TinyMusic: Canada Calling

Donderdagavond, nog vroeg maar al fris, het nipt aan de neus. Met gemengde gevoelens liep ik een avond TinyMusic tegemoet. Ongemakkelijk, er niet gerust op dat de avond zou slagen. Waarom was dit keer gekozen voor deze macabere locatie, dit lugubere gebouw? Het 'zwakke dragershuisje', dat is natuurlijk om moeilijkheden vragen, een pand dat bestaat bij de gratie van zwakke dragers. Zou dat de reden zijn dat er dit keer maar 30 kaartjes beschikbaar waren? En wat als er toevallig twee mensen meer aanwezig zijn, begeeft de vloer het dan onmiddellijk, gaat het hele pand tegen de vlakte? Je weet het nooit met die zwakke dragers. Ik rilde bij de gedachte, geholpen door de kou.

Mijn zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon toen ik het adres gevonden had, het bleek te gaan om het 'Zakkendragershuisje', ik haalde opgelucht adem. Waarschijnlijk was ik de laatste Rotterdammer die hier nog nooit geweest was. De Euromast ken je toch ook!? Het staat er al van tjaar zestienhonderdenzoveel, je hebt al 4 eeuwen de tijd gehad om het eens te bezoeken, als je het nou nog niet...

Tot mijn verbazing bleek ik toch niet de enige onbekende te zijn. Omdat ik te vroeg was en nog even de benen rondliep, verderop, zag men kans mij tot 4 maal toe aan te spreken om inlichtingen over de exacte ligging van de locatie. Ik wierp mij op als kenner. Eén bezoeker verweet mij dat 'dit hier' niet de Havenstraat maar de Voorstraat was, alsof ík er iets aan kon doen dat het gebouw niet op zijn plaats stond. Ik flikkerde hem de majem in en ging naar binnen.

De organisatie (lof! lof!) voorzag mijn hand van rode inkt afkomstig van een helemaal in Indonesië gemaakt stempeltje. Daar waren de stempeltjes zeker een kwartje goedkoper. Binnen 2 minuten was het logo al uitgelopen, nieuwigheid.

Het Zakkendragershuisje bestaat al zo lang dat het me niet onmogelijk lijkt dat er ooit eerder een minnestreel gepleegd is, doch het strelen der minne deez' avond zette al het andere geminnestreel in de schaduw. Het was een Canadese avond, heel toepasselijk was daarom een tweetal Canadese singer-songwriters uitgenodigd. Jack Marks mocht als eerste de microfoon nemen. Onee, er was geen microfoon. Gitaar, zang en ingehouden adem van publiek voldeden als ingrediënten. Bij het derde lied herkende ik meerdere talenten van de beste man, gelukkig maar, want heel even leek het alsof hij maar 1 nummer zong op telkens een andere manier. Mooie verhalen, rake anekdotes, 'echte' liedjes, wat wil een muziekliefhebber nog meer? Nou, wat dacht je van echte verrassingen?

De overeenkomst tussen Jack Marks en de volgende minnestreelster was dat ze beiden uit Canada kwamen, bandmatig bevriend met elkaar, en dat ze elk tot 3 maal toe wel erg duidelijk maakten dat zij hun ceedees aan de man m/v wilden brengen. Aan de lokroep van mevrouw Jadea Kelly kon ik niet ontkomen. Al bij het tweede liedje wist ik dat ik de ceedee zou aanschaffen. Gelukkig speelde ze door. Bij het zesde liedje wist ik dat ik 2 ceedees zou aanschaffen. Mijn portemonnee was blij dat ze geen 18 liedjes speelde anders had ik in een regenton naar huis gemoeten. Zelf was ik het niet eens met mijn portemonnee en had dat er graag voor over gehad, maar ik had zoals meestal hierin niets te zeggen

[mooi woord trouwens: gemoeten, je ziet dat zelden nog]

Jadea Kelly speelde niet alleen fraai en zong met hemels mooie stem de zwaartekracht de deur uit, ze bezat ook een ongekend talent voor timing. De woorden duurden nèt een fractie te lang, te kort, te uitgesteld, te... kortom, ik was verkocht. Ik moest ook wel want het geld was op. Mede daarom was ik ook maar wát blij dat de firma Olm andermaal zo vriendelijk was TinyMusic te sponsoren. Proost.

De twee Canadezen waren ondertussen verkochte ceedees aan het volkalken met boodschappen aangaande de tegenvallende verkoop van de ceedees van de ander. Ik besloot dat het tijd was om iedereen persoonlijk goedenavond te wensen, waar ik een goed half uur mee zoet was, en nog even op de hoek te zien hoe de wind waaide. De Ooievaar is een heel behoorlijke kroeg waar, als je even niet oplet, plotseling allerlei oude bekenden uit hoeken en gaten komen gekropen. Gezien het tijdstip van de week maakte ik desondanks een kortsluiting en toog huiswaarts. Ik besloot dat Canada een mooi land is.

lutek Zaterdag 29 Januari 2011 at 02:55 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

Eén reactie

Fien
Mooi, hoe woorden een avond muziek kunnen beschrijven.
Fien, (E-mail ) - 31-01-’11 21:39
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.