Bevrijdingspop 2010 deel 2

Café Loos zag mij aan voor een zwerver en had geen wisselgeld voor me voor de sigarettenautomaat. En hoewel ik in vlekkeloos Nederlands sprak, gaf de mevrouw me in slecht Engels antwoord: "No, we don't have wisselchange for you." Een zwerver dus, en toen moest de dag nog beginnen!
Testing one two, one two. Alles en iedereen was er klaar voor. Vrijheid. Feest. Muziek.
Vrijheid om in het gras te liggen al is dat veel te nat en koud. Vrijheid om te dansen al is de muziek niet om aan te horen. Vrijheid om (je aan) elkaar vast te houden al is de ander onbereikbaar ver weg. Vrijheid om elkaar te laten gaan al wil je niets liever dan bij elkaar zijn. De bevrijding stond voor mij dit jaar in het teken van loslaten al deed ik niets liever dan vasthouden. Caja en ik hebben elkaar doodgeknuffeld. Nu laten wij elkaar vrij, al voelt het voor allebei heel anders.

Je bent niet 1 uit 100
Je bent niet 1 uit 1000
Je bent die ene, je bent me er eentje



Nu voelde ik me ook als een zwerver, liep doelloos rond over het terrein. Het wachten was op Rigby en Drive Like Maria. Maar eerst was er rap. Een nummer over rolgordijnen of iets dergelijks, met publieksparticipatie. Het voordeel van een rapband is dat de muziek daarna alleen maar beter kan worden. In het kader van de viering van de vrijheid werden er voordat het laatste nummer werd ingezet verkiezingen gehouden. Yo, laat je horen! "Optie 1, we gaan weg. Optie 2, we doen nog een nummer." Ik onthield mij van stemming.
"Maar dan moeten jullie wel meedoen, alleen kunnen we het niet." Dat idee had ik inderdaad al. Ik maakte nog een rondje over het terrein. Een dj vulde de pauze tussen 2 bands met pauzemuziek. Ik meende te horen dat er iemand zong over 'Hoeren in de kofferbak'. Hopelijk had ik het verkeerd verstaan.


De volgende band was weer een rapband. Dingen worden dus niet altijd beter als ze slecht zijn. "Ik heb charisma als een klysma." Veel gekker moest het echt niet worden. Ik was nog niet terug van mijn rondje of ik maakte nogmaals een rondje. Uit de verte hoorde ik de afkondiging. "Doe maar klappen! Ja, dames en heren, jongens en meisjes, geef ze een daverend applaus, die gasten hebben een druk schema." Ik hoorde het denk ik weer verkeerd, ik verstond: "Die gasten hebben een drugsschema." Dat kàn de presentator toch niet gezegd hebben? Ik bekeek het programma en zag een omschrijving van de band. Hmmm... misschien had ik het toch wèl goed verstaan. Ondanks dat vond ik deze band 2 keer zo goed als de eerste. Het optreden duurde geen 40 maar 20 minuten.
Eindelijk kwam Rigby op. Ze hebben al zo vaak opgetreden in DWDD, dat ik Matthijs van Nieuwkerk een beetje miste. Misschien zou hij straks opeens het podium opspringen om ze aan- of af te kondigen? Maar nee, Matthijs bleef uit.


De muziek werd nog beter, hoe was het mogelijk. Drive Like Maria nam het podium, kwam, zag en overwon. Volgende keer wil ik ze zeker weer zien.
De rest van de dag stond in het teken van laaghangende bewolking. Ik zag geen band meer voor ogen. Uren later bevond ik me opeens in Dizzy waar ik geheel tegen mijn vrijwilligheid in werd gevoerd met stukken rund, kip en varken. Ik werd in de watten gelegd. Veel van de aanwezigen hadden nog nooit van de naam Lutek gehoord, wat niet vreemd is. Eén der aanwezigen had echter merkwaardige associaties met die naam en duidde mij aan met 'die meneer van de farmaceutische industrie'. Moegezworven pakte ik de metro naar huis.




lutek Vrijdag 07 Mei 2010 at 12:11 am | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.