Prettig Weekend

Vorig weekend was een bijzonder prettig weekend, ik viel van de ene prijs in de andere. De prijzen waren een beloning voor noeste dan wel woeste schrijfarbeid. Geld is er niet mee te verdienen, maar de eer is ook wat waard. Eén van deze prijzen werd mij gegund voor een verhaal van maximaal 1200 woorden dat ik had ingestuurd op verzoek van Bibliotheek Waterweg te Schiedam. Nog 240 anderen hadden aan hetzelfde verzoek gehoor gegeven. Opmerkelijk, de verhalenwedstrijd die de bibliotheek in Rotterdam organiseert vindt doorgaans minder gehoor.

Het was een verhaal met alles er op en er aan, het zat barstens vol mooie werkwoorden en zelfstandige naamwoorden, en er kwam wel 10 keer het woordje "er" in voor. Ook had ik het woord "even" een paar keer gebruikt, alsmede het altijd pakkende "niet". Dat ik ook de naam van één van de twee hoofdpersoon uit de doeken had gedaan maakte het feest compleet. Toen het juryrapport werd voorgelezen kwamen er bovendien nog geheel andere zaken boven water, het kon niet op. Hannie stootte me aan... "Dat is jouw verhaal!" Ik gleed bijna van de stoel.

Als één der drie winnaars moest ik mijn verhaal voorlezen. Hier had ik niet op gerekend. Eigenlijk had ik niet eens gerekend op een plaats bij de eerste drie. Ik ben geen geweldig spreker en ik heb ook niet zo veel ervaring met voorlezen voor een verzameling onbekenden. Na hartelijke handenschudderij, schroefde ik snel de emotie terug tot een punt dat het best paste bij de toon van het verhaal. Wanneer je er gedoseerd mee omgaat komt het beter aan op die momenten dat je dat wilt. De timing had ik misschien iets beter onder de knie dan de vorige keer, maar zeker weten doe ik dat niet. Na een paar minuten besloot ik het verhaal maar het werk te laten doen, wie weet viel mijn aanwezigheid dan minder op.

Vóór mij was iemand geweest die uitblonk in de kunst van het vertellen, na mij kwam iemand die ik nauwelijks heb kunnen volgen omdat ik nog zat na te zenuwen en te spelen met een fraai beeldje gemaakt door het Schiedamse kunstenaarsduo 'Sage'. (Zij heet 'Sa' en hij heet 'Ge' of andersom.)

Na afloop was er tijd voor koffie en meer handenschudderij. Ik zag overal enthousiaste gezichten. Enkele daarvan kwamen gevaarlijk dicht bij me in de buurt. Het gezicht van de Schiedamse wethouder van cultuur, mevrouw Wil Vissers, kon me niet dicht genoeg in de buurt komen maar daar was het deze middag niet om te doen. Andere mensen hadden ook mooie woorden voor mij. Ik voelde mij ongemakkelijk maar was toch blij in het zonnetje te staan. Iemand trok een vergelijking met een verhaal van Samuel Beckett, al was het dan slechts de 'setting' ervan. Iemand anders vond het goed dat ik eens opkwam voor mensen met obesitas. Een volgende was van mening dat er een boodschap in mijn verhaal zat. Kortom, ik had het nog niet voorgelezen of het was al niet meer van mijzelf. Hannie hield me staande. Buiten begon het te regenen, het was tijd om naar huis te gaan.

lutek Donderdag 18 November 2010 at 12:44 am | | default
Gebruikte Tags:

Eén reactie

Lutek
Op verzoek het verhaaltje...
http://www.bibliotheekwaterweg.nl/digibi..
Lutek, - 28-11-’10 11:31
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.