De Week van de Telefoon (3)

(een kantoor-feuilleton in 5 delen)

Er zijn weinig dingen vervelender dan wachtmuziek. Ik bedoel hier niet de radio, hoewel die ook vervelend kan zijn. Ik bedoel ook niet een bandje van een uur met liftmuziek. Nee, er zijn stukjes muziek in de handel die speciaal gecomponeerd zijn voor de wachtende kantoorpik. Sommige van die muziekjes zijn aangekocht door wel honderden verschillende firma's in binnen- en buitenland. Je loopt dan kans het zomaar 10 keer in een uur te horen. Zo'n stukje muziek heeft geen begin of eind, het duurt in feite maar een seconde of 15 en begint dan weer opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. Naadloos opnieuw. Alsof het onderdeel is van een veel groter geheel. Een magistrale compositie die de gehele wachtende wereld ver overschreidt. Het hypnotiseert, het trekt je leeg, het zombificeert.


Het kan ook anders. Soms hoor je zo’n leuk nummer als wachtmuziek dat je meteen wilt weten hoe het heet en wie het zingt. Snel typ je dan wat flarden opgevangen tekst in de zoekmachine op internet, maar - dat zul je altijd zien - dan komt net de persoon die je wilde spreken aan de lijn. Dubbel vervelend. Want enerzijds is het een beetje gek om die persoon een paar seconden te laten wachten, anderzijds weet je dat als je nu je zoekopdracht niet afmaakt je straks vergeten bent wat de tekst was van het nummer dat je wilde opzoeken. Even hang je in niemandsland en voel je hoe tegelijkertijd uit je geheugen verdwijnt wat je wilde vragen en wat je wilde typen. Weg. Verdwenen. Foetsie.
Eindelijk begint het gesprek, je handelt het snel af, en maakt ongetwijfeld geen goede indruk maar dat kan je even helemaal niks schelen. De rest van de dag zit je met een nummer in je hoofd waarvan je je niets meer voor de geest kunt halen.

Vandaag stond ik in de wacht bij een bevriende rederij en luisterde aandachtig naar een herbewerking van Bowie’s The man who sold the World… gezongen door een op generlij gebied uitblinkend huppelzangeresje… het gitaarslot was omgebouwd tot saxofoonslot. Ik ben geen saxofoob en ook geen Bowie-fanaat maar dit was werkelijk te afschuwelijk voor woorden. Ik had er geen oren voor. Toen ik na een minuut opnieuw de telefoniste aan de lijn kreeg … sorry meneer, hij spreekt nog… zei ik dat ik bij nader inzien geen container meer wilde boeken. Ze bedankte me en wenste me nog een goedemorgen.




lutek Woensdag 17 Maart 2010 at 7:59 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.