Crass

Als The Sex Pistols de goaltjesdief van het veld is, en The Dead Kennedys de aanvoerder, dan is Crass de scheidsrechter. Maar omdat ik een vreselijke hekel aan voetbal heb, laat ik deze belachelijke vergelijking voor wat het is en ga over tot de orde van de dag. De orde van de dag, een mooie lentedag in Mei, was dat ik zag aangekondigd dat Crass zou spelen in Amsterdam. Of eigenlijk alleen de zanger van Crass die de oude nummers nog 1x van stal zou halen. Direct kocht ik vorige week een kaartje. Ik had lang getwijfeld. Zou het een opa-vertelt-avond worden? Of om in stijl te blijven, opa-schreeuwt-na-al-die-jaren-nog-behoorlijk-hard-in-de-microfoon.

Fight war, not wars!

De oprichter van de band woont ergens buiten London in een hutje op de heide (al bijna 40 jaar, dus ook al vóórdat hij Crass oprichtte) en bleef liever zijn zelfverbouwde groenten verbouwen. De andere leden hadden ook geen interesse. Zanger Steve liet zich echter niet uit het veld slaan - sorry, dat was echt de laatste voetbalreferentie - en graaide een band bij elkaar om mee te touren.

Punk is dead!

Ik was benieuwd of ik de teksten nog altijd letterlijk uit mijn hoofd kende. Teksten? Het waren paginalange sociaal-politieke pamfletten, eindeloze verhandelingen in dundruk. Als de uitklaphoes niet had bestaan, had die moeten worden uitgevonden om alle woorden op af te kunnen drukken. Geen seconde rust, geen instrumentale stukjes, liefst geen refreinen, Crass had in een half uur meer te zeggen dan iedere andere band in 10 jaar. En het gíng ook allemaal ergens over. Geen andere band heeft me zo beïnvloed als Crass (al kun je natuurlijk net zo goed zeggen dat ik al dacht wat ik dacht en in hun teksten bevestiging vond).

In all your decadence people die!

Jawel, ik kende de teksten nog, zo niet letterlijk dan toch wel woordelijk, en ik was niet de enige. Het publiek was Crass-minded. Geen pretpunkidioterie. Mooi zo. Het tempo zat er vanaf het begin goed in. 30 nummers in een uurtje. De basgitaar was na het eerste nummer al ontstemd (waar de bassist pas bij het laatste nummer achterkwam) maar wat deed het ertoe? Tot mijn verrassing was er ook een zangeres mee. Handig voor Steve die dan om de paar nummers even op adem kon komen. Bekende kreten werden massaal door het publiek meegebruld. "Do they owe us a living?" - "Course they fucking do!!" Een inkoppertje. Oops - dat was echt echt echt de laatste referentie.

In de trein terug legde ik iemand van 23 uit naar wat voor concert ik was geweest. Opa vertelt.

lutek Maandag 18 Oktober 2010 at 12:47 am | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.