Tiny Beeldenstorm

Fenomeen TinyMusic bestond een jaar. Om dat te vieren was een speciaal avondje muziek georganiseerd op een intieme locatie tegen lage toegangsprijs en met gratis Olm-bier. Dat was een beetje flauw eigenlijk, want dat is precies wat TM al het hele jaar gedaan heeft. Zo lust ik er nog wel een paar. Je zou verwachten dat er een uitje naar een pretpark zou volgen, of dat er een circusact met vuurspuwende leeuwen was besteld. Nee hoor, gewoon wat er het hele jaar al was gedaan. Vooruit maar weer. Waar is het deze keer? Er op af.

Bij de deur van Galerie Chris Ripken, nabij de Bergweg, werd alle gasten op het hart gedrukt zich vanavond alsjeblieft een beetje te gedragen, ja! Eerder op de dag was reeds een beeld gesneuveld, boven in het atelier. Chris Ripken was daar vast niet blij mee geweest. Op onze tenen slopen we naar boven, trap op, linkaf, tussen een beeldenzee door, eerste deur bij de pakken Olm ingaan en voila. Zo snel als de routebeschrijving gegeven was, zo langzaam werd de route afgelegd. Dat kwam omdat iedereen zich vergaapte aan al het moois dat Chris Ripken had gemaakt. Dat was niet mis. Sterker nog, het was raak.

Maar hop nu, naar het concert. Niet bij de beelden blijven hangen en ook niet bij de pakken Olm neerzitten, er moest gemusiceerd worden. Twee Rotterdamse bands vanavond: Politics en Face Tomorrow. De eerste band was de koning van de voorspelbare eindes. Dit hadden ze tot zo'n kunst verheven dat ik menigmaal te laat applaudiseerde, in de veronderstelling dat er vast nog een muzikale verrassing zou komen. Telkens liep ik in de val.
Face Tomorrow daarentegen was op geen enkele manier vast te pinnen, ook niet in (on)voorspelbare (on)voorspelbaarheid. Juweeltjes rolden over de ateliervloer. Plotseling rolde er nog meer over de ateliervloer. Ja hoor, iemand in het publiek was tegen een beeldhouwwerk gaan leunen, wat er voor zorgde dat het zwaartepunt van het beeld buiten zichzelf werd verplaatst. Met wild geraas herstelde het beeld de plaats van zijn zwaartepunt. 10 meter verder zat gastheer Chris Ripken achter zijn werktafel iets te tekenen, waarschijnlijk een ontwerp voor een volgend beeld. Hij keek niet op of om. Anders dan zijn kunstwerken was hij vandaag het meest onbewogen van allemaal. Zijn eigen standbeeld. Bewonderenswaardig.

In de rookruimte - het dak van de buren - sneeuwde het lichtjes en zeiden de mensen die geen Olm dronken dat het koud was. Iemand vroeg me waar 'Die Bril' was. Ik wist even niet wat ze bedoelde. Ter verduidelijking legde ze uit dat als ze mij zag, dat ik dan altijd samen was met 'Die Bril'. Ze bedoelde vriendin Caja, die ik al bijna een jaar niet meer zie. Ik zei dat ik geen flauw idee had waar 'Die Bril' uithing. Ze knikte veelbetekenend. Jammer alleen dat ik in de donkere rookruimte niet zag dat ze op die manier knikte. Dat hoorde ik later pas, toen er meteen bij werd vermeld dat deze spreekster sinds 2 weken single is. Verdomme. Heb ik weer. Nu kon ik haar niet meer vinden. Er waren ook zo veel mensen vanavond. Dit was de grootste editie van TM van het jaar. De naam is bijna niet meer van toepassing. Ik stel voor om het tweejarig bestaan van TinyMusic in de Kuip te organiseren.

lutek Vrijdag 25 Februari 2011 at 7:03 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.