Blauwe Teen

Je kunt last hebben van Blauwalg of Blauwe kaas, van Blauwzuur of Blauwbilgorgel, je kunt het zelfs aan de stok krijgen met Delfts Blauw of met Blauw-op-Straat. Maar nimmer nog had ik gehoord van Blauwe Teen.

Na het lopen van de Colca Canyon Trek moest ik mijn schoenen weggooien. Ze waren kapot. Vooral de rechterschoen was niet meer aan te trekken, de onderkant lag er zowat af. Het was of je op flip-flops liep, met bijbehorend geluid. De afdaling van de 2e dag was van dusdanige stijlte, droogte en stenigte dat de schoenen niet konden overleven. Je houdt jezelf tegen bij iedere stap, elke seconde moet je zorgen dat je niet verder naar beneden glijdt dan verstandig is. Hier waren de schoenen niet geschikt voor.


Voor de Inca Trail, enkele dagen later, viste ik mijn gewone schoenen uit de rugtas. Die zouden ook voldoen. Ik hoef op een berg niet zo nodig op bergschoenen te lopen. Het gaat er vooral om je evenwicht het werk te laten doen. Wil je niet vallen, goede grip hebben op de ondergrond, kun je wel dure schoenen kopen, maar als je je schoenen je gebrek aan evenwicht wilt laten compenseren maak je toch echt een denkfout.
We zouden alle tijd hebben voor de 48 kilometer van de Inca Trail, maarliefst 4 dagen. Ieder jaar wordt er een Porters Marathon gelopen, de dragers strijden om de eer wie de snelste is. Zonder bagage wel te verstaan. De winnaar van vorig jaar deed er 3 uur en 46 minuten over. Een belachelijk snelle tijd. Als deze porter aan een normale marathon zou meedoen, zou hij ongetwijfeld een kwartier van het wereldrecord aflopen. 4 dagen vonden wij een mooie tijd. Onze schoenen dachten daar anders over. Onze sokken ook. Een ook onze voeten.


De 3e dag regende het. Het was warm en koud tegelijk. Alles was nat, beregend en of bezweet. Schoenen waren behoorlijk waterdicht, maar of dat iets positiefs was kon ik niet beoordelen. 's Avonds hoefde ik slechts mijn schoenen en sokken af te pellen om in coma te geraken, wat een lucht! Het was donker, ik zag mijn voeten niet. 's Morgens waren we alweer onderweg voordat het licht werd. Na bezoek aan Machu Picchu lieten we ons per bus naar de trein rijden, van de trein weer naar een bus. Het was bijna nacht toen we terug in Cusco waren. Eindelijk mochten we alles uittrekken. Er was een douche ook!
De schoenen en sokken wilden niet uit, ze waren vergroeid met mijn voeten. Er zat niets anders op dan mijn voeten ook maar uit te trekken. Helaas maakten mijn onderbenen daar bezwaar tegen. Ik mocht geen afstand doen van mijn voeten. Chirurgisch werden schoenen en sokken verwijderd, de stank was enorm en mijn voeten waren eng wit geworden. Hannie schrok zich een ongeluk. Je teen!
Mijn teen had alle kleuren van de regenboog, met donkerrode en donkerblauwe boventonen.
"Ik geloof niet dat het bloed is", zei ik ietwat onzeker, want ik had geen enkel gevoel meer in mijn voet. Ik speelde met mijn tenen alsof het een piano was maar er kwam geen geluid uit. Ik hield het erop dat het een verkleuring was onder invloed van de sok. Het zou zo af te wassen zijn.
Nu 3 weken later is de verkleuring bijna weg. Bijna ben ik genezen van Blauwe Teen. In Cusco heb ik de volgende dag nieuwe schoenen moeten kopen.




lutek Zondag 18 Juli 2010 at 1:30 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

twee reacties

Arno
Alweer een held... en ditmaal niet op, maar als gevolg van sokken!
Arno, - 18-07-’10 23:38
bas
Luut, op naar de platenkast voor Zappa's Apostrophe. "You've got stinkfoot...your feet put a hurt on my nose.
bas, (E-mail ) (URL) - 19-07-’10 18:05
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.