"De Salon van de Verloren Haren"

Net na 8 uur stap ik de kapperszaak van Avondkapper Montie binnen. Te laat al, het programma begon om 8 uur, Ernest is al aan het voorlezen. Tot mijn verbazing is er nog genoeg plek en zonder iets of iemand te storen, sluip ik naar een stoel tussen de knippende Montie en een piano in. Een piano bij de kapper, bij Montie is het niet vreemd. Afwisselend leest Ernest van der Kwast verhalen voor en en zingt en speelt Gelukkige Kaplaarzen (Mirjam Leenhouts) prachtliederen op de piano. Het is een weemoedige avond: de sfeer zit er goed in, er wordt gelachen, maar de gelezen en bezongen onderwerpen dragen een weemoedig karakter. Dat was van te voren afgesproken, hoor ik later. Niet toevallig wordt ook diverse malen de lichaamsbeharing bezongen, in verband gebracht met het ontbreken ener Lief. Je zou er van aan de drank raken. Montie heeft hier op gerekend, zodat versnaperingen volop aanwezig zijn.


Het programma duurt tot 10 uur. Al die tijd is Montie gewoon bezig met zijn werk. Er komen ook diverse klanten binnen die niets wisten van het aanwezige muzikale en literaire vertier. Ze komen slechts voor een knipbeurt en verlaten de zaak weer als hun beurt erop zit, zij het met aanzienlijk dralen: één meneer staat nog wel een half uur bij de deur te luisteren voordat hij vertrekt. Maar van de meeste aanwezigen heb ik het idee dat ze voor de optredens komen. Ze lijken elkaar ook allemaal op de een of andere manier te kennen. Zelf ken ik helaas niemand. Ja, Ernest natuurlijk, daar kwam ik op af.


Hij leest dat de stukken er afvliegen, een eigenschap die hij met Montie gemeen heeft. Na het derde verhaal bladert hij in zijn map en zegt: "Het volgende verhaal... of ga ik te snel?"
Hij leest stukken uit zijn inmiddels beroemde boek, maar ook korte, niet gepubliceerde verhalen. We hangen aan zijn lippen. De avond - kleinschalig als deze is - gaat van groots naar grootser. Iets na halverwege, juist als alle monden weer eens erg dorstig zijn geworden, breekt Montie in en meldt dat hij even de föhn zal moeten hanteren. Voor het gemak wordt meteen maar een pauze ingelast. Iedereen praat wat met elkaar. Ondertussen loop ik naar het nabijgelegen Boudewijn omdat een kurkentrekker node wordt gemist. De avond gaat van gezellig naar gezelliger.


Nog een handvol liederen en leesvoer later is iedereen aan iets stevigers toe en besluiten we naar het net iets verder maar ook nog bijzonder nabijgelegen Rotown te gaan. Er wordt geproost op de geslaagde avond. Ik maak allerlei nieuwe vrienden van wie ik helaas de namen al snel niet meer kan herinneren. Maar dat sluit misschien mooi aan bij de avond. Weemoed, verlangen, maar ook troost. Ik ben veel indrukken, ervaringen, gesprekken, verhalen en liederen rijker.




lutek Donderdag 13 Mei 2010 at 12:11 am | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.