Hof van Charlois

Je restaurant "Hof van Charlois" te noemen roept vragen op. En beelden. Idyllische beelden... een stromend bergbeekje, een vlindertuin, een licht briesje, een meizonnetje, vioolmuziek. Zal ik stoppen? Ja, ik stop.
Mensen die deze beelden zien, zullen zich daar wensen. Ze hopen het te vinden in de "Hof van Charlois". Ons eigen Charlois. Ik hink op twee gedachten. Is het de bedoeling dat mensen verrast worden door het idee dat er een heuse Hof in Charlois zou zijn, of is het de bedoeling dat Charlois zelf op de kaart wordt gezet? Of allebei? Hannie en ik wisten het niet, maar waren voldoende nieuwsgierig gemaakt om op onderzoek te gaan, en lieten een bezoek samenvallen met de datum van ons 6-jarig huwelijk. Ongeveer dan. Om en nabij. Plus minus.


Bij binnenkomst viel direct op dat het erg licht is in het gebouw. (Het Hof is een gebouw, niet een hof natuurlijk.) Het gebouw heeft heel vroeger dienst gedaan als politiebureau. En heel vroeger vroeger heeft het dienst gedaan als gemeentehuis, toen Charlois nog niet helemaal bij Rotterdam hoorde. De grote en alom aanwezige ramen waren niet van gordijnen voorzien. Dat gaf niets, het was er sfeervol genoeg. We werden ontvangen door Aart, hij schudde ons de hand. "Hallo, ik ben Aart." Aart had een mooie plek voor ons. Wilden wij gezellig bij het raam zitten? Ik zag moelijk hoe we niet gezellig bij het raam konden zitten, maar knikte enthousiast.
Er stonden geen kaarsen op tafel, en ook geen wijn- of andere glazen. Dat gaf niet, het was er nog altijd sfeervol genoeg en het geheel was smaakvol ingericht. Ondanks gebrek aan wijnglazen wilden we toch graag een flesje wijn proberen. Aart bracht ons een heerlijke Rioja en twee glazen. Wat een mooie glazen, merkten wij op. Aart accepteerde het compliment niet zelf maar liet met één soepel gebaar de eer aan de glazen. Het soepele gebaar bestond er uit dat hij het bolle gedeelte van een glas met enige vaart op de tafel liet stuiteren. "Ja, goed spul hoor, bestaat uit twee lagen, onbreekbaar." Verbaasd liet hij ons achter. We smeerden een lekker broodje, net gebakken en nog warm.


Tussen het voor- en hoofdgerecht zat voldoende tijd om een sigaretje te roken. Meerdere zelfs, maar ik hield het bij één. Achter het gebouw bleek daadwerkelijk een hofje, maar een waterval ontbrak en ook was er geen vioolmuziek. Wegzwijmelend bij de gedachte aan het idyllische Charlois, schoot me spontaan te binnen waar ik meneer Aart eerder had gezien. Hij had 35 jaar lang café Karel de Stoute gerund. Hij was een echte Charloisser, geen wonder dat hij deze naam had gekozen. Meneer Aart deed het goed, en zijn broer(?) meneer Mar deed dat ook. Ze hadden plezier in hun restaurant, en ik bewonderde hen om de manier waarop ze de gedwongen overstap (het café was een jaar of wat geleden ten prooi gevallen aan nieuwbouw) invulling hadden gegeven.
Het restaurant zal nimmer een ster krijgen. Dat is ook niet waar het naar streeft. Het restaurant wil het de bezoeker naar de zin maken in een ongedwongen sfeer, het wil de bezoeker op zijn gemak stellen. Een dame aan een tafel naast ons voelde zich in elk geval erg op haar gemak en informeerde op luide, ongedwongen toon waar of het hoofdgerecht bleef. Meneer Mar verblikte of verbloosde niet, glimlachte en zei dat het er juist aankwam. Wat ook bijna zo was. Ik had het idee dat iedereen hier elkaar kende, wat - we zijn in Charlois - ook best zo zou kunnen zijn. Wij voelden ons niettemin zeker geen buitenstaanders. Sterker nog, we zouden best wel eens ons 7-jarig huwelijk kunnen vieren in de Hof van Charlois. Ongeveer dan. Om en nabij. Plus minus.




lutek Zondag 06 September 2009 at 11:18 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.