Taizé

Op kantoor waren wat kerstpresentjes gebracht, veelal in de gedaante van een fles wijn. Deze werden verdeeld onder de werknemers. Eén leverancier had een doos bezorgd met wijn en knabbels. Het zag er goed uit, maar voordat je toe kon tasten moest het deksel geopend worden, wat gepaard ging met cartoonachtig kerstgezang. Dat is ongeveer een halve seconde leuk. Het kerstgezang gaat echter veel langer door dan een halve seconde. Je moet je er echt doorheenbijten. Uitzetten kan niet. Het deksel vernietigen is ook niet aan te raden, omdat de doos met inhoud dan moeilijk te vervoeren is. Het moest toch allemaal heelhuids thuisgebracht worden. In de presentjesverdeling trof ik de doos met inhoud en verheugde mij op het aanbreken van de fles wijn. Hannie's voorkeur bestaat vooral uit knabbels.

Bepakt met tassen schuifelde ik naar de metro. Op veel plekken lag nog ijs en sneeuw op straat, maar ik hield mij staande. Het was druk voor de ingang van het metrostation. Het was nog drukker in het metrostation. Het was stervensdruk op het perron. Waar kwamen al die mensen vandaan? Waar ze vandaan kwamen wist ik niet, maar ik realiseerde me waar ze naartoe gingen. De Taizé-gemeenschap hield hun jaarlijkse ontmoeting ditmaal in Rotterdam, in Ahoy. Door heel Zuid-Holland liggen de leden gelegerd, bij mensen thuis of in een afgehuurde sporthal. Dagelijks vervoegen zij zich naar Ahoy om samen te zijn in gebed en gezang, in gemeenschap. En dat doen zij het liefst per metro rond etenstijd.

De eerste metro moest ik laten gaan. Te vol. Er kon niemand in- of uitstappen. Toen de volgende metro aan kwam rijden hield heel het perron de adem in om minder ruimte in te nemen. Enkele ongelukkigen die eerste rij stonden kregen ademnood. Ze zogen de longen vol waarbij hun buiken uitzetten en werden hierdoor als vanzelf voor de metro gelanceerd, hiermee het belang van een goede conditie aantonend.

De derde metro was ook afgeladen, maar ik had het geluk dat ik precies op een plek stond waar een metrodeur tot stilstand kwam. Zonder vrije wil werd ik naar binnen gedragen en geparkeerd tegen een stalen paal die een beetje doorboog onder druk van mijn hoofd. Mijn hoofd boog ook een beetje door, maar ach, ik was binnen, en ik had ook al mijn bagage nog. De deuren knerpten en kraakten dicht. Tergend langzaam zette de metro zich in beweging. Ik hield mij niet staande, ik werd staande gehouden. Om mij heen zag ik louter blije gezichten, Poolse gezichten, Italiaanse gezichten, Franse gezichten. Enkele Nederlanders wilden klagen maar deden er het zwijgen toe omdat ze begrepen dat hun geklaag niet zou worden verstaan. Een donkere meneer met dikke buik pufte boven iedereen uit. Hij zocht naar ruimte die er niet was en draaide zich met moeite half om. Dit bracht geen verlichting maar maakte wel dat er tientallen mensen tegelijk mee begonnen te draaien, als radertjes in een volgebouwde klok.

Drie Franse dames naast me hadden het goed naar hun zin, ze kwebbelden zich gezellig door de reis heen. Ik amuseerde me ook redelijk, de omstandigheden voor lief nemend. De dames begonnen tegen me te praten in goed verstaanbaar Engels, ze legden uit wat hen hier bracht en waar ze verbleven. Nu was er met hun uitspraak niet veel mis, maar Fransen hebben de neiging om de lettercombinatie "ij" als twee letters uit te spreken. Zo werd TDF-ritwinnaar Jeroen Blijlevens ooit eens verbasterd tot Jerome Blie-zj-lie-vans. Het was daarom niet verwonderlijk dat de dames zeiden dat ze verbleven in Pie-sj-nieker waar ze Pijnacker bedoelden. Ik verstond dit niet direct en vroeg hen dit te herhalen. 'Piesjnieker', zei één van hen. Uit een ooghoek zag ik hoe de donkere meneer met de dikke buik zijn oren spitste. Had hij nu echt gehoord wat hij gehoord dacht te hebben. Hij probeerde zich weer om te draaien wat wederom maar half lukte. Net als eerder kwam hierdoor de gehele metromenigte als radertjes in beweging. Ik werd van de stalen stang weggedrukt, maar mijn rechtarm zat er nog omheen geklemd. De meneer keek diverse mensen aan. Het was even stil in de metro. Ik voelde mijn hand de grip verliezen op de tas met de doos. De meneer keek mij nu aan en fronste zijn wenkbrauwen. Het was nog even heel erg stil. Toen klonk op vrolijke toon een cartoonachtig zangkoortje door de metro: "We wish you a merry christmas, we wish you a merry christmas, we wish you a merry christmas and a happy new year."

Ik schudde wat aan het hengsel maar had geen controle meer over de tas. Het liedje begon nog enkele malen opnieuw. "We wish you a merry christmas, we wish you a merry christmas, we wish you a merry christmas and a happy new year." Verderop in de coupé begon een Poolse afvaardiging een ontmoetingsliedje te zingen. De Franse kolonie wilde zich niet onbetuigd laten en haalde Frère Jacques van stal. "We wish you a merry christmas, we wish you a merry christmas, we wish you a merry christmas and a happy new year." Enkele Italianen begonnen hun voetbalclub scanderend aan te moedigen. Het werd me daar een kermis van jewelste. De metro minderde vaart en reed station Zuidplein binnen. Ik zocht mijn spullen bij elkaar, net op tijd want de deuren werden reeds opengeperst en iedereen stroomde naar buiten. De wijn zou me straks goed smaken.

lutek Zaterdag 01 Januari 2011 at 6:06 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.