De Beuk Erin

Mevrouw Tip heeft, hoe kan het ook anders, altijd goeie muziektips. Tips waarvan je denkt.... Hé, wat een goeie tip, erop af, snel, schaf een kaartje aan, voor het te laat is. Dit keer bestond de goeie tip uit de medeling dat het Beukorkest een optreden zou geven in Eindhoven. Dat het concert in Eindhoven plaatsvond, daar kon Mevrouw Tip natuurlijk niets aan doen, dat kon je haar niet kwalijk nemen. Ze had moeilijk kunnen tippen dat het Beukorkest in Rotown zou staan. Dat zou je haar wel degelijk kwalijk hebben kunnen nemen, zij het slechts ten dele, want ze had je daarmee dan weer wel een reis naar Eindhoven bespaard. Maar aangezien het instrumentarium van het Beukorkest niet eens op het podium van Rotown zou hebben kunnen passen, laat staan samen met de muzikanten zelf, had men noodgedwongen moeten uitwijken naar Muziekcentrum Frits Philips te Eindhoven. Ik ben 17 jaar geleden voor het laatst naar een concert in Eindhoven geweest en moest mij oriënteren per internet. Bij raadpleging ener website bleek het concert onderdeel te zijn van een festival. Bij raadpleging ener telefoniste bleek dat het gehele festival zich zou afspelen in één gebouw. De telefonische blijk was schijn: de Effenaar zit niet in hetzelfde gebouw als Frits Philips.
Caja en ik waaiden de trein in en regenden er anderhalf uur later weer uit. Daar wij beiden vonden dat we in goed gezelschap verkeerden deerde ons dit nauwelijks.




We verfristen ons hier, warmden ons daar, lieten ons weer elders een polsbandje aanmeten, genoten in de ene zaal van muziekgezelschap Lunapark, de andere zaal van het Beukorkest, en in de Effenaar van de Tindersticks. Maar wacht... dat is een iets te korte versie van de genoten notenbalken. Zo soepeltjes ging het allemaal allerminst.
Lunapark opende de avond. Ik weet niets van Lunapark, het klonk wel aardig, daar houdt mijn commentaar mee op. Goed goed, ware ik een muziekrecensent, zou ik gezegd hebben dat de helft van de band probeerde Steve Reich te immiteren terwijl de andere helft het op Chris Hinze gemunt had. Maar ware ik dat, zou ik me meer verdiept hebben in de band voordat ik er iets over had kunnen zeggen.
En ware ik muziekrecensent had ik al veel eerder in de zaal gezeten waar het Beukorkest een optreden gaf. Aangezien ik dat niet ben, en Caja ook niet, waren wij twee van de ruim tweehonderd mensen die niet naar binnen mochten. De zaal was vol.

De zaal was vol!? Ware wij in Rotterdam, Den Haag of Amsterdam zou de menigte zich een weg hebben gebaand langs de polsbandjesdames, in Eindhoven echter won de teleurstelling het van de woede. Het publiek bleef kalm. Terwijl een assistent naar een kantoortje liep om klachtenformulieren te halen - ondanks de onbegrijpelijk slechte organisatie was dat toch een meer dan aardige geste - bleek er nog ruimte te zijn voor een stuk of twintig mensen. Wij besloten dat wij twee van de twintig mensen waren en mochten naar binnen. Bij de deur fluisterde een andere polsbandjesdame dat het al begonnen was en dat we stilletjes naar het rechter zijbalkon moesten lopen. Waarom ze fluisterde zal ons nooit duidelijk worden, het kabaal binnenszaals was reeds van een metertje of achthonderd goed waarneembaar. We hadden dan tien minuten gemist, we konden toch nog een uurtje meemaken. Op het podium waren meer mensen in de weer dan in de zaal. Allemaal deden ze iets, en vaak ook tegelijkertijd. Het gaf een poeha van jewelste. Het was een drukte van belang. Een enervering die zijn weerga niet evenaarde. Kortom, het was een belevenis. Het ging niet om goede of slechte muziek, goede of slechte smaak, het was een evenement. Jeugdheld Jaap Blonk stond achter de microfoon, en soms ook liep hij door de zaal, brullend door een toeter. Fenomeen Gary Lucas plingplongde schijnbaar achteloos door de eb en vloed van klanken. Kyteman toeterde podium en zaal gelijk tot ongekende hoogten. De harde kern van Stuurbaard Bakkebaard - alle vier de leden dus - fungeerde als ruggegraat en rots in de branding. Een strijkje streek neer op gezette zowel als ongezette tijden, dwars door alles heen. Het plukte, het kraakte, het schreeuwde, het rammelde, het deinde, het ontstond, het verdween weer, het was me daar een kermis, het was me daar een Villa Volta, het was me daar...!




Daarna zagen wij nog een stukje Tindersticks. Ja, was ook wel mooi.
In de trein naar huis deinden we na op de klanken, we beukten na op de kedeng-kedeng van de rails, we wiegden bijkans in slaap, en we ...
Ware ik een muziekrecensent geweest had ik misschien gezegd... ik weet niet wat ik gezegd zou hebben. Ik had dan zo doelloos op de muziek hebben moeten letten, terwijl het daar helemaal niet om ging. Het ging om... om... ik weet het niet. We waren blij de georganiseerde chaos te hebben mogen aanschouwen, de gedirigeerde anarchie van het Beukorkest.




lutek Zondag 07 Maart 2010 at 02:44 am | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.