Let's Party

De crisis is vervelend voor bedrijven, voor hun werknemers. De crisis is vervelend voor werknemers, voor hun inkomen. De crisis is vervelend voor....
Ik moet even verzinnen, waar is de crisis allemaal vervelend voor? Is er wel een crisis? Persoonlijk heb ik net zoveel met de crisis als met de Mexicaanse Grieperdepiep - het waait wel weer over. ik zet graag nog eens de vierde elpee van Supertramp op - voor hen die niet willen opzoeken welke dat is, die heet "Crisis? What Crisis?"
Goed, je komt er niet onderuit, veel mensen verliezen hun baan en dat is heel vervelend voor die mensen, vooral als ze geen leuke hobby hebben, zoals sjoelen, darten of puzzelen. Maar laten we er geen doekjes om winden, het vervelendste gevolg van de crisis is wel dat er tegenwoordig nog maar verdomd weinig parties worden georganiseerd.
Gelukkig houdt bevriende rederij B. de traditie van hun jaarlijkse barbecue in ere en konden collega J. en ik ons vandaag vol overgave in het feestgedruis storten te Portugaal.

De insteek van een party is dat je er komt om te netwerken, iets waar ik op zijn zachts gezegd niet erg goed in ben. Ja, zaterdagavond in de pub, dan kan ik dat heel erg goed, maar op een donderdag in Portugaal... nee, dat wil niet lukken. Ik heb echter geen moeite met de netwerk-opdracht, ik negeer die simpelweg. Ik weet namelijk uit jarenlange ervaring dat er een veel belangrijkere opdracht is te vervullen, die van het zo slap mogelijk tegen iedereen aanlullen. Kijk, en daar hebben wij een onderwerp te pakken dat mij na aan het hart ligt. En hoewel ik iedere keer weer van te voren denk geen mens te zullen zien dat mijn slap gelul langer dan 2 minuten volhoudt, er blijken altijd voldoende slachtoffers voor handen te zijn om de avond te vullen.

Collega J. en ik waren nog niet goed en wel ontvangen of ik zag al een ander soort collega voorbijschieten, een bowlingcollega. Hé jij hier? Ja, hij hier.
Ik zag mijn kans schoon me los te maken van collega J., wat het netwerken/slap lullen alleen maar ten goede zou komen. Maar de onverwachte ontmoetingen volgden elkaar nu in rap tempo op. Op één der bierexpedities werd ik aangesproken door een oudgediende van bevriende gastrederij B.; op een barbecue-expeditie werd ik aangesproken door een nieuwgediende van een andere bevriende rederij die nu in dienst bleek van weer een andere rederij. Verder zag ik, op een afstandje, zeker 5 bekende gezichten die ik niet thuis kon brengen. Dat hoefde ook niet, we hebben niet zo'n grote logeerkamer.
Die ene oudegediende nodigde mij uit naar haar tafeltje. Ze had de akelige neiging mij onafgebroken aan te kijken, zelfs toen ze mij introduceerde aan haar collega's. Dit is Lutek van OceanAir, hij boekt geen containers meer bij ons maar dat deed hij vroeger wel. Ik schudde handen, deelde bedrijfskaartjes uit, en glimlachte vriendelijk in het rond. Kortom, ik netwerkte dat het een aard had. Maar daar kwam ik niet voor, ik kwam om slap te ouwehoeren. Ondertussen was ik - letterlijk - in gedachten op zoek naar de naam van de oudgediende. Ik stond nu al een minuut bij haar en haar collega's. Nog altijd had ze haar ogen niet van mij afgehouden, buitengewoon lastig, want zo kon ik onmogelijk op haar welgevormde boezem kijken waar haar naamkaartje prijkte. Naarmate de tijd vorderde, hoe onmogelijker het voor mij werd om toe te geven dat ik haar naam niet meer wist, ik mocht gewoon niet spieken. Ik zag geen halve seconde kans om haar naam lezen. Ik verexcuseerde mij en voegde mij opnieuw bij de bowlingcollega. Deze had al die tijd zo droog gestaan - ik was vergeten dat ik bier voor hem en mij was gaan halen - dat hij zich inmiddels had verlaagd tot het ongegeneerd ledigen van andermans halflege glazen. Als hem werd gevraagd wie of wat hij was, had hij voor het gemak de naam van een concurrerende rederij genoemd; een beproefde methode.

Ik stuurde de bowlingcollega om een boodschap: de dame met de boezem en het naamkaartje van dichtbij te bestuderen. Ondertussen werd ik aangesproken door iemand die ik niet kende, die mij niet kende, wiens firma ik niet kende, maar die wel beweerde met de firma OceanAir zaken te doen. Ik wist het zeker, dit was een netwerker. Hij had nog nooit van zijn leven van OceanAir gehoord maar wilde doen alsof dat wel zo was om mijn interesse te wekken. Hij faalde. Hij faalde in het bijzijn van zijn collega's. Jammerlijk.
De bowlingcollega kwam terug met belangwekkende informatie. Hij weidde uit over de omvang van de boezem, de stevigheid, de flexibiliteit en zo nog het één en het ander. Helaas had hij vergeten om op het naamkaartje te kijken om de naam van de draagster te ontfutselen. Een mislukte expeditie. Daarom was hij dan ook geen expediteur (zoals ik), maar was hij in dienst van (overigens onbevriende) rederij E.
Niettemin kon de avond als geheel als zeer geslaagd worden beschouwd. Een ieder kijkt alweer uit naar volgend jaar.




lutek Donderdag 03 September 2009 at 11:30 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.