Lulkoek en Appeltaart

Dichter Guido Utermark is er een om in de gaten te houden. Hij kijkt om zich heen en schrijft op wat hij ziet. Al weet je door zijn woorden niet altijd wat hij ziet, iedere zin op zich is al een gedicht. Hij heeft een hoge sterke-zin-dichtheid, zeer de moeite waard.

De folder waarop gewag werd gemaakt van een voordracht van Guido had ik niet nauwkeurig gelezen, ik wist slechts dat ik in een galerie in Den Haag moest zijn, op 10 minuten lopen van het station. Bij binnenkomst liep ik tegen een manshoge spiegel aan die mij duidelijk maakte dat ik het verkeerde overhemd had aangetrokken. Ik zou er goed aan doen de rest van de avond mijn armen stevig langs mijn lijf te houden. Hoe ik dan mensen een hand zou moeten geven wist ik nog niet precies.

Er was koffie en thee en appeltaart. Lekker. Helaas was dat pas voor in de pauze. Ik bestudeerde het programma nu pas wat beter. Na Guido zou er een tarotbespiegeling worden gedaan. De spreker was reeds in de weer met een projector om straks zijn verhaal mee van lichtbeelden te voorzien. Het beloofde niet veel goeds. Ik hoorde iemand zeggen dat het wellicht raadzaam was het een en ander op de wand te verhangen. Dat leek me inderdaad een prima idee, maar het bleek slechts om een schilderij te gaan.

Guido was goed. Ik kocht zijn bundel niet want had die reeds in bezit. De meneer van de tarot wierp zich op als kamelenherder en kende kenmerken toe aan dit beest die ik nooit heb durven vermoeden. Ooit heb ik een kwartiertje op een kameel gezeten. Anders dan wat deze meneer beweerde was dat geenszins comfortabel. Vanzelf ging ik daarom ook aan de rest van zijn verhaal twijfelen. Hij schudde 'het bewustzijn' zodanig door elkaar dat ik het mijne maar wat graag ter plekke had verloren, wat helaas niet gebeurde. Tot slot las hij een volkomen warrig meditatiegedicht voor van of over 'de Hoge Priesteres' waarin ieder woord zonder moeite te vervangen zou zijn geweest voor een ander woord en het nog steeds hetzelfde had betekend: niets.

"Zijn er nog vragen?", besloot hij. Merkwaardig genoeg waren er geen vragen. Misschien was zijn verhaal voor de anderen volkomen duidelijk geweest. Of misschien wilde iedereen net als ik zo snel mogelijk een enkele reis terug naar de realiteit en naar het toilet, of roken, of aan de koffie. De pauze kwam hoe dan ook zeer gelegen. Buiten rokend overwoog ik om nu direct al het Haagsche voor het eeuwige te verruilen maar bedacht dat mijn jas nog in de galerie hing.

Na de pauze was er een huisschrijfvlijtige meneer die het maar niet kon nalaten om zo en passant als maar mogelijk, tussen het voorlezen en veelbetekend naar het publiek kijken door, te vermelden dat hij in dezelfde streek woonde waar Goethe en Heine zich hadden laten inspireren. Met zijn voorleesbeurt bewees hij echter dat grote dichters niet streekgebonden zijn.

Eindelijk was alles afgelopen. De klapstoeltjes werden dichtgeklapt en in de hoek gezet. Ik controleerde of er geen mensen ingeklapt waren achtergebleven. Nee, iedereen had zijn bewustzijn weer bij elkaar geraapt.

De organiserende dame liep op mij af en beweerde vragend: "Jij bent ook dichter?" Ik wist niet hoe snel ik dit moest ontkennen. Stel dat je wordt uitgenodigd de volgende keer. Ik bedankte voor de gastvrijheid en voor de appeltaart en besloot het luchtruim te kiezen.

lutek Woensdag 23 Februari 2011 at 11:47 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.