Aaaaaaaarrrrggghhhh !!!

Zo kom je 20 jaar niet op een kermis, zo sta je er 2 maal in 3 maanden. Mischien ben ik te makkelijk over te halen. Misschien ben ik te meegaand. Misschien vind ik dat ervaring leven is, ongeacht of de ervaring prettig is. Anders dan laatst, volhardde ik dit keer in mijn voornemen geen deel uit te maken van welke attractie dan ook.
Hannie en ik wachtten op molvriend A. en molvriendin S. en deden dat in dusdanige nabijheid van een muntjesschuifmachine dat van het één het ander kwam en we in korte tijd twee bakjes kermismuntjes hadden besteed. De bedoeling van het spelen op een schuifmachine is dat je er meer muntjes ingooit dan dat je er uithaalt. Wij slaagden met vlag en wimpel in deze opzet, en wel in recordtijd.


(links: Hannie demonstreert de werking van het spel.
recht: De reden waarom je niet eens wilt winnen ook als dat mogelijk zou zijn)


Molvriend A. is van 2 dingen bezeten: mollenvangen en achtbanen. Hoewel het programma Wie Is De Mol pas over 5 maanden weer op tv verschijnt, het 10e seizoen, loopt hij nu reeds de eerste complottheorieën te verkondigen. A. is snel van geest en rap van tong. Zo zeer zelfs, dat dit er toe lijdt dat je de eerste 8 jaar dat je hem spreekt nauwelijks kunt verstaan, maar alles went en uiteindelijk werk je je op tot zijn golflengte. Wellicht is zijn dispositie debet aan zijn voorliefde voor achtbanen. Voor hem gaat het allemaal niet zo hard, het mag eigenlijk best wel wat sneller. In Nederland heeft er slechts één persoon meer achtbanen bezocht dan hij (dit wordt bijgehouden en afgevinkt), in de wereld staat hij op nummer 15. Molvriendin S. bestijgt de ladder in rap tempo.


(de mogelijke deelnemers taxeren en evalueren de attractie)

We bekeken een katapult die in werking werd gesteld. Twee deelnemers zaten in een bol en lieten zich afvuren. Achtereenvolgens was op hun gezicht af te lezen: spanning, hilariteit, angst, twijfel, misselijkheid, grote twijfel en berusting. En toen moesten ze nog worden afgevuurd. De gezichtsuitdrukking op het moment van afvuren was helaas niet te zien, het ging te snel. Je hoorde alleen maar Aaaaaaaarrrrggghhhh !!!, langzaam wegstervend in de ruimte...
Omdat het elastiek nog was ingesteld op de vorige deelnemers, die elk 50 kilo zwaarder wogen dan deze twee, vloog de bol een behoorlijk stuk hoger dan mijns inziens de bedoeling was. Een passerende meeuw werd zonder mededogen neergehaald. Na een tijdje kregen we de bol weer terug in het vizier. Tot mijn verbazing sloeg deze niet te pletter, wel duurde het nog geruime tijd voordat hij tot stilstand was gekomen. Toen de deelnemers uitstapten passeerden ze net een felle groene spot, maar ook anders had hun gezicht die kleur vertoond.

Omdat, door de gebruikelijke opstelling van 2-aan-2 stoeltjes in veel attracties, een even aantal deelnemers gewenst is, moesten we bepalen wie in de 'bomber' zou plaatsnemen. Het is al niet leuk om als een marionet door de ruimte geslingerd te worden op zoek maar maximale g-krachten, maar als je dan toch gaat ga je liever samen. Terecht vroeg niemand of ik wilde. Molvriend A. stapte al naar voren, de dames waren niet zo zeker van hun zaak. Omdat Hannie recentelijk toch nog bij de notaris was geweest, besloot zij dan maar te vrijwilligen. Ik hield fototoestel in de aanslag, maar kon geen heldere momenten vastleggen. Tot groot plezier van iedereen stonden er juist op dat moment geen mensen in de rij te wachten - correctie: er stond niemand te wachten, je kon derhalve niet van een rij spreken, maar als er een rij had gestaan, dan stond er niemand in. Dit was voor de exploitant een reden om de 'bomber' wat langer door te laten draaien dan anders. Een lege attractie nodigt niet uit.
Na afloop duizelde alles en kon Hannie niet meer op eigen benen staan. Wel kon ze op benen van veel andere mensen staan, die hierdoor nogal verstoord opkeken. Ik wees naar de 'bomber' en verontschuldigde me namens haar. Molvriend A. vond dat het reuze meegevallen was. Halverwege de rit had hij nog even naar zijn moeder gebeld om te vragen of het uitkwam dat hij volgende week zou komen eten.
We moesten afscheid nemen, A. en S. zouden de volgende morgen alweer vroeg naar een pretpark vertrekken. We beloofden dat we de volgende keer zeker weer van de partij zouden zijn... als ze tenminste zo'n muntjesschuifmachine hebben.




lutek Zaterdag 15 Augustus 2009 at 12:12 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.