Roffelplof

Jazz is niet arrogant genoeg. Terwijl juist jazz zich er bij uitstek, meer dan de meeste andere soorten muziek, voor leent om gespeeld te worden met wat goed gedoseerde arrogantie, soms. Niet de hele tijd, en niet van één persoon, maar op bepaalde liefst onverwachte momenten. Een impuls. Een knal, een klap. Een uithaal. Een andere weg dan de weg die in was geslagen. Let's fuck shit up! Zien wat er gebeurt.
Helaas. Jazz kijkt braaf om zich heen... mag ik?... sorry dat ik het vraag... vinden jullie het goed als ik eventjes de leiding neem?... ik beloof geen gekke dingen te doen...
Heb ik iedereen nu aangekeken? Is iedereen er van op de hoogte? Mooi, dan ga ik nu iets spontaans doen.


Er was zodoende weinig verrassends aan het optreden in Dizzy. Niettemin had ik een puike avond. Mieters. Ik had de eerste helft van de avond getreuzeld, maar toen ik eindelijk de deur binnenliep was ik net op tijd voor de pauze tussen de eerste en de tweede set. Als altijd in Dizzy begeef je je tussen mensen uit alle delen van de wereld. Een Noor stond met een Zuid-Afrikaan te praten. Een Keniaan maakte een dansje met een Braziliaan. Iedereen was er.
Nou ja, iedereen?... er hadden nog wel wat mensen bijgekund. Pierre van der Linden, de drummer van Focus zat achter het drumstel, die verdient iets meer aandacht dan een willekeurig andere drummer. De Keniaan groette me en deed alsof wij elkaar kenden, wat niet zo was. Hij meende me hier vorige week al gezien te hebben. Ik vertelde dat ik hier laatst wel was, maar dan al zeker twee maanden geleden. Hij dacht na en besloot dat hij me toch eerder gezien had, hij wist het bijna zeker. Ik besloot dat het zeer wel mogelijk was dat wij elkaar eerder hadden ontmoet maar dat hij dan waarschijnlijk iets mankeerde aan zijn kortetermijngeheugen en ik iets aan mijn langetermijngeheugen. Zo, dat was ook weer opgelost. Snel nu maar iets bestellen.


Jeugdvriend Jan begroette me en introduceerde me aan Pierre. Het is bijna niet voor te stellen maar het gesprek ging al heel snel over muziek. Jan was vol lof over Pierres drumkunsten. Drummen komt niet uit de spierballen, een goede drummer weet dat. Ik vulde aan dat inderdaad de kunst van het weglaten in de muziek een niet te onderschatten gave is. Jan borduurde verder. Precies, het gaat erom de suggestie wekken, dan bespaar je je de helft van de slagen. Voorbeelden uit de muziekgeschiedenis passeerden de revue. Het was jammer dat ook het publiek vanavond de kunst van het weglaten beoefende.
De pianist vervoegde zich bij ons. Jij speelde 5 en ik 7.
Ja, dat klopt, maar hij zat in een 11.
Juist, en toen ging Pierre opeens weg.

Pierre lachte schaapachtig in wolfskleren. Pierre gaat kennelijk wel vaker opeens even weg, muzikaal gezien. Op een drafje gaat hij er dan vandoor en probeer hem dan maar eens bij te houden.
Ik dacht dat ik misschien meer van het gesprek zou snappen als ik een Leffe Dubbel tot de orde zou roepen. Dat bleek niet zo te zijn, maar niettemin had ik intussen toch maar mooi van een Leffe Dubbel kunnen genieten.

De tweede set begon. De spontaniteit die ik in jazz hoop te vinden sprankelde wederom niet van het podium af. Toch was er genoeg te horen en te zien. Spelen kunnen die gasten wel, daar kan je niks van zeggen. Bomans in gedachten hebbend, verzuchtte ik: Had ik maar één zo'n drumstok.




lutek Zondag 28 Maart 2010 at 10:44 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.