De Schouw

Alleen uit, hoe ging dat ook alweer, ik vergeet het steeds. Maar het lukt steeds beter. Terzake nu, waarheen?
Ernest van der Kwast had in zijn vorige 'De Unie Late Night' barvrouw Tineke te gast. Zij is werkzaam in De Schouw, een café waar de nieuwste, minst vergeelde poster die aan de muur hangt er een is waarop de aankondiging staat van zo'n beetje het eerste concert wat ik ooit zag: T.C. Matic, live in Arena, 1983. Kortom, De Schouw zit er al een tijdje. Met een beetje geluk blijven ze er ook nog een tijdje zitten.


Ik was de enige met een jas aan, waarom had ik in godsnaam een jas aan? Onverstandige beslissing, onbewaakt moment. Het was buiten 27 graden in de schaduw (er was geen zon), het was binnen 47 graden in de zon (er was geen schaduw). De Westmallen Dubbel verdampten waar je bijzat.
In de loop van De Schouw - en dat is eigenlijk overal - speelde een band, Ollie Q and the Deep Six. Kennelijk hadden niet alle bandleden de hitte van de avond overleefd want ik telde, bahalve Ollie Q zelf, geen 6 maar 4 andere bandleden. Misschien zou morgen iemand naar ze gaan zoeken, daar was nu alleszins geen tijd voor, het volgende nummer werd ingezet. Zelden heb ik een ska-band gezien die zo gortdroog speelt, het was eigenlijk meer iets in tussen jazz en woestijnrock, en het werd met de minuut droger. De muzikanten werden met de minuut natter. Gelukkig stond alles open. Ook de bar.


Achter de bar stond iemand die er al 50 jaar leek te staan. Zonder te kijken pakte hij glazen waar hij wist dat ze stonden, tapte bier na bier, nam alvast de volgende bestelling op - kortom, hij deed alles tegelijk, in zijn eentje. Vol bewondering zag ik hem aan. Tineke was er dan niet, hij was er wel. Ik gaf mijn bestelling en merkte direct op dat hij er uitzag alsof hij al de hele dag gewerkt had.
'Nog een zo'n opmerking en je krijgt een knal voor je muil', bromde hij. Een goeie binnenkomer. Hij gaf me het wisselgeld en glimlachte. Ik besloot dat ik hier vaker zou komen.
Ollie zette net het laatste nummer in, bedankte ondertussen iedereen, de bar, de bandleden, sommige bezoekers, en vooral ook ene Peter. Dit ging met veel drumwerk en ander kabaal gepaard. Ter verduidelijking voegde hij er aan toe dat Peter de bovenbuurman was die eigenlijk niet zo heel erg van muziek hield. Enthousiast werd Peter ook door het publiek bedankt. Misschien was Peter de enige op de hele Witte de With die geen dorst kreeg van deze dorstige avond. Ieder ander wel.




lutek Woensdag 09 Juni 2010 at 01:24 am | | default
Gebruikte Tags: , , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.