De Jazzclub op de Hoek

Jeugdvriend Jan was in het land. Ik was hem jaren geleden zodanig uit het oog verloren dat ik niet in de gaten had dat hij al sedert jaar en dag weer in het land was. Jeugdvriend Jan is, behalve oud-hulpaanvoerder van het legendarische straatvoetbalelftal F.C.N., part-time gitarist, en doet wat iedere gitarist zou willen: Hij speelt van tijd tot tijd met de groten der aarde in een handvol werelddelen. Maar net zo lief speelt hij voor 50 man in de jazzclub op de hoek.
Bij binnenkomst begroette hij me met een welgemeend "Je vindt er vast niks aan vanavond." Toegegeven, als hij er niet was geweest, was ik er ook niet geweest. Toch vermaakte ik me uitstekend met de muziek, de sfeer, de bar en het bier. En niet te vergeten enkele dansende dames die on-Braziliaans langzaam loskwamen, maar toen ze eenmaal los waren, waren ze niet meer te houden.
Het podium was niet meer dan 20 cm hoger dan de rest van de oppervlakte. Ik meende zittend aan de bar het beste zicht te hebben en bestelde een eerste van een reeks Leffes Dubbel. "Mag ik een Leffe Dubbel a.u.b.?" Nog altijd wacht ik op de keer dat de barman twee Leffes voor me neerzet. "U bestelde toch dubbel?" Het is tot op heden niet gebeurd.
De ruimte werd ingenomen door muziekliefhebbers aller landen. Enkele Japanners vertoonden geen enkel ritme-gevoel, een Leonard Cohen-lookalike had een jazzbroek tot ver boven de navel opgetrokken. Een dame uit Suriname had een geruit-geribbeld broek-rok-kniekous-geval waarmee haar zelfs in Parijs nog de toegang zou worden geweigerd, en de dubbelganger van DJ Git Hyper had nog nooit van DJ Git Hyper gehoord. Er waren nog Spanjaarden en Italianen, Letten en Esten, Engelsen en Fransen maar bovenal bestond het publiek uit Braziliaanse Nederlanders en Nederlandse Brazilianen. Het feest kon beginnen. Wat zeg ik, het feest was al in volle gang. De band zette het volgende nummer in. Een salsa-reggae-versie van Take The Long Way Home, of misschien was het iets totaal anders, het zou goed kunnen. Halverwege het nummer was er een geplande korte stop. Iemand klapte. Ik niet. Het nummer was nog maar 28 minuten bezig, we zitten in een jazzclub, no fucking way dat het nummer nu al afgelopen is.


Enkele jazzbroeken schuifelden van lieverlee nader tot het podium, swingend, schuddend, dansend, feestend. Al werd ik dan niet meegenomen in de dansende menigte, ik werd wel degelijk meegenomen in de uitgelaten sfeer. Jan gaf een solo van heb ik jou daar. De drummer nodigde uit de zaal een bekende uit om achter het drumstel plaats te nemen. Een dansende dame stapte op het podium en schudde haar billen met meer beats per seconde dan Michael Flatley kan tapdansen. En ging ermee door tot diep in het volgende nummer. Als ik deze avond ooit weg had gewild, wilde ik dat inmiddels al lang niet meer.
Na afloop werden er nog snel wat consumptiebonnen doorheengejaagd, een ritueel waar ik graag mijn steentje aan bijdroeg. Ik deelde de invaldrummer mede dat ik hem eigenlijk beter vond dan de andere drummer. Hij bedankte me voor het compliment maar vroeg me waarom ik dat nu precies zei nu de andere drummer naast ons stond. Daar had ik zo snel geen antwoord op.
Jan vertelde me dat hij wel vaker te vinden is in de jazzclub op de hoek. Ik moest gewoon maar eens vaker binnenlopen. Ik meen dat ik beloofd heb dat te doen, vooral bij een volgende Braziliaanse avond.




lutek Dinsdag 19 Januari 2010 at 12:36 am | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.