De Laatste Floorshow

"Ben jij wel eens naar de Floorshow geweest?" vroeg Caja.
"Nee, nog nooit", zei ik.
"Ernest komt", zei Caja.
We noemen Ernest van der Kwast inmiddels bij zijn voornaam. Niet omdat onze nummers tegenwoordig bij hem in zijn mobieltje staan, maar omdat we de laatste tijd veelvuldig met hem in aanraking komen, niet in de laatste plaats vanwege zijn Mama Tandoori-promotietour. Bovendien kennen we niemand anders die Ernest heet zodat verwarring is uitgesloten.
"Dan moeten we daar bij zijn. Let's go."


We zitten in Café Floor en wachten in spanning af. Onze allereerste Floorshow. Een fenomeen in cultureel Rotterdam. Het bestaat al een jaar of tien, vijftien. Het werd wel eens tijd dat we het meemaken. Francisco van Jole en Dieuwertje Blok heten het publiek welkom.
"Welkom, dames en heren, bij deze allerallerallerlaatste Floorshow, niet alleen van het seizoen maar voor altijd." We zijn duidelijk net op tijd. Flessen champagne worden opengetrokken en men gaat rond met feestcake. Na de cake zie ik diverse mensen hun kunstgebit schoonmaken, we zijn met voorsprong de jongsten in het publiek.
Met extra veel aandacht zitten wij ons door een handvol gasten die interessante dingen vertellen over dans, theater, danstheater en nog meer theater. Caja kent enkele van de gasten en denkt er het hare van. Ik ken de gasten niet maar denk er ook het hare van.
Eigenlijk wachten we gewoon op Ernest. Als laatste gast verschijnt hij ten tonele, leest een stukje voor, en beantwoordt de inmiddels bekende vragen over wat er precies waar en niet waar is van de verhalen in zijn boek. Dieuwertje heeft een koosnaam voor Mama Tandoori: De draak van Kralingen. Ik ben benieuwd of de naam zal blijven hangen. Francisco doet er nog een schepje bovenop: "Je schetst je moeder als een soort natuurverschijnsel, als een ijslandse vulkaan."
Het is aangenaam te ontdekken dat Dieuwertje het boek ook echt gelezen heeft, dat is iets wat bij interviewers lang niet altijd duidelijk is. Na afloop zegt ze dat het haar aan een boek van Tommy Wieringa deed denken, in die zin dat ze - toen ze hem hier een paar jaar geleden te gast had - net als nu het boek ook niet weg kon leggen, en, zo gaf ze toe, dat ze in beide gevallen net de eindstreep niet had gehaald: het laatste hoofdstuk zou ze straks pas op de terugweg in de trein gaan lezen.


Ik feliciteer iedereen die in mijn buurt komt, schud iedereen de hand, niemand is veilig. Carrie met haar column. Ernest met andermaal een geslaagd optreden. De interviewers met een geslaagde laatste editie van de Floorshow. (Ik gok dat voorgaande edities ook de moeite waard zijn geweest.)
Dieuwertje gaat naar India, over een maand of wat. Ze zal het boek meenemen als geestelijke bagage. Francisco gaat naar het toilet, maar hij wacht daar geen maanden mee. Hij heeft andere bagage. Ik loop hem tegen het lijf wanneer ik er zelf net vandaan kom. Zo in het voorbijgaan kan ik hem niet zo snel melden dat mijn natte handen nog nat zijn van de kraan, maar Floorpubliek is beschaafd, welopgevoed publiek, dus ik denk niet dat hij iets anders zou denken dan dat.
Als we naar buiten lopen is het nog licht, een gek uur, eind van de middag, begin van de avond. Opeens is de dag afgelopen, net zo onverwacht als de laatste Floorshow. Boem. Lights out.






lutek Dinsdag 20 April 2010 at 01:32 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.