The Residents in Den Haag

In Den Haag was een concert van The Residents. Uniek! Niet alleen omdat zij weer eens in Nederland waren, bovendien slechts voor één show, maar ook omdat dit plaatsvond in waarschijnlijk de kleinste zaal sinds hun optreden in The Boarding House, Berkerley, 1972. Het publiek zou er met zijn neus bovenop zitten, ongelofelijk. Reeds maanden geleden kocht ik een kaartje.

Het concert zou bestaan uit muziek, theater en (zelf)reflectie. De heren oogballen zijn al behoorlijk op leeftijd, vanzelf ga je dan zulke onderwerpen aansnijden. Denk ik. Indachtig houdend dat The Residents meer dan eens beweerd hebben dat zij (onder andere) muziek óver muziek maken, en indachtig houdend dat zij eens zijn begonnen met een (niet bepaald afgeronde) serie 'American Composers', is het bovendien aardig dat zij nu zo ouwelullerig gaan reflecteren, want daarmee zou je kunnen stellen dat zij met deze show in hun eigen 'Composers'-serie zijn terechtgekomen. Een aardig inzicht, zij het dat dit waarschijnlijk louter op toeval berust. Het was in ieder geval geen opzet.


Ik merk dat ik in de eerste twee alinea's al meer schrijf over dit ene concert, dan ik ooit tevoren heb gedaan in blogs die over concerten gingen. Die gaan veelal helemaal niet echt over die concerten. Wat nu zo leuk is, is dat ik helemaal niet naar dit concert ben geweest.
Ik was het kaartje niet kwijt, ik was het concert niet vergeten, ik had me niet verslapen. Er was een betere reden: Ik had geen zin. Zelden ben ik zo fan geweest (en nog steeds) van een band als van The Residents, maar toegegeven: na 1982 hebben ze geen enkele fatsoenlijke plaat meer gemaakt. (Ja, eentje, in 1984, die al 10 jaar daarvoor was opgenomen.) Precies het moment dat Homer Flynn en Hardy Fox met z'n tweeën overbleven omdat Jay Clem en John Kennedy er genoeg van hadden. Het kan geen toeval zijn.
Het bizar experiment, het volstrekt onnavolgbare, maakte meer en meer plaats voor pretentieuze pompeusheid, diepzinnige verhalen die bij nadere beschouwing hol en leeg bleken.


Het gekochte kaartje zal keurig worden bewaard in de 'gekochte kaartjes'-map. Als ik het nog eens terug vind over 10 jaar zal ik denken aan het concert. Dan doe ik net als nu mijn ogen dicht, en droom de ideale setlist, het mooiste concert van The Residents ooit...

Whatever Happened to Vileness Fats
Godsong
Tourniquet of Roses
Hitler Was a Vegetarian
Happy Home


Consuelo's Departure
The Electrocutioner
Hole-Workers' New Hymn
Smack your Lips (Clap your Teeth)
Rest Aria
The Importance of Evergreen


Tijdens het gedeelte na de pauze - jawel, er is een pauze, je hebt tijd nodig om althans een gedeelte van de indrukken te kunnen verwerken - wordt 'Not Available' integraal ten gehore gebracht op piano en zang, dwars door de andere nummers heen. Dat bleek bij de voorbereidingen melodieus en interfererend - denk alleen al aan de twee epilogen - opeens razend goed bij elkaar te passen, al die verschillende nummers samen. Dat tijdens de uitvoering blijkt dat de ritmes hier en daar schots en scheef lopen is natuurlijk geen reden om het niet te doen.
Allemachtig, wat hebben de mensen iets gemist die dit concert niet hebben meegemaakt. Je vergeeft het je nooit meer. Ik ben lekker de enige die er een kaartje voor had.






lutek Maandag 10 Mei 2010 at 8:28 pm | | default
Gebruikte Tags:

Eén reactie

Bas
Ik sta paf! en toch ook weer niet. Ik denk inderdaad dat het op een grote teleurstelling was uitgelopen. Alhoewel...dat zullen we nu dus nooit weten.
Bas, (E-mail ) (URL) - 15-05-’10 09:49
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.