El Pino

Een maand geleden zaten we hier ook, in de Rotownlounge, Caja en ik, te wachten op El Pino and the Volunteers. Leuk woord... Rotownlounge, maar dat terzijde.
El Pino bleek toen niet aanwezig. Iets wat bij alle andere aanwezigen bekend was, want er was verder niemand. Alleen wij waren er. Wij wisten het niet.
Nu dan vond het concert wel plaats, in Rotown, niet in de lounge natuurlijk. El Pino was er. The Volunteers waren er. Enkele ouders waren er. Ouders? Ja, ouders, het leek wel een schoolbandjesavond. "Mams, kom je kijken vanavond, we treden op in Rotown. Het is al uitverkocht maar ik kan jullie gewoon op de gastenlijst zetten, jou en paps en misschien vindt tante Jans het ook leuk om ons te zien. We hebbeen echte instrumenten en we hebben onze eigen nummers geschreven."
Het heeft iets vermakelijks, terwijl er natuurlijk niets mis is met ouders die komen kijken. En bovendien klapten ze nog ook. Het waren trotse ouders. Ik weet niet wiens ouders het waren, want er stonden nogal wat mensen op het podium.


Veel mensen op het podium, met allerlei echte instrumenten. Maar hoe ik ook keek, het instrument waar ik mijn hoop op had gevestigd was er niet bij. De banjo. Wat was er mis met de banjo? En wat was er mis met de bespeler van dat instrument, want in mijn herinnering was dat een boomlange kerel met ruitjesoverhemd, en die zag ik nu ook niet.
De cd-presentatie van de 2e cd verliep naar wens. We hoorden geen enkel slecht nummer. Toch ontbrak er iets. Na een minuut of twintig wisten we het: We hoorden ook geen enkel goed nummer! Het kabbelde allemaal maar wat voort, zonder enkel hoogtepunt, zonder opbouw, zonder pit, zonder puf, zonder fut, zonder... Het was een beetje Rotownlounge-loungemuziek. Niks mee mis, maar ook niks mee aan.


Na een uurtje had ik al 100 foto's genomen, daar leent Rotownlounge-loungemuziek (leuk woord trouwens) zich dan wel weer uitstekend voor, je blijft klikken. Opeens speelden ze 2 of 3 nummers achter elkaar die de middenmoot overstegen, die niet leken op de vorige, maar die een leuke 'hook' of 'twist', of zelfs een leuke gastzangeres hadden. Want, zoals ik laatst iemand heb horen zeggen, het oog wil ook wat. Het bleef bij die 2 of 3 nummers. Toen was het afgelopen. Of nee, wacht, ik zag de setlist liggen en daar stonden nog 2 nummers op voor een toegift. Eerst was het echter tenenkrommentijd. Pino vouwde een papiertje uit zijn kontzak waarvan hij namen voorlas van mensen die hij wilde bedanken. "Zonder jullie hadden we deze cd nooit kunnen opnemen. Bedankt jongens." Ik geloof dat hij even schuin naar opzij keek. Waren het zijn ouders, die daar vol trots stonden te glimmen? Het schoolfeest was compleet.






lutek Vrijdag 13 November 2009 at 8:40 pm | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.