Duizelen in het Park

Een beetje cultureel ingestelde Rotterdammer moest en zou dit weekend in het Vroesenpark zijn. Toch was ik er ook. Er zou geduizeld gaan worden, wat ik wel eens van dichtbij mee wilde maken. Vooraf had ik gelezen: "Nat of droog, het park zal je duizelen: het maakt een caleidoscopische metamorfose door." Ik begreep dat je zelf geen verdovende middelen hoefde mee te nemen, voor alles werd gezorgd. Toch besloot ik bij de ingang voor de zekerheid linea recta naar de bar te lopen. Het was gelukkig een heel gezellige bar, want de enige op het hele terrein.

Om mijn gemak (want inmiddels toch al natgeregend) keek ik rond. Er waren heel wat cultureel ingestelde Rotterdammers, dat zag je zo. Ik voelde me meer een cultureel ongestelde Rotterdammer. Bij iemand die er uitzag als een cultureel aangestelde Rotterdammer informeerde ik naar de mogelijke activiteiten. Omdat hij antwoordde dat dat bijna te veel was om op te noemen, bedankte ik hem direct voor de moeite en beende mij een heenkomen.

Het festival was vooral een kinderuitje, het park stond vol educatieve, inventieve, auditieve opstellingen en objecten. Iedereen was lief en aardig, ook (of vooral) bij de wat meer geitenwollensokken-getinte opstellingen. Dat was de afdeling Geneuzel in het Park. Veel kinderen leken hun ouders te hebben meegenomen in plaats van andersom. Er liepen ook veel aanstaande moeders rond; in die gevallen was het niet zeker wie wie had meegenomen.

Ik vond Caja en aanhang in het gras zittend onder een houten tafel. Ik dacht dat ze schuilden tegen de regen, maar bij nader inzien schuilden ze tegen de band die aan het spelen was. Ik ging ook onder de houten tafel zitten, het was er knus en gezellig. Omdat ik niet op aanhang had gerekend besloot ik bij nader inzien eerst weer op te staan om een nieuwe voorraad duizelrosé aan te schaffen. Hierbij stootte ik lelijk mijn hoofd, maar ik deed alsof ik deed alsof ik mijn hoofd stootte om mijn lompheid enigszins te verbloemen. In elk geval duizelde het me, wat toch de bedoeling van het festival was. Mensen links en rechts knikten dan ook glimlachend en goedkeurend naar mij: ze verdachten me kennelijk van publieksparticipatie aangaande genoemde duizeligheid.

de "het is weer zomer"-fotografen hebben er zin in

Even later waren Caja en aanhang en ik een niveau gedaald, we lagen nu languit in het gras. Van hier af hadden we een goed uitzicht op de aankomende wolken. Onze gesprekken daalde ook een paar niveau's maar werden steeds zonniger. Plotseling knorden er een stuk of wat magen. Zodanig dat de band die aan het spelen was het zojuist ingezette intro opnieuw moest beginnen. Iemand besloot iets eetbaars te kopen, altijd een probaat middel om het geknor de mond te snoeren. Ik was daar zelf nooit opgekomen en prikte dankbaar een milieuvriendelijk houten prikkertje mee.

tegen de bedoeling in voelden sommige kinderen zich juist heel volwassen worden

Het festival kende diverse wollige thema's alsmede een motief, de bellenblaas. Her en der werd bellenblaas uitgedeeld. Soms liep je door een wolk van bellenblaas. Andermaal duizelde het me. Iedereen voelde zich weer kind, hoewel ik niet weet hoe de bezoekers zich voelden die nog kind waren.

Op zeker moment dacht ik wel uitgeduizeld te zijn. Caja liep mij naar de uitgang. We dansten even terwijl ik een dansnummertje van Leonard Cohen neuriede. Toen zwaaide ik en zij zwaaide terug. En ik zwaaide nog een keer, en zij zwaaide nog een keer. Toen keek ik nog eens om en stond ze nog eens te zwaaien, ik zwaaide terug. Het duizelde me, zoveel was er wel duidelijk, al was er verder niet zo veel meer duidelijk.

lutek Woensdag 04 Augustus 2010 at 11:54 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.