TinyMusic in de Sneeuw

Deze keer een winterse versie van TinyMusic: het muzikale samenzijn in huiskamer of andere kleine gelegenheid, intiem en gezellig. Het winterse aspect bestond hieruit dat het overdag zodanig gesneeuwd had dat de gevolgen hiervan des avonds nog goed merkbaar waren voor de bezoeker die zich naar een huis op de Graaf Florisstraat begaf, dit maal het punt van samenkomst. De gastvrouw en gastheer heetten mij hartelijk welkom, duwden een fles Olm in mijn hand en boden mij een zetel aan. Er was reeds muziek ook, Grizzly Adams was aan het soundchecken. Waarom zo laat nog? Meestal doet een band dat voordat het publiek er is.

Winterse omstandigheden

Het winterlijk gehalte van de dag had er voor gezorgd dat de helft van de band niet aanwezig kon zijn, gestrand in de sneeuw, 80 km van Rotterdam verwijderd. Ik wist zo gauw niet welke helft, Grizzly of Adams, maar dat deed niet terzake. Maar uitgerekend vandaag - oh, Voorzienigheid - bevond zich in het publiek een drummer met wie de aanwezige helft snel even enkele liedjes instudeerde, om zich zodoende nog min of meer als band te kunnen profileren. Er werden mooie liedjes gespeeld. Een paar nummers herkende ik, van Smog, Townes van Zandt, Love. En bijna ook van Lee Hazlewood... dat wil zeggen, als ikzelf de vocalen voor mijn rekening had willen nemen. Ik sloeg het aanbod af. Zo vroeg op de avond had ik er nog niet de juiste stem voor. En ik kende de tekst niet. En ik kan helemaal niet zingen. Eigenlijk maakte het niet zo veel uit wat ik opnoemde: alles was een goede reden om niet op het voorstel in te gaan.

De helft van Grizzly Adams met onzichtbare drummer

De aangepaste versie van Grizzly Adams had het reuze naar zijn zin. Dat de gezongen teksten over eenzaamheid en vervreemding handelden stond volstrekt niet in de weg van een vrolijke noot. Wat zeg ik? Iedere noot was een vrolijke, het scheelde niet veel of er werd een polonaise ingezet. Het publiek was getuige van het ontstaan van 'de leuke blues'. Soms lees je wel eens iets over het ontstaan van een bepaalde muzieksoort, jaren na dato, wanneer een journalist weer eens niets te doen heeft en naar iemands roots gaat zoeken. Welnu, als mensen zich over 20 jaar afvragen waar 'de leuke blues' is ontstaan, dat was op 4 december 2010 op 3 hoog in de Graaf Florisstraat. Tegen die tijd (over 20 jaar) heeft zich dat natuurlijk al lang weer vertakt in diverse onderstromingen, je hebt dan bijvoorbeeld de Hawaiian blues, de leuke blou-se, le bleues jolie en de hartstikke leuke blues.

De sponsor werd goed koud gehouden

We moesten na afloop behoorlijk naar adem happen, zoveel was zeker. Dat adem happen liet een ieder naar keuze samenvallen met het happen naar chocolade-kruidnoten, een luchtje, een verse fles Olm, of een shot nicotine. Ik was op weg naar alle vier tegelijk maar werd om onduidelijke redenen aan de praat gehouden door een ingenieur metrobouw die mij alles wilde vertellen over tunnels en rails en bijbehorende kosten. Na enige tijd wist ik me los te werken en vervoegde ik mij in de rokerslounge die ook als balkon dienst deed. Toen er na mij nog iemand de lounge betrad, vroeg iemand anders zich hardop af op hoeveel mensen zo'n rokerslounge nu eigenlijk berekend is. Het was een moment stil. In dat moment van stilte kraakte de houten vloer op 2 plaatsen tegelijk. Snel begaf een ieder zich weer naar de huiskamer.

Dyzack geeft tekst en uitleg

Dyzack had niet vastgezeten in de sneeuw, ook niet voor de helft. Hij stroopte zijn mouwen op, stemde zijn gitaar, en begon het eerste van een reeks nogal hoekige luisterliedjes te spelen. Ik luisterde goed en hoorde zo nu en dan maarliefst 2 gitaren tegelijk. Dyzack speelt strak en vingervlug. De opgestroopte mouwen lieten intussen enorm behaarde onderarmen zien, zodanig dat ik dacht dat hij niet zou misstaan als erelid van Grizzly Adams. Na enkele mooie nummers speelde hij nog een mooi nummer, maar vertelde er iets over voordat hij er aan begon. Als ik het goed begrepen heb ging het over een opera over eskimo's die Peter Faber niet kon zingen zodat hij een bamboosaxofoon moest bespelen onder het toeziend oog van een massagelamp. Ik snapte er op dat moment niets van en nu ik het opschrijf nog minder. Misschien zou een verse Olm verandering in het verstand brengen. Dat bleek zo te zijn, maar niet ten goede. Voor de zekerheid nam ik er nog eentje, en besloot toen de stad in te gaan. De Voorzienigheid, deze keer in de vorm van een nachtbus die precies voor mijn voeten stopte, bracht mij echter direct naar Zuid, wat misschien maar beter was ook. De laatste honderd meter legde ik te voet af en waardeerde de fijne akoestiek die een besneeuwde ondergrond geeft aan anderszins betekenisloze voetstappen. Kraak kraak kraak...

lutek Maandag 06 December 2010 at 01:01 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.