Bij Jazzlicht

De jongeman bij de deur van Dizzy (portier klinkt als iemand met overwicht, wat hij ontbeert) lijkt veel op de jongeman die bij de apotheek werkt. Je zou zo zeggen dat het één en dezelfde is, maar ik moet mij sterk vergissen of ik vergis mij daarin sterk. Het zal wel komen door het jazzlicht dat alles in een ander daglicht stelt: gezichten, gezelligheid, hele gebeurtenissen vervormen onder invloed van jazzlicht. Niet te onderschatten.

Een uur nadat de band zou beginnen te spelen stapte ik binnen, dus mooi op tijd, want iedereen weet dat onder invloed van jazzlicht ook de klok een geheel eigen leven gaat leiden. Ik veroverde strategisch een plek tussen bar, podium, toilet en dansvloer, ik stond overal nog geen meter vandaan. Én, om mijn plaats veilig te stellen, ook, zo liet ik niet na mijn buren onmiddellijk mede te delen, tussen de gezellige mensen, want als je dat zegt veranderen de aangesprokenen vanzelf in gezellige mensen (als ze dat nog niet waren). A self-fulfilling prophecy.

De band met oud-dorpsgenoot Jan begon te spelen. Zo een stuk of 87 ritmes door elkaar, een vingeroefening voor die lui, ze draaien er hun hand niet voor om. Om me heen zag ik in de gauwigheid niet meer dan een stuk of 5 jazzpetten rondlopen danwel ritmisch bewegen op de geboden klanken, verrassend weinig. Ik bewoog ook ritmisch mee. Je zou denken dat er altijd wel een ritme is waarop je ritmisch meebeweegt als er zoveel tegelijk worden gespeeld, maar dat is een misvatting. Er zijn altijd meer ritmes die niet worden gespeeld.

Na een paar nummers kwam er een rustig nummertje langs: My Favorite Things. Gezellig. Zeker bij jazzlicht. De zangeres at de microfoon bijna op. Had ze zo'n zachte stem, of was het volume laaggedraaid? Ze knabbelde er aan, zo leek het even. Ik kreeg allerlei onuitsprekelijke gevoelens, koelde die terstond af met een buurmannelijk praatje. Buurman had de band 2 weken geleden naar Oman gehaald. Dorpsoudste Jan reist de wereld af, prachtig. Er liep iemand met een jazzbril en jazzhaar voorbij. Ook droeg hij een jazzbroek zo hoog opgetrokken dat hij het tegenvallend aantal jazzpetten in één klap goedmaakte. Het was ook in één keer pauze, maar of dat daar een gevolg van was lijkt me niet.

Na de pauze duren dingen altijd korter dan voor de pauze. Ik hoop dat iemand eens een studie verricht naar de oorzaak daarvan. Je kunt er niet bij met je boerenverstand. Was ik voornemens in Dizzy te blijven? Nee, ondanks aangenaam gezelschap stapte ik op. Uit het jazzlicht herkende ik de stad weer voor wat die was en begaf mij anderwaarts.

lutek Maandag 22 November 2010 at 11:50 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.