Natte Parken (2)

Een goede reden om niet in een nat park te gaan zitten is... wel... omdat het er nat is. Een goede reden om er wel te gaan zitten is omdat er iemand midden in het park een tent heeft neergezet en wat muzikanten bij elkaar heeft gesprokkeld om die daar te laten optreden. Met een redelijke omzet van de door louter vrijwilligers ingekochte drankvoorraad moet het vervolgens mogelijk zijn dit gegeven volgend jaar te herhalen. Komt allen.
Doch zover was het nog niet, eerst was er nog de editie van dit jaar. Blues in het Schollebos. Waar vind je dat nog? In het Schollebos, zul je zeggen, en je zou daar volledig gelijk in hebben. Ik trok een overhemd aan en ging er op af. Caja wees me de weg. Hier is het, zei ze, terwijl we er bijna voorbij liepen. Het bleek een nogal kleinschalig festival te zijn.

kleinschalig festival - als je goed kijkt zie je het daar ergens tussen de bomen

Diverse topacts had ik al gemist, maar mocht nog wel meemaken hoe Eelco Gelling op vakkundige wijze ieder spoor van een roemrijk verleden uitwiste. De band deed zijn best om je te laten vergeten dat Eelco ooit in Cuby and the Blizzards had gespeeld. Sterker nog, ze deden je ook vergeten waarom je ook alweer op aarde was. Het leek alsof ze eerder op de dag strootjes hadden getrokken aangaande de verdeling van de diverse muziekinstrumenten.
Het ouwelullengehalte was hoog, ik voelde me een jonkie. Dan maar aan het bier, de muntjes moesten op, en bovendien gaf de omzetverhoging je het idee dat je een goed doel steunde.

Flavium - dat is de blueeeeees

Flavium was andere koek. Het ouwelullengehalte nam niet af, maar deze band kon verdikkeme echt spelen, en was op elkaar ingespeeld. Spanningsbogen volgden elkaar in rap tempo op - sorry: volgden elkaar in bluestempo op.
Omdat de blues er vanaf spatte besloot ik ook zelf mijn overhemd uit te doen: publieksparticipatie. Na het laatste nummer volgde nog een laatste nummer, waarna het één na laatste nummer werd aangekondigd. Ik wacht mijn hele leven al op een band die, in plaats van "we gaan verder met het volgende nummer..." aan te kondigen, nu eens "we gaan verder met het vorige nummer..." zou zeggen, en dit kwam daarbij het dichtst in de buurt.


Enkele vrijwilligers dachten daar anders over, en begonnen alvast het podium af te breken. De zanger zag het met lede ogen aan. "Hey, we zijn nog niet eens uitgespeeld!", maar het mocht niet baten. De vrijwilligers werden precies tot 9 uur 's avonds niet betaald, dus later moest het ook niet worden.
Ik denk dat met mijn inbreng en bijdrage de continuïteit van dit gratis bluesfestival in elk geval tot volgend jaar gegarandeerd is.




lutek Maandag 07 Juni 2010 at 11:26 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.