Gelukkig Hebben We Nog Licht

Ik groet de dame van wie ik niets weet, behalve dat ze soms in dezelfde metro huiswaarts stapt als waar ik in stap. Ik loop imaginair drie deuren verder, vaste plek, zodat ik straks als de metro arriveert instap op de plek die me bij uitstap precies voor de trap afzet, de snelste weg naar de uitgang. De metro arriveert, afgeladen. Maar ik heb geluk, op mijn vaste plek staan juist weinig mensen, mogelijk omdat er net in dit gedeelte weinig houvast is. Ik kan een goeie partij metro-surfen (in de metro, niet op de metro) en heb geen houvast nodig. De dame van wie ik niets weet stapt achter me naar binnen. Het enige wat ik van de dame van wie ik niets weet weet, is dat ze gewoonlijk bij de eerste deur instapt. Daar was het nu te druk. We groeten elkaar nogmaals. De metro zet zich in beweging.
De metro heeft zich nog niet in beweging gezet of hij stopt al. "Ojee, daar gaan we weer", hoor ik een stem achter me zeggen. Hier is sprake van een stijlfiguur, we gaan namelijk helemaal niet, we staan stil. De stem achter me maakt deel uit van een driestemmige groep collega's, ik hoor aan het gesprek dat zij werkzaam zijn bij rederij O. Ik heb ze wel eens aan de lijn, maar dat ga ik ze niet verklappen. De metro zet zich in beweging. De metro stopt. "Ja hoor, het is weer zover. Staks hoor je die bestuurder weer zo'n domme opmerking maken, zo van 'dames en heren, er is een technisch mankement, we vragen uw geduld, we proberen het zo snel mogelijk te verhelpen', iets in die trant, je wordt er nooit wijzer van." Het wordt beaamd. "En ze hebben altijd van die onmogelijke accenten, je verstaat ze bijna niet, ze praten hartstikke plat allemaal." De bestuurder houdt wijselijk zijn mond, of als hij dat niet doet dan in ieder geval zonder gebruik te maken van de publieke luidspreker. De bestuurder verliest altijd.
Ik kijk de metro wat verder rond, op zoek naar de herkomst van een penetrante vislucht. Ik verdenk een dame met boodschappentas van de vislucht, slecht gecamoufleerd c.q. vergoeilijkt door medeneming ener kinderwagen inclusief kind. Schattig, wat een lief gezichtje, kijk hij is een beetje verlegen, en hij ruikt helemaal niet naar vis. Kind als afkoopsom. Maar het zou ook iemand anders kunnen zijn, ik weet het niet. De metro zet zich in beweging. De metro stopt. "Gelukkig hebben we nog licht!", zegt de stem achter me. Het licht valt uit. "Had effe niks gezegd", zegt een andere stem achter me. Diverse mobieltje worden ter hand genomen, piep piep, modern kaarslicht.


"Waar zitten we nou eigenlijk, hebben we Beurs al gehad?" "Ik weet het niet, heb je Stadhuis al langs zien komen?" Ik licht de stemmen in dat we ons bevinden tussen Leuvehaven en Wilhelminaplein. "Oh, dan zitten we net onder eh... welke rivier is dat?" "Welke rivier? Dat is de Rijn." Ik weet meteen weer waarom wij zo weinig containers boeken bij rederij O.
"De Rijn?" "Ja, want je hebt toch de Rijnhaven?" "Ja, maar je hebt ook de Maashaven, en de Leuvehaven. Welke rivier is het nou?" "Ja, de Rijn, die stroomt door Rotterdam." Ik besluit, ook als we geen enkele keus meer hebben, nooit meer containers bij rederij O. te boeken. De noodverlichting gaat aan en de metro zet zich in beweging. De metro stopt weer.


Het kan nog even duren, en dat duurt het dan ook. Willekeurig kijk ik de dame van wie ik niets weet aan. Dan zie ik opeens dat ze mij ook aankijkt. We glimlachen. Stukje bij beetje komt het perron van Wilhelminaplein in zicht. De metro stopt, we zien een klein stukje perron. De metro rijdt een stukje verder, een half perron. De metro rijdt weer een stukje verder, een flink stuk perron is zichtbaar. De metro staat stil. er gebeurt niets. Na twee minuten drukt er iemand voor de grap op de deurknop, de deur gaat open. Het wachten zal nu zijn op een metro die naar behoren functioneert. Waar haal je die zo gauw vandaan? Een goede vraag, waar niemand een pasklaar antwoord op heeft. Er schalt een stem over het perron, een stem met een pasklaar antwoord. De mensenmassa zet zich in beweging naar het andere perron. Het enige wat ik van de dame van wie ik niets weet weet, is dat ze rechtsom loopt, ik besluit linksom te lopen. Natuurlijk moeten er eerst metro's de 'verkeerde' kant opgaan voordat er metro's de 'goede' kant op kunnen komen. Het zijn namelijk dezelfde metro's. Deze logica ontgaat een dikke dame met een rugtasje. Ze drentelt, ijsbeert, en reutelt aan één stuk door... "er staat alleen Centráál Station op de borden, we moeten de andere kant op, zo mis ik mijn bus, waar blijftie nou, ik had al thuis kunnen zijn, kijk alleen Centráál Station, die moeten we niet hebben, waar is de metro nou, hij moet komen, de metro, waar is de metro, Centráál Station, dat staat er op de borden, ik mis mijn bus, hij moet wel zo komen hoor..." Het liefst had ik gezegd: "Ik hoop ook dat de metro snel komt, dan kan ik je er zo hop voorduwen", maar de lachspieren winnen het van de ergernisspieren.


Rain Woman loopt het hele perron af, van de ene naar de andere kant en weer terug. Weer terug, precies naast mij. Ik denk met weemoed aan de dame van wie ik niets weet, van wie ik in ieder geval weet dat ze zichzelf beter onder controle heeft dan Rain Woman. De stem met het pasklare antwoord komt met een pasklaarder antwoord: we moeten opnieuw naar het andere perron. Halverwege de exodus arriveert een metro die de 'goede' kant op rijdt op het zojuist verlaten perron. Dit zorgt voor gedoe, veel gedoe, maar andermaal winnen mijn lachspieren het van een aantal andere, die ik nu niet nader specificeer.
Veertig minuten later dan ik thuis had kunnen zijn, ben ik thuis. Tegelijk ben ik anderhalf uur eerder thuis ben dan ik thuis had kunnen zijn. Ik heb in de tussenliggende tijd veel geleerd, al weet ik niet precies wat.




lutek Dinsdag 18 Augustus 2009 at 01:42 am | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.