Kerst Als Nooit Tevoren

Na zoveel kersten heb je kerst wel meegemaakt. Wat is er nieuw, wat is er anders, wat is er kerstiger dan kerst? Niets.

Een familiebijeenkomst zoals zo vele. Niet helemaal, want de familie komt niet zo vaak bijeen. Drie keer per jaar, vier keer als je mazzel hebt. Ons moeder is blij als wij, met haar, bijeen zijn. Met aanhang nog blijer. Vandaag was ze heel blij.

Ons moeder, het zal niemand verbazen, is de jongste niet meer. 'Geef me een arm', en ze glijdt uit op plekken waar geen ijs ligt. Gelukkig had ik haar arm.

Er was geen kerstboom. Er waren wel mijn broeders huisdieren die ik nog niet gezien had. Ik was al anderhalf jaar niet bij mijn broer thuis geweest. Er is Rinus de hamster, en er zijn twee slakken. Ik weet het niet meer zeker maar ik geloof dat hij aan hen refereert als 'de weke' en 'de slome'. Nog één erbij en je hebt de ingrediënten voor een klassieke spaghettiwestern. Of voor de ingrediëten van een bord spaghetti. Net waar je voorkeur naar uitgaat.

Het was even uitproberen maar de beesten leefden allemaal: ze reageerden op prikkels van aanraking en zwaartekracht (de slakken) en op die van de tijd van de dag (de hamster). Geen van alle werden opgegeten. Er waren al hapjes genoeg.

Ondertussen bekeek moeder aandachtig de kerstcadeaus die ze net zelf gegeven had alsof ze die voor het eerst zag. De broeders deden stoer. Ach, cadeaus, gedoe, niet warm of koud. Het maakt ook geen bal uit wat we krijgen. Het gaat erom dat we het van ons moeder krijgen. Een cadeau van ons moeder is het mooiste cadeau.

Toen Rinus wakker werd (eindelijk - we gingen al bijna weg), speelde hij vrolijk met trapjes, molentjes en andere obstakels in zijn ruime kooi. Voeren, zo'n beest, dat is leuk. "Pas op", zei oudste broer, nadat ik Rinus een pijnboompit had gevoerd, "als je handen nog naar voer ruiken dan bijt hij in je vingers". Nuttige informatie, en reden voor mij om mijn hand nog even in zijn reukveld te houden. (Een gezichtsveld heeft dat beest niet - hij zit wat dat betreft op gelijke hoogte met de slakken en mijn wandelende takken.) Hap, daar beet hij. Het kriebelde een beetje. Een grappig gevoel. Hap, hij beet nog een keer.

De kerst was anders, omdat het niet die van vorig jaar was. Moeder had het zoals elk jaar reuze naar haar zin.

lutek Zondag 26 December 2010 at 01:46 am | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.