De Wandelende Takkenwinkel 2

Met de boodschappenkar op weg, over straat, maak ik een rondje boodschappen. K'tik-k'tik-k'tik, de wieltjes geven het tempo weer. Het is al bijna donker en er hangt sneeuw in de lucht, dat heb je in de winter, en ik voel de behoefte sneller te gaan lopen. Tikketikke-tikketikke-tikketikke. Toch loop ik niet sneller dan zoëven; de tegels zijn hier anders, zodat de wieltjes een ander geluid maken.
Voor de beestjes is het ook winter. Ze zitten thuis lekker in hun terrarium, omgedoopt in "grand hotel l'ataque", ik wist zo gauw niks beters. Maar ook in het hotel is het winter. Twee dagen geleden bleek het warmtematje onder het hotel niet warm te zijn; gevolg van een niet goed functionerende stekkerdoos. De takjes kregen koude pootjes. Goed dat ik het tijdig merkte. Stel je voor! Er zijn er al zoveel van ons heengegaan. Nu zijn er nog maar twee bejaarde vrouwtjes en één jong mannetje.
Vanmorgen sprong de warmtelamp. Alles komt tegelijk. Net in het park zag ik dat de braamblaadjes ook nog eens dungezaaid raken. Ja, de beestjes hebben net zo hard winter als de grote mensen. Brrrrrr.

Ik passeer een dierenwinkel voor honden, katten en kleine knaagdieren. Zijn er ook grote knaagdieren, vraag ik mij af. Ik ga naar binnen. De verkoopster weet niet wat een warmtelamp is. Ze zoekt in het assortiment maar ik merk dat ze niet weet waarop ze de koopwaar moet beoordelen. Ik maak voorzichtig aanstalten om te vertrekken. Soms is het zo fijn om te zien dat iemand moeite doet om je te helpen, dat het vervelend is het gebaar niet te accepteren, ook al weet je al lang dat er geen hulp te verwachten valt.
Verderop in de straat passeer ik een groenteboer. Ik stop, kijk om, loop terug... zouden ze hier...?
De groenteboer kijkt nors... "een warmtelamp"... hij kauwt op iets terwijl hij niets in zijn mond heeft en betast achteloos een ananas. Eén euro, zie ik.
"Waarom zou ik die hebben dan?"
"Ja, ik weet niet, misschien om ... eh... de ananas op temperatuur te houden?"
Hij kijkt om. "Ze zijn één euro de stuk."
Ik knik. "Mooi..." Het is even stil. We zwijgen. Dan groet ik hem en loop naar buiten. Tikketik-tikketik-tikketik.


Tegenover de groenteboer zit een kapperszaak. Ook hier loop ik naar binnen.
"Goedemiddag... avond al." De kapper kijkt geschokt. "Oh meneer, we gaan eigenlijk al sluiten."
De kapper ziet witjes, hij zou zelf wel een warmtelamp kunnen gebruiken. Maar nee, hij heeft er geen. Hij kijkt bedenkelijk, tovert rimpels tevoorschijn waar ik het idee heb dat ze - bij hem althans - niet zouden mogen zitten. Ik zie hem het woord spellen... "warmtelamp"...
"Tja, ik dacht... misschien... om haar te drogen..."
"Haar?" Hij kijkt alsof hij nog nooit van haar gehoord heeft.
"... sneller, te laten drogen."
"Sneller?" Hij ziet er uit als een freak maar weet mij me als een freak te laten voelen. Schuldbewust verlaat ik de zaak.
Ke-tikketak, ke-tikketak, ke-tikketak. De straat heeft een taal en de wieltjes spreken die uit. Ik voel dat ik warm word, ondanks de tegenslag tot nu toe.

Natuurlijk, de wandelende takkenwinkel, die zit toch zeker hier om de hoek? Ik heb het goed, de winkel is hier inderdaad. De verkoper ('de uit-de-hand-gelopen-hobbyist' van twee en een halve maand geleden) ziet er niet uit als een verkoper, de klanten kopen niets en zien er ook niet uit als klanten, maar er is wel een warmtelamp te verkrijgen. En ook nog een blok humus. De takken zullen staan te springen als ik straks hun hotel weer naar behoren kan verwarmen.
Tevreden loop ik naar huis. Takketak-takketak-takketak...




lutek Woensdag 23 December 2009 at 01:34 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.