Blaudzun van Pluche

Blaudzun voor de vierde keer zien in één jaar, ben je een groupie? Ik voerde een volledige body- and mindcheck uit en concludeerde dat is geen groupie was. Ik schaatste over de stoep. De Lantaren gruwelde in beeld, ik was er twee dagen eerder geweest. Het was geen onverdeeld succes gebleken. De Lantaren is geen concertzaal maar een theaterzaal, misschien zelfs een filmzaal (daar zit eigenlijk niet zoveel verschil tussen, behalve de diepte van het podium.) Een filmzaal, ja, de architect liet de invulling open toen hij de inrichting ontwierp: 6 zalen, zie zelf maar welke je daarvan als concertzaal wilt gebruiken.

Het concert begon later dan de aangekondigde theatertijd die op het kaartje stond vermeld. Winterweer: uitstel van executie. Het moest er toch van komen. Een Muppetshow-stem ("Next week, you'll hear Dr. Bob say...") vulde de foyer, tot schrik van menigeen. Een meneer stootte zijn thee om. Een dame maande haar dochters zich te gedragen. Het leek wel of we in een museum stonden.

Van het voorprogramma heb ik weinig meegekregen, zo werd ik afgeleid, een half uur lang, door een dame die afwisselend vol in beeld betovend mooi stond te zijn, en aan de linkerkant van het podium half achter een vleugel verscholen mooi zat te zijn, en die luisterde naar de naam S.V. Pas in de laatste minuut realiseerde ik me dat ze onderdeel was van de muzikale begeleiding en dat het optreden thans een slotapplaus ontving. Ooit zal ik haar terugzien, vast en zeker. Maar niet deze avond, deze avond ging verder als Blaudzunavond#4.

(de winnaar van de Blaudzun-lookalike competition liet de concurrentie ver achter zich)

Sigmund Blaudzun bestempelde de zaal als een rumoerige. Dat was een grapje. Er werd ironisch genoeg op gepaste beschaafde toon om gelachen, de museumrondleiding ging verder. Hij bestempelde de zaal als waarschijnlijk de mooiste waarin hij ooit had gespeeld. Dat was geen grapje. Het was mooi, het was zacht, het was aangenaam, het was beschaafd... langzaam voelde ik - als twee dagen eerder - hoe het pluche bezit van mij nam. Mijn benen en billen werden van pluche, mijn lijf en mijn armen, en ten slotte werd mijn hoofd van pluche. Eenmaal buiten liep ik met evenveel vaart als opzet tegen de eerste de beste lantaarnpaal aan. Ziezo, de nacht kon een aanvang nemen. Ik nam de laatste metro naar de stad.

lutek Dinsdag 21 December 2010 at 10:18 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.