. We babbelen vrolijk voort over de gezamelijke interesse en aanverwante zaken.
Keith dient zich aan. Keith is... ehh... Keith is Keith. We hadden Keith vanmiddag reeds ontmoet, hij was toen al dronken, maar kennelijk nog niet dronken genoeg. Keith zegt dat De Onverstaanbare Ier "his good friend" is. Ik versta hem verkeerd en zeg dat ik er vrij zeker van ben dat De Onverstaanbare Ier niet zijn "girlfriend" is. Een onschuldig grapje als dit wordt ofwel niet begrepen, ofwel niet getolereerd. Donkere blikken mijn kant op. De geringste toespeling op homosexualiteit, zelfs in een grap uit een verkeerd verstane opmerking wordt niet in dank afgenomen. Ik moet op mijn hoede zijn. Ierland heeft zijn grenzen aangaande aardigheid en gezelligheid.
Ik vraag Keith of er vanavond muziek zal zijn. Nee, zegt hij resoluut, niet op vrijdagavond, alleen op dinsdag en woensdag. Terwijl hij dit zegt parkeert er een busje naast hem, drie muzikanten laden hun instrumenten uit en lopen langs ons naar binnen toe. Er is muziek vanavond. Keith vraagt waar ik vandaan kom. Uit Nederland? Wowwwww, ik zal wel de hele dag wiet roken. Nee, zeg ik, dat rook ik niet, dat roken alleen of voornamelijk de toeristen in Nederland. Hij moet onbedaarlijk lachen, wat een grap, zoiets geks heeft hij nog nooit gehoord, nee of ik even serieus kan antwoorden svp, ik ben natuurlijk de hele dag stoned, toch? Ik antwoord nogmaals dat dat dat geenszins het geval is. Hij schud zijn hoofd en gelooft me in het geheel niet. Ik kan zeggen wat ik wil, hij weet wel beter.
De Onverstaanbare Ier vraagt waar Keith eigenlijk vandaan komt. Ik dacht dat de twee elkaar al kenden maar dat blijkt dus niet zo te zijn. De Onverstaanbare Ier zegt dat hij uit Killarney komt, Keith zegt dat hij uit Kee-Lear-nee komt. Ze vragen elkaar waar dat zo ongeveer ligt. De een wijst naar de ene kant en noemt een snelwegnummer, de andere wijst de andere kant op en noemt hetzelfde snelwegnummer. Het begint hen langzaam te dagen dat ze uit hetzelfde dorp komen. Ik besluit dat ik De Onverstaanbare Ier vanaf nu anders moet gaan noemen. Als ik als Nederlander deze twee beter begrijp dan zijzelf elkaar, is een betere naam op zijn plaats. Keith besluit op dit moment zichzelf nog maar eens voor te stellen: "By the way, my name is Keith." De niet langer Onverstaanbare Ier wil ook zoiets zeggen maar wordt verstoord door de eerste klanken van de muziek. Het is de laatste keer dat ik hem spreek vanavond.
De Ierse muziek is een beetje leuk en een beetje niet. Als vijfvoudig Dublin-veteraan en ingewijde van de echte 'trad', middels voormalige vriendin, kan ik wel een beetje horen wat echte folkmuziek is en wat je als goedkope rommel kunt bestempelen. Vanavond horen wij voornamelijk goedkope rommel, afgewisseld met enkele niet al te gepolijste diamantjes. Het heen en weer lopen voor sigaretjes buiten en pints binnen plan ik nu zo dat het samenvalt met de kwaliteit van de muziek.
Rumoer. Ophef. Stampij. Herrie. Er hossen dansen stormen gillen lopen rennen een stuk of 12 dames binnen in uitgelaten stemming, allen in uniforme kledij, op één na. Het laat zich raden: een 'hen party'. De dames trekken de aandacht meer dan de muziek dat doet. Enkelen staan direct al op de pooltafel. Eén van de dames trekt onder luid gejuich haar t-shirt omhoog. De barman is niet erg onder de indruk, hij loopt rustig naar achteren, haalt een houten blad tevoorschijn, legt die op de pooltafel (de dames springen er vanzelf af) en gaat weer rustig achter de bar staan. Opnieuw bespringen de dames de pooltafel en dansen verder. Ik vraag één der dames of de gelukkige morgen gaat trouwen. Nee nee, dat is pas ergens in Augustus. Augustus!? Dat is nog anderhalve maand. Jazeker, partyyyyyyy!!! De Ieren houden wel van een feestje.
Ik kijk en luister opnieuw naar de muziek, op de banjo worden achtereenvolgens twee polka's en drie jigs gespeeld, het kan niet op. De hen-party begeeft zich naar elders, de ene dame doet nog eenmaal de stunt met het t-shirt, waarop prompt de gitarist drie accoorden mist en volkomen de tel kwijt is. Keith loopt voorbij, steekt zijn duim op en zegt dat hij er een eind aan maakt vanavond. Het is de eerste verstandige opmerking die ik hem hoor maken en ik besluit me er bij aan te sluiten. Het was een leuk avondje in de pub. Buiten regent het nog steeds.






lutek Woensdag 08 Juli 2009 at 7:13 pm | | default
Gebruikte Tags: , , , , ,

Eén reactie

Laura
In Zweden wilden ze ook al niet geloven dat wij niet de hele dag aan het blowen waren. En als we het dan niet de hele dag deden dan toch zeker wel voordat we uit gingen als een soort van inblowen.
Laura , - 08-07-’09 19:47
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.