PHPD

Moeder komt onverwachts op bezoek. "Zijn jullie thuis?", vraagt ze als we de deur opendoen. Ja, wij zijn thuis, kom binnen. Ik wil al koffie zetten, maar ze heeft liever thee. Ze heeft de hele dag al koffie gedronken. ze is naar kennissen geweest, voor een verjaardag van de jongste, die was er trouwens zelf ook, de jongste, ze had gedacht dat die er niet was, omdat die ergens anders zou zijn, en de anderen waren er ook, haar broer en haar zus, die studeren, eentje zit er in Delft en de ander zit een half jaar in Japan, die is zo knap, die studeert, ja wat ze studeert moet je niet vragen, dat is zo ingewikkeld, dat dat allemaal past in zo'n klein koppie, onvoorstelbaar, maar de jongste die tobt een beetje met de gezondheid, dat heeft ze altijd al gehad, dat weet ik nog van vroeger toen...


Als de koffie is uitgeprutteld en de thee door de ruimte fluit, haalt ze een envelop tevoorschijn. Oh ja voor ik het vergeet, deze postzegels, die heb je misschien nog niet, ik heb de kerstkaarten opgeruimd, daar zaten ook een paar buitenlandse zegels bij, ik denk die neem ik mee, je kunt alles wel laten staan, maar je moet het toch een keertje opruimen, voor je het weet is het weer kerstmis.
Ze beschrijft nog snel even welke bussen en trams ze heeft genomen op heenweg zowel als terugweg. Dan trekt ze haar jas uit en gaat zitten. Ze zit tegenover het terrarium.
Jullie hebben die takken hè, weet je wat zij hebben, een slang! Zo'n beest is dat. Ze houdt haar handen een eindje van elkaar, kijkt van de ene naar de andere hand en weer terug. Maar ja, hij lag omgekruld dus ik weet niet precies hoe groot die eigenlijk was.


We informeren naar haar bezoek aan huisarts en specialist. Ze vertelt over medicijnen, bijwerkingen van medicijnen, en medicijnen tegen bijwerking van andere medicijnen. Het is nu drie jaar geleden. Nog twee jaar en ze zal genezen zijn verklaard. Ook moet ze binnenkort naar de oogarts. Dan begint ze te lachen. Wij kijken haar geamuseerd maar ook verwachtingsvol aan.
Ja kijk, ik kom nu op een leeftijd dat ik ook last krijg van PHPD, hahahahaha. Hannie en ik kijken elkaar aan. We weten zo gauw niet wat dat is. Moeder ziet onze blikken en krijgt nu helemaal de slappe lach. Ze straalt en zegt: Je weet niet wat dat is hè, PHPD? ... Pijntje Hier, Pijntje Daar.
Ze schatert het uit. Wij lachen mee, daar had ze ons mooi bij de neus. Dan veert ze plotseling op. Oei, die bus haal ik nu nooit meer natuurlijk. Ik zie dat ze nog een kwartier de tijd heeft, en de bushalte is op twee minuten lopen. Als ze doorloopt kan ze nog net de vorige bus voorbij zien rijden. Ze trekt haar jas aan, controleert twee keer hardop of ze alles bij zich heeft, en vliegt naar buiten.




lutek Maandag 08 Maart 2010 at 7:42 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.