Popronde 2010

Een stuk of 30 bands op 20 locaties, keuzes keuzes keuzes. Je kunt nooit alle bands zien die je wilt zien. Zorg er daarom in elk geval voor dat de bands die je wel ziet de moeite waard zijn. En ga niet af op de folderbeschrijvingen.

"Echt kutweer", zegt de barvrouw van Willens & Wetens, "mensen lopen niet heen en weer, ze blijven zitten waar ze zitten." Het is waar: als het nu zou nazomeren, zoals vorig jaar, heb je meer kans dat mensen massaal van de ene naar de andere locatie trekken om zoveel mogelijk stukjes van optredens te zien. "Maar bekijk het van de andere kant", zeg ik, "de mensen die hier al zijn, die blijven zitten. Mag ik trouwens afrekenen, want ik ga zo naar de Vagabond."

"Squash is de meest vermoeiende sport die er is. Jaa-haa. Hebben ze onderzocht." Mijn buurman oogt fris en fruitig. Ik probeer een je-meent-het-gezicht op te zetten, maar ik zet per ongeluk een goh-wat-interessant-vertel-verder-gezicht op. Mijn buurman vertelt verder. "Ik heb net een uur lang gesquashed. Een uur lang! non-stop, ik ben helemaal op, ik kan mijn bier niet eens meer optillen." Halverwege deze mededeling tilt hij zijn glas bier op, en neemt er vervolgens een flinke slok uit.

De eerste band die ik zag, speelde een nummer getiteld '6 billionth soul' en zongen dat ook ongeveer 6 miljard keer. Op een gegeven moment raakte ik alle gevoel voor tijd kwijt. Op nu naar de Vagabond, waar Moonpilot zo gaat spelen, een band waarvan ik verwacht dat ze volgend jaar zomaar ineens in DWDD staan.

Strategisch kundig gestationeerd tussen Grimbergen uit de tap en de band op het podium wacht ik op het eerste nummer. De band heeft haar fanclub meegenomen. Voor de jongste leden van de fanclub is het allang bedtijd geweest, zelfs op vrijdag. Geen goed teken. De zanger kondigt de band aan. Ze komen grotendeels uit Den Haag, maar ook een beetje uit Rotterdam. Welk gedeelte waar precies vandaan komt verklapt hij niet maar zo te horen komt hij zelf uit Den Haag. Ze beginnen met het eerste nummer. Altijd een geruststellend idee, als een band met het eerste nummer begint.

Het podium in Le Vagabond is nauwelijks een podium. Steeds als er iemand van de fanclub naar het toilet gaat moet de bassist een stukje opzij. De band heeft uniforme pakjes aan, ze doen een beetje denken aan Kwik, Kwek en Kwak. En Kwuk, want ze zijn met vier. Maar ook als ze die pakjes niet aan zouden hebben had je duidelijk kunnen merken dat zij de band zijn. Ze hebben een zelfde soort energikiteit, een gezamelijke portie ADHD, gelijkelijk verdeeld. De toetsenist heeft een A, de zanger een D, de drummer een H, en de bassist weer een D. Mooi uitgebalanceerd.

Na afloop vertelt de toetsenist me dat ze deze week een telefoontje van DWDD kregen, of ze in December een dagje kunnen komen optreden.

Ik haast me naar De Schouw alwaar ik precies op tijd naar binnen stap. Precies op tijd om de laatste minuut mee te maken van The Wrong Jeremies. Toch maken ze een blijvende indruk, al is het maar omdat de enige band die ik hierna nog zie de tegenvallende afsluiter in Rotown is. Daar kan Rotown natuurlijk ook niks aan doen. Ik praat met een paar verschillende mensen die namen hebben die makkelijk te onthouden zijn. Ze hebben allemaal dezelfde naam. Ideaal voor mij want ik ben erg slecht in namen. Ik besluit voor de rest van de avond iedereen bij diezelfde naam te noemen, of ze nu zo heten of niet. Deze tactiek zet ik hardnekkig door in Hemingway, ondanks dat de dan aangesprokene zo niet heet en bovendien van een ander geslacht is dan de eerste mensen met die naam. Er zijn al zo weinig zekerheden in het leven, soms moet je zekerheden creëren.

lutek Zondag 19 September 2010 at 12:14 am | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.