Lowlands

Omdat de vpro een website heeft geopend vol links naar andermans Lowlands-blogs en -foto's, wil ik graag nog iets schrijven over Lowlands in de hoop wellicht 1 of 2 extra lezers te trekken. Al snel een verdubbeling van het gewone aantal lezers van de laatste maanden.

Behalve dat iemand van de kluwe vond dat Faith No More "wel een beetje iets weg had van Depeche Mode", en dat een trol van 14 jaar met een shirt van Crass liep terwijl ze nog nooit van die band gehoord had, was het een zeer geslaagd lang weekend. De kluwe is de standaard-entiteit die zich over het festivalterrein beweegt. Er zijn honderden kluwes op een festival. Een kluwe is meer dan alleen een groep mensen. Een groep mensen hoort min of meer bij elkaar, heeft min of meer dezelfde agenda. Een festivalkluwe bestaat uit telkens andere mensen. Kluwes kunnen opgaan in elkaar. Nieuwe kluwes kunnen geboren worden. Voor je het weet word je 's morgens in een tentje wakker op camping 3 terwijl je toch zeker wist dat je een plek had op camping 7. En al hoop je van niet, er is - zoals pas een dag later zal blijken - altijd wel weer iemand die nog weet hoe dat kwam en dat ook ongevraagd tegen iedereen gaat vertellen. Je hebt geen weerwoord want je weet zelf niet meer hoe je op camping 3 terecht was gekomen. Zulk soort kluwes dus.
Als ik er zo nog eens over nadenk, waren wij bij nader inzien toch meer een groep dan een kluwe, maar dan een groep met kluwe-achtige kenmerken, overdag.
Behalve de eerder genoemde heren Faith No More, was er ook nog de niet eerder genoemde diva Grace Jones. Verder was er Calexico en er was Beirut. De rest van de muziek deed er niet echt toe, in grote lijnen, hoewel aangemerkt moet worden dat Hank III volkomen langs me heen is gegaan. Waarschijnlijk viel zijn optreden samen met de openingstijden van de gratis-tweede-flesje-grolsch-biertent. Als ik de openingstijden daarvan er nog even op na sla is het eigenlijk een half wonder dat we überhaupt nog iets van de muziek hebben meegekregen.
De andere helft van het wonder dat we nog iets van de muziek hebben meegekregen bestond uit de enorme wachtrij voor de hekken van het festivalterrein. Als je al 16 edities hebt georganiseerd zou je verwachten dat het de 17e keer wat vlotter zou verlopen. Halverwege de wachtrij hoefde ik eigenlijk al niet meer naar binnen, maar omdat we behalve niet vooruit ook niet meer achteruit konden is het er toch van gekomen. Dat, en de geestelijke ondersteuning van Lowlandsveterane Lady C.
Eenmaal binnen (na 2 uur!) was ik en was iedereen blij er te zijn en dat gevoel is het hele weekend gebleven. (Het verdween pas weer toen we op de dag van vertrek 3 uur moesten wachten in de kokende zon om het parkeerveld van Slowlands af te geraken. Je zou na 16 keer verwachten dat... etcetera.)

De zon op Lowlands is een zeer speciale zon. Het maakt dat je gaat lachen en zingen, en je wordt er ongelofelijk bruin en dorstig van. Het bier op Lowlands is een zeer speciaal bier. Het maakt dat je gaat lachen en zingen, en je wordt er ongelofelijk blauw en dorstig van. De muntjes op Lowlands zijn zeer speciale muntjes. Het maakt dat je er plastic bekertjes van gaat verzamelen om die in te wisselen tegen nog meer muntjes. Het publiek op Lowlands is een zeer speciaal publiek. Het maakt dat je je op je gemak voelt en dat je je bij willekeurig welke kluwe kunt aansluiten. Maar het liefst sloot ik me toch aan bij de kluwe van festivalveterane Lady C. en haar Huisgenoot. Halverwege het festival bleek onverwacht dat we eigenlijk best een agenda hadden en probeerden die zo goed mogelijk af te werken. Hierdoor waren wij veelal met ons drieën, een aantal dat de beweeglijkheid ten goede komt. Beweeglijkheid heeft wel als bijverschijnsel dat je er nogal dorstig van wordt. Tegen deze tijd kreeg ik door in een vicieuze circel beland te zijn. Het enige wat ons hieruit nog kon redden was de belabberde toestand der liquide middelen. (Ik bedoel geld, geen drank.) Het was dus goed dat we nooit het niveau 'arme student' zijn ontstegen, en dan hebben we nog niet eens allemaal echt iets gestudeerd.

Daar leverancier Packard Bell een zalige partij kut-software aanbiedt bij aankoop ener computer, die er direct voor verantwoordelijk is dat ik mijn gehele verzameling Lowlands-foto's kwijt ben, voel ik me gedwongen volgend jaar opnieuw de zaak Lowlands van dichtbij te onderzoeken. Dan zal ik ook veteraan zijn. Niet zo zielig als die mensen met tig jaargangen vieze polsbandjes, maar toch een klein beetje.
(Zojuist krijg een mailtje van leverancier PB met gelukwensen om mijn aankoop, tevens met dank voor het vertrouwen in hun kut-software. Dat moet gestuurd zijn op speciaal verzoek mij geen enkele mail te sturen. Ja, ik heb groot vertrouwen in PB.)
Meer vertrouwen heb ik er in dat het volgend jaar net zo'n feest wordt op Lowlands als dit jaar het geval was.




lutek Zondag 30 Augustus 2009 at 7:16 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

drie reacties

Petra
Hey dat evoel ken ik wel :-)
Ik noem het het PinkPopgevoel maar waarschijnlijk heb jij er een andere benaming voor :-D
Petra, (E-mail ) - 31-08-’09 11:15
lutek
Ja, tis heel apart in elk geval. En ik was er niet zo mee bekend (een klein beetje dan) omdat ik nog niet naar een meerdaags-festival was geweest. Ben een jaartje of 15 sabbatical geweest, vandaar. ;-)
lutek, - 31-08-’09 11:19
Laura
Het Pinkpop gevoel is echt geenzins te vergelijken met het Lowlands gevoel. De festivals zijn zo verschillend! De sfeer is zo anders, het gevoel is nu ja je raad het al, anders!
Laura , - 01-09-’09 10:48
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.