En Het Werd Zomer

Met nog lichte nekpijn in mijn... ja in mijn nek natuurlijk, alsmede nadorst - gevolgen van gisteren (hierover morgen meer; mijn leven verloopt niet eens chronologisch, waarom zou mijn blog dat moeten doen?) - ben ik op weg naar 'De Olijventuin'. Ik associeer olijven met Griekenland, dus ik vermoed dat we te maken hebben met een Griekse uitbater, maar zeker ben ik daar niet van.
Kapitein J. en Kapitein A. hebben er reeds plaatsgenomen en mijn aanwezigheid is, na publieke uitnodiging, aangekondigd. Door mezelf. Sinds ik mijn aanwezigheid eerder vandaag aankondigde heeft niemand anders zich meer aangemeld. Ik neem het mee als bagage.

Kapitein J. werpt net een derde rosé achterover terwijl Kapitein A. tot haar oksels in een olijvenschotel zit verborgen. Ze doen een wedstrijdje grote-donkere-zonnenbrillen-dragen, wat - toegegeven - extra cachet geeft. Je moet weten hoe je zo'n bril draagt. De kapiteins delen een passie voor watersporten. Eén watersport in het bijzonder: ze hebben allebei een bootje. Sterker nog, ze delen hetzelfde bootje. De zon schijnt en plannen worden gesmeed, gevormd, vervormd, weerlegd, omgekeerd en opnieuw tegen het licht gehouden, aangaande het hoe en wanneer van heringebruikname van genoemde boot. Nu de zomer uitbreekt wordt deze weer van stal gehaald. De vrijheid is een stuurwiel weg, mits er niet te veel sluizen en bruggen in de weg liggen.


Terwijl ik de nadorst goed onder controle houd, vertelt Kapitein J. het een en ander over een aantal vriendinnen. Ze vertelt over Andrea, André, Dré, Andrea, Andra, en nog een Andrea. Ik denk dat ze alleen maar vriendinnen heeft die Andrea heten. Je durft bijna niet meer in toeval te geloven.
(Caja heeft een gelijksoortig verhaal over gelijksoortige namen - je kunt reageren)
Het terras van de Olijventuin heeft zon tot een uur of 8. Maar dat geldt niet voor het hele terras. Vanaf 6 uur zie je telkens groepjes mensen van tafeltje naar tafeltje verhuizen. Om maar in de zon te kunnen blijven zitten. De uitbater is hierop voorbereid, op slinkse wijze houdt hij je eerdere bestellingen bij. Je ontkomt niet aan de volledige eindafrekening.


Ik zoek naar slakken op het menu. Slakken? Ik vergeet even dat ik aan tafel zit met leden van de PVDD. Niet dat dat van enige invloed is op mijn bestelling. Toch werp ik op dat slakken net een soort champignons zijn, als ze zijn gebakken. Ik sta verbaasd van mijn eigen uitleg, de dames gelukkig ook.
Toch bestel ik de slakken niet. Ze staan niet op het menu. Dan de gebakken champignons maar, dat zijn ten slotte net een soort slakken. Ze blijken meer gekookt dan gebakken te zijn, maar smaken niettemin goed.
Om 8 uur kunnen we geen tafeltje meer opschuiven om in de zon te blijven zitten, of we zouden een tafeltje midden op de Nieuwe Binnenweg moeten zetten.
De zomer is definitief uitgebroken. Zoek dekking! op een terras naar keuze.




lutek Donderdag 20 Mei 2010 at 12:04 am | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.