TinyMusic in de Bieb

Het gebeurt niet vaak dat je in een donkere gemeentebibliotheek uit het raam staat te staren. Als de kans zich aandient moet je die nemen. Ik sta thuis vaak genoeg uit het raam te staren; niet dat ik dan echt naar iets kijk; pas als iemand vraagt waar ik naar kijk, zie ik wat er zich in mijn gezichtsveld afspeelt. "Oh, ik geloof dat er iemand door rood reed", of: "Ach niets, er reed een metro voorbij."

Maar voor het raam in de gemeentebieb kun je geen metro voorbij zien rijden en er reed geloof ik ook niemand door rood. Ik zag de skyline van de Coolsingel en een klok die 19:50 aangaf. Zodadelijk zou 'TinyMusic in de Bieb' van start gaan. Ik liep wat rond en ging zitten naast een mevrouw met een hoedje. Door overmatig gebruik van toeval bleek zij een collega van mijn broer. Zij droeg het hoedje niet alleen met flair maar ook met functie, want snel bleek dat zij 'de mevrouw met het hoedje' was. Dat ging als volgt: Er kwam iemand met zekere tred en voorbedachte rade aangelopen en zei: "Ik moest vragen naar de mevrouw met het hoedje, dat bent u." Er ontstond een gesprek over de aardrijkskunde van het gebouw en over één bepaalde deur in het bijzonder. Maar omdat het al bijna tijd was voor het eerste optreden van de avond lette ik niet goed op hoe het gesprek zich verder ontwikkelde en richtte mijn aandacht daarentegen op het podium alwaar The Candides zich reeds hadden genesteld.

The Candides klonken als een klok. Een klok uit de jaren '50 dan wel, ietwat stoffig, en afhankelijk van al dan niet recente opwindeling soms wat te snel of te langzaam. Dat deerde mij in het geheel niet. Ik kocht direct na afloop dan ook hun gehele oeuvre, bestaande uit 1 CD-single.

Overigens waren beide leden van de band ook dragers van een hoed elk. Waarom geen van hen werd aangezien voor 'de mevrouw met het hoedje' is nog onopgelost, hoewel ik de mannelijke helft van de band als excuus het voordeel van zijn geslacht geef.

Het fenomeen TinyMusic is zodanig van aard dat het niet zo veel uitmaakt of de muziek de mooiste muziek is die je ook hebt gehoord. De aanwezigen, de sfeer, de setting, alles maakt het de avond waard. Niet erg dus dat er na de pauze nog een optreden kwam. Andy White woont afwisselend in Ierland en Australië. Beide landen zijn helaas niet ver genoeg om hem te beletten ook wel eens naar Nederland te komen. Zijn devies was: Als je aan name dropping doet, doe het dan ook goed - hij zat aan een gemiddelde van 6,4 per liedje. Verder vertelde hij zo intiem over zijn imaginary friends dat ik even bang was dat hij ze op het podium zou roepen. Ik merkte dat de meeste aanwezigen liever naar Andy White luisterden dan naar The Candides, wat echter geen enkel goed gesprek in de weg stond. En zo hoort het ook. Zelfs al gaan die gesprekken soms over het opvoeden van tweelingen en het bestrijden van vreselijk enge ziektes. De gemiddelde leeftijd van TinyMusic-bezoekers ligt nu eenmaal iets hoger dan van bezoekers bij een hip bandje in Rotown.

De volgende editie van TinyMusic is in een voormalige kazerne te Portugaal. Gepaste (leger)kleding wordt op prijs gesteld.

lutek Zondag 10 Oktober 2010 at 10:20 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.