Een Aandoening Met Voordelen

Zitten is een slecht idee, nog slechter dan staan of lopen. Ik moet niet bewegen, ik moet eigenlijk de hele dag in bad liggen. Ja, in bad! Hoera. Eindelijk heb ik een aandoening die voordelen heeft. Had ik. Als het goed is heb ik het niet meer.

Wat hier aan vooraf ging...

In de zomer zijn mensen liever niet ziek, dat komt zo slecht uit. Ziek, net nu de zon een beetje schijnt? Nee dank je, ik wacht wel tot de herfst.

Mij komt dit juist gelegen want daardoor kan ik al voor over 2 dagen een afspraak in Ikazia maken, en hoef ik ook op de dag van de afspraak nergens lang te wachten. De afdeling chirurgie is gelegen op de 1e verdieping, volg de bordjes. Ik volg de bordjes. Het zijn de verkeerde bordjes die ik volg, ik loop in een gang met kamers die namen hebben: "De Oase", "Het Lichtpunt". De schrik slaat me om het hart terwijl ik hier niet voor mijn hart ben. Als je in een gang loopt waarop dergelijke kamers uitkomen weet je dat je niet lang meer te gaan hebt. Ik loop terug naar waar ik vandaan kwam en vind de juiste gang.

Klokslag(?) 10 uur 35 meld ik mij bij de juiste balie en mag even plaatsnemen. Ik hoef maar een paar minuten te wachten, maar in die paar minuten vermaak ik mij prima. Vóór mij drentelen wat mensen rond bij de folderwand. Dat is een grote wand met tientallen folders, en al die folders zijn specifiek informatief aangaande een bepaalde aandoening. De ronddrentelaars horen niet bij elkaar en zullen ook niet bij elkaar horen tenzij blijkt dat ze van dezelfde aandoening last hebben. Maar geen van hen wil zich in de kaart laten kijken. Dus, hoewel ze ongetwijfeld allemaal al lang en breed weten waar de folder staat die ze willen pakken, pakken ze die niet zolang de anderen erbij staan te kijken.

Het vervolg moet ik helaas missen. Ik stel me voor dat er uiteindelijk één afdruipt en een ander de kans schoon ziet om quasi nonchalant in het voorbijgaan een zogenaamd willekeurige folder uit het rek te pakken. Mocht het toeval willen dat dit de folder is die een andere drentelaar ook moest hebben, kunnen ze altijd nog in gesprek raken en tegen elkaar opbieden in hun respectievelijke lijdenswegverhalen.

Inmiddels ben ik in een kamer binnengeleid door een assistente en word nu onderzocht door dokter 1. Deze gaat dokter 2 raadplegen. Ik zit een paar minuten alleen in de kamer. De grond trilt, kaboem kaboem kaboem. Even denk ik dat er iemand met zware tred door de gang komt aangelopen, dan bedenk ik dat er naast het ziekenhuis bouwwerkzaamheden gaande zijn.

De grond houdt op te trillen, de deur zwaait open, het is dokter 2. "Aambeien!", schalt zijn stem over de gehele 1e verdieping. Enkele passanten kijken nieuwsgierig naar binnen. Dokter 2 is doorgewinterd en constateert al snel dat er iets anders loos is. Hij controleert de tijd en meent dat ik "er wel even tussendoor kan". Over 5 minuten is hij terug. De assistente prepareert de benodigdheden voor de ingreep. "Hier had u zeker niet op gerekend?"

Dat klopt, ik had hier niet op gerekend. Maar het komt wel zo goed uit. Als het toch moet gebeuren, dan maar meteen. Nu geeft het me geen gelegenheid om er zenuwachtig voor te worden. De grootte van de injectiespuit die de assistente nu te voorschijn haalt ontkracht deze gedachte ten enen male.

Dokter 2, ook wel 'het dappere snijdertje' genoemd, is allang weer verdwenen als de assistente nog aan het dwijlen is. Gelukkig woon ik bij Ikazia aan de overkant en ben ik ook schuiffelend snel thuis. Een bad. Ik wil in bad. De voordelige aandoening is de kop ingedrukt, al merk ik er nog bitter weinig van.

lutek Vrijdag 27 Augustus 2010 at 12:04 am | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.