Het Gras, Het Park, De Stad

Onbegrijpelijk, dat Harry Mulisch ooit een fatsoenlijke tekst heeft geschreven. Ik neurie wat voor me uit, het is de eerste lentedag van het jaar.

Het gras, het gras, waarop wij lagen
Heeft zich al lang, allang weer opgericht...


Ik moet al vaak genoeg mijn wereldbeeld bijstellen. Als nu ook vadertje Mulisch nog eens meer dan behoorlijke liedteksten uit zijn iets te ruime mouwen gaat schudden, waar is dan het einde?

Een jongeman spreekt me aan. Excuse me sir, do you live here?
Ik kijk even schichtig om me heen maar herstel me direct. Here... errr... you mean, right here in the park?
Hij bedoelde niet in het park. Hier, in Rotterdam. Voor iemand die verder weg woont van 'hier' is de aanduiding nauwkeurig genoeg. Voor iemand die in Rotterdam woont zou 'hier' te algemeen zijn. Een interessant verschil waarover ik geen tijd heb verder na te denken. Natuurlijk bedoelt hij of ik in Rotterdam woon. Ik bevestig dit, born and raised. Hij wil me wat vragen stellen, als dat mag. Dat mag vanzelfsprekend.
Door de manier waarop hij zich introduceerde vermoedde ik al dat het om meer dan persoonlijke interesse ging, maar ik ben licht verbaasd als 1,2,3 een camera wordt opgesteld, de stand van de zon wordt bekeken en er iemand om mij heen loopt om de beste positie van het geluid vast te stellen. Dit is meer dan ik had vermoed.


Ik word gevraagd het een en ander te vertellen over Rotterdam, over Het Park, over natuur/cultuur, over muziek en musea, over de stad, andere steden, over toerisme en wat een toerist in Rotterdam zou moeten doen. Op die laatste vraag heb ik zo snel geen antwoord en verwijs de denkbeeldige toerist liever door naar een lang weekend Amsterdam. Toch, ja, toch schiet mij iets te binnen, wat is er speciaal aan Rotterdam... de architectuur, die is wereldberoemd. Zelf heb ik er niks mee, maar als iemand dat wel is zal hij zich kunnen laven aan de gelukte en minder gelukte hoogstandjes van de Rotterdamse skyline en baseline.
De jongeman en zijn assistente kijken elkaar even kort aan, ik zie een wenkbrauw onwillekeurg een gat in de lucht springen. Ik haal de oorlog er nog maar eens bij ("Don't mention the war") en verzin ter plekke dat de architectonische uitspattingen hier ter stede wellicht hun oorspong vinden in de alles vernietigende wederopbouw in welke toestand deze stad zich al 60 jaar bevindt. Kom aan, ik haal de Euromast er zelfs bij, die staat ten slottte vlak naast me - subtiel gehint door het flitsend camerawerk voor mij - en geef wat feiten en jaartallen ten beste. Het kan niet op.

Na 8 minuten en 40 seconden, zo lees ik op de tijdsmeter van de geluidsapparatuur, is het voldoende. Meer dan voldoende. Dit hadden ze niet durven hopen. Wat een verhaal. Ze stellen zich nu pas voor als uitwisselingsstudenten van Portsmouth Uni of Architecture, en ik heb naar alle waarschijnlijkheid exact gezegd waar ze op hoopten. Als het interview in scene gezet zou zijn, was het niet beter geweest dan dit. Ze zijn zeer in hun nopjes, en ik daarmee ook.

Het park, het park...
Even bekijk ik Het Park met nieuwe ogen.




lutek Donderdag 25 Maart 2010 at 09:24 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

Eén reactie

Arno
'... de alles vernietigende wederopbouw'... ik begrijp wat je bedoelt, maar... 'de alles nog meer vernietigende wederopbouw' was beter geweest.
Immers, alles was al vernietigd... er was alleen nog op te bouwen.
Dat dat gebeurd is op een manier die noch jou noch mij bekoord pleziert me.
Hoe raak dan ook de verwijzing naar Amsterdam... want alles wat Rotterdam mist, is in de hoofdstad in overvloed te vinden!
Arno, - 27-03-’10 00:43
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.