Blog 500: Bos en Strand / Rood en Wit

Om het verschijnen van het 500e blog te vieren had ik al mijn vrienden uitgenodigd: een rode en een witte, voor nog geen 10 euro was ik klaar. Echter, een belangwekkend telefoontje wijzigde dit voornemen. Had ik misschien zin in een boswandeling? Ik observeerde de buitenlucht. Deze was van zulk een zomerse kwaliteit - ongetwijfeld de laatste keer deze herfst - dat ik vrijwel onmiddellijk zwichtte voor het voorstel. Ik hoefde geen picknickmand mede te nemen. Wel wapende ik me met Flücks overzichtelijke en vrijwel complete gids 'Welke Paddestoel Is Dat?' uit de Fontaine-Natuurreeks. Geen boswandelaar kan zonder. Op de voorkant prijkt een volwassen vliegenzwam. Ik bedacht me dat, hoewel deze paddestoel de eerste is waarmee ik ooit kennismaakte (via licht vers op kleuterschool, inclusief kabouter), ik deze soort nimmer in het wild heb mogen aanschouwen.

Aangekomen in de metropool H., halverwege Goeree-Overflakkee, de tomtom hardop bedankend, ik aaide het ding zelf even over zijn bolletje, want ook al heeft de metropool H. slecht 10 straten, je zou het adres echt niet zonder hulpmiddelen hebben kunnen vinden, of je zou het een voorbijganger moeten vragen en hopen dat het iemand is die behalve Goerees ook Nederlands spreekt, parkeerde ik de auto en belde aan. Vergeefs. Dat wil zeggen: ik had net zo goed niet hoeven bellen want de deur ging al open voordat ik de bel had aangeraakt. Ook dat gebeurt in de metropool H.

Ik werd hartelijk begroet door een dame die ik ooit eens Mevrouw Van Lente heb genoemd maar die eigenlijk gewoon Mevrouw Zomersproet heet. Kinderen werden van de bank geplukt en in de auto geladen, een mand met proviand tussen hen in, gas geven - en flink ook anders is die mand natuurlijk al leeg voordat we halverwege zijn. Iedereen had een fototoestel bij zich, het zou een mooie natuurbeleving worden.

"Mam, eigenlijk wil ik helemaal niet naar het bos, ik ben er vorige week al geweest." Mam pareerde dit vakkundig met een welgemikt "We gaan nu naar een ander stuk, waar je nog niet geweest bent". Een gewaagde uitspraak. Volgens mij was het bos waar we naar op weg waren niet groter dan een voetbalveld.

Door enthousiasme overmand maakte Mevrouw Zomersproet een fout door op het bos voort te borduren: "We zullen zien of we die ene boom weer kunnen vinden." Even was het stil in de auto, maar zonder om te kijken hoorde ik iemand schrikken op de achterbank. "Nee ma, je gaat niet weer in een boom klimmen, hoor! Ik schaam me verrot. En dan ga je die foto's ook nog op hyves zetten zeker." Gelukkig wist ik dat iedereen zich wel eens voor een mam schaamt, ongeacht haar klimcapaciteiten.

Opeens ging het gesprek over paddestoelen, wat grappig was omdat ik nog met geen woord had gerept over de aanwezige handboekheid in binnenzak. Ze hadden er veel gezien vorige week en de omstandigheden waren er naar om ditmaal weer een groot aantal fotomodellen te treffen. Ze konden niet begrijpen dat ik de vliegenzwam nog nooit van dichtbij had gezien. Deswege namen wij ons voor, zonder andere aanwezige soorten van macrofungi ook maar enigszins te negeren, onze blik vooral te richten op de vliegenzwam. Er werd alvast wat geoefend met fotograferen, merkte ik. De dames Achterbank brachten onder grote hilariteit mijn kale kruin diverse malen fraai in beeld. "Mam, is dat je nieuwe vriend?" , "Nee joh, doe niet zo gek, het is gewoon een vriend."

Op steenworpafstand van de parkeerplaats struikelden we links en rechts al over tal van paddestoelen, van die witte op steeltjes, van die bolle die zo leuk ontploffen, van die orange sluimjurken. Ik bladerde me reeds in het zweet voordat we goed en wel aan de wandeling begonnen waren. Determineren ho maar. Het was lukraak pagina's opslaan. In de hoop en op de gok. Maar geen vliegenzwam. Ja, één kleine, waarschijnlijk. Er waren echter geen witte stipjes te zien. Zekerheid bleef vooralsnog uit. Even verderop zag ik een boleetachtige, een bruine, en hurkte er bij neer. Eens kijken of ik die mooi op de foto kon zetten. De dames Achterbank bulderden het uit. Het was een hondendrol.

Wij vervolgden onze weg, genoten van de zon, en kwamen zowaar een boom tegen: de boom. Om Mevrouw Zomersproet en kroost direct te verlossen van ongemakkelijke stiltes en heen en weer gedrentel, besloot ik er zelf direct maar in te klimmen, wat vrij aardig lukte. Je had een geweldig uitzicht, je kon de hele omgeving zien, dat wil zeggen: alle bomen die er 5 meter vandaan omheen stonden. Erg hoog was het alleszins niet. Toen iedereen de boom voldoende geknuffeld had liepen we terug naar de auto. Het was eigenlijk nog wel vroeg, te vroeg om alweer naar huis te gaan. Op het eiland is alles dichtbij, we gingen meteen even door naar het strand.

Van bos naar zee. Van paddestoelen, pony's en libelles naar meeuwen, kwallen en krokodillen. Onze fototoestellen hadden moeite om ons bij te houden. Eén der dames Achterbank schreef de naam van haar vriend/niet-vriend in het natte zand. Het was eb; straks zou het vloed zijn. Aan symboliek geen gebrek.

Als er geen walvissen aanspoelen moet je genoegen nemen met een mossel. Bekijk die eens goed. Je kunt er de mooiste foto's van maken. En aan het resultaat kun je later niet eens afzien dat ze eigenlijk geposeerd waren. Aan symboliek geen gebrek.

De meeuwen waren verdomde lui, sorry, maar het moet gezegd worden. God, wat kunnen die beesten dom op en neer dobberen, te beroerd om een poot uit te steken. En je dan aanstaren met die enge Jude Law-ogen. Ik had zin om er eentje met een kwal te bekogelen, maar de kwal was bij nader inzien te fotogeniek om te verplaatsen. Wel bleken de meeuwen een beetje wakker te worden als je ze voerde met chips. Welke soort het was weet ik niet precies, van de chips dan. Ik eet zelf nooit chips. De dames zaten in tweestrijd; het laten fliederen en fladderen der meeuwen was een leuk gezicht, maar het ging wel ten koste van hun eigen knabbelvoorraad. Keuzes keuzes keuzes. Aan symboliek geen gebrek.

Genoeg bos en strand voor één middag. Als op een eiland de avond valt, dan valt die hard, en je ziet hem nooit van te voren aankomen. Maak je tijdig uit de voeten. Inmiddels was ik geloof ik goedgekeurd door de dames Achterbank maar wist niet precies waarvoor. Beter had de middag niet kunnen verlopen. Mevrouw Zomersproet zette er de hakken in en in geen tijd waren we weer terug in de metropool H. Toen ik mijn spullen pakte zag ik tot mijn stomme verbazing de geliefde vliegenzwam gewoon op tafel staan. Het was dan wel onderdeel van een vroegtijdig kerststukje, ik kruiste hem toch maar aan in het handboek. Rood en wit, een mooie combinatie.

lutek Woensdag 20 Oktober 2010 at 7:50 pm | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.