De Loop

Helder van geest was ik, ik zag geen spoken, en besloot dat ik daar wat aan moest doen. Als je niet-alledaagse dingen ziet terwijl je niet helder van geest bent, is dat niet zo verwonderlijk. Zie je ze als je dat wel bent, is het erg verwonderlijk. En verwarrend. Ik wilde geen verwarring, ik wilde duidelijkheid. Zodoende besloot ik de helderheid op te offeren ten behoeve van de duidelijkheid.
Gezeten in jazzgelegenheid Dizzy, dat in naam mijn besluit steunde, gaf ik mij over aan Braziliaanse ritmes, immiteerde deze onopvallend met lichte bewegingen van hoofd, arm en onderbeen.
De band speelde een nummer dat me steeds weer deed denken aan 'Take the long way home' van Supertramp. Het lukte me niet om te ontdekken waaraan dat precies te danken was. Telkens als ik dacht de vergelijking gevonden te hebben veranderde het nummer naar onbekende oorden. Telkens als ik geen enkele vergelijking met het nummer kon ontdekken, deed het me er opeens weer aan denken. Verwarrend.

De barman leek op tennisser Nadal. De barman liep voorbij met een dienblad, niet met een tennisracket, het moest dus iets anders zijn dat me aan Nadal deed denken.
Een dame naast me draaide heen en weer en heen en weer. Het leek of ze op de muziek bewoog maar daarbij diverse danspassen oversloeg. Het bleek iets anders te zijn, ze stond in de loop. Als je eenmaal in de loop staat is het lastig er weer uit te geraken. Doordat je zelf heen en weer beweegt maken passanten behalve een voorwaarste ook een zijwartse beweging gedurende het passeerproces. Als verhitte moleculen neemt iedereen meer ruimte in dan nodig is. Al snel is het niet meer één plek waar je je bevindt maar een hele omgeving.

Eén der passanten leek verdacht veel op gitarist Snakefinger. Toch wist ik vrijwel onmiddellijk zeker dat deze het niet was. Niet omdat de gelijkenis niet sprekend was, maar omdat Snakefinger al 24 jaar geleden is overleden. Zodoende zorgde de passant niet voor enige verwarring mijnerzijds. Wel voor de dame in de loop. Ik sprak de dame aan en wees haar op de loop. Ze beaamde en benadrukte dit met de uitroep: "Ik bèn de loop!" Nogal een boude uitspraak, ze meende ik. We besloten een test te doen. Ik ging staan waar zij had gestaan, en zij ging tegen de kruk aanstaan waarop ik had gezeten. Vrijwel direct kwamen er enkele mensen voorbijlopen uit andere richtingen dan tot nu toe het geval was geweest. Ongelofelijk. Verwarrend en duidelijk tegelijk. Het was waar: zij wás de loop.

Eén passent vertoonde een sterke gelijkenis met Pavement-bassist Mark Ibold. Nu is deze niet 24 jaar geleden overleden, sterker nog: hij is in het geheel nog niet overleden, dus theoretisch was het mogelijk dat hij het was. Toch overwoog ik van niet, louter en alleen om de verwarring te slim af te zijn.
Ik wilde weer gaan zitten maar de dame van de loop maaide met de kruk om zich heen. Kennelijk had zij het een beetje gehad om de hele avond de loop te zijn. Nadal wist haar bij zinnen te brengen met een goedgeplaatste forehand. Ik besloot Celebrity Night Out te laten voor wat het was en naar huis te lopen. Halverwege de loop betrapte ik me zelf erop dat ik 'Take the long way home' aan het hummen was.

lutek Zondag 20 Maart 2011 at 11:04 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.