"Bruxelles"

of 'Dit Is Geen Museum'

We hebben flink gebrusselleerd in Brussel. "C'était au temps où Bruxelles bruxellait." Er schijnt hier ergens een Brel-centrum te zijn, zullen we dat eens van dichtbij bekijken? Sterker nog, zullen we het van binnen bezien?

We vielen niet van de ene in de andere verbazing, we hoorden of zagen geen onbekende juweeltjes, en er zal geen enkele bezoeker die onbekend is met Brel bij de ballen worden gepakt met deze presentatie uit de nalatenschap van het zwetende fenomeen uit Schaarbeek (of Frans-Polynesië, zoals sommige mensen zeggen). Maar als je toch in de gelegenheid bent is het niet erg om er even naar binnen te gaan.

(oei oei, wat was de volgorde nu precies van de verschillende coupletten van 'Marieke', ik haal het altijd door elkaar)

De expo had de titel "J'aime les Belges" en geeft weer hoe Brel onlosmakelijk met België was verbonden. Verrassing.

Onder een glasplaat lag een single die ik ook in de verzameling heb. "Hey", zei ik tegen Hannie, terwijl ik op de glasplaat tikte, "die single heb ik ook." Gelukkig stond de glasplaat niet in verbinding met een alarm. Verder was er eigenlijk niet zo veel te zien.

Een andere Belg die wereldfaam heeft vergaard, luisterde (toen hij nog leefde) naar de naam Magritte (of René, toen hij nog een klein jongetje was, en niet van die zwarte pakken met bolhoed droeg, en ondanks dat hij op heterdaad was betrapt altijd hardnekkig heeft ontkend dat hij stiekem een pijp had gerookt). Nu is er een heel museum aan hem gewijd, dat komt er van.

Een tentoonstelling van zijn schilderijen is altijd spannend, zeker als er zoveel schilderijen hangen als in Brussel. Je ziet de penseelstreken in alle details, iets wat in een fotoboek nooit zo goed kan worden weergegeven. Ik weet wel dat je dat ook op schilderijen van andere schilders kunt zien maar schilderijen van andere schilders kunnen me meestal niet zo boeien als schilderijen van René Magritte. Om die penseelstreken in alle details beter te kunnen bestuderen, zat ik er met mijn neus bovenop en hield ik mijn ogen schuin van onder op het doek gericht. Mijn gezicht leek wel een portret van Picasso, doch dan ware ik in het verkeerde museum geweest. Ik zei tegen Hannie dat ik er voor zorgde er niet al te dicht bij te komen. "Oh", zei Hannie, terwijl ze op een glasplaat tikte, "dat geeft niks, de meeste hangen achter glas.

Gelukkig stond de glasplaat niet in verbinding met een alarm, maar wel stond er na ongeveer 1,4 seconde een suppoost naast ons. Voorzichtig schuifelden we naar de volgende serie doeken.

Wat kun je na Magritte nog bezoeken behalve een terras waarop naar hartelust bier en broodjes worden geserveerd? Welnu, het Magritte museum is kruip-door-sluip-door in verbinding gesteld met het Museum voor Oude en Moderne Kunst. We hadden nog wat benen over maar in totaal geen vier meer, en kozen daarom uit 2 kanten de moderne variant. Een abuis bordje dacht daar anders over, zodat het modernste wat we gezien hebben een schitterende Francis Bacon was. We passeerden een bezoeker die intensief naar een volkomen wit vlak zat te staren, waarbij hij af en toe opstond om een detail(?) van dichtbij te bekijken(?). Misschien dat hij ook een abuis bordje achterna was gelopen. Ik heb het hem niet gevraagd. Onze benen waren op en nabij het museum begonnen we naar hartelust bier en broodjes te bestellen.

Later kwamen we er achter dat er nóg een Magritte-museum is in Brussel. We zullen terugkeren.

lutek Donderdag 16 September 2010 at 7:57 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.