Slam

"Schrijf je ook gedichten en lees je ze voor?"
Ik was op weg ja te knikken maar boog halverwege af naar nee schudden. "Voor je het weet zit je voor anderen je gedichten te interpreteren. Dat moeten we niet hebben."
Per ongeluk was ik bij een voorronde van een Poetry Slam beland. Voor de duidelijkheid: Ik deed niet zelf mee maar was aanwezig in publieke vorm. Ik was er om iemand op een gitaar te horen spelen, dit afwisselend zacht, dan weer harder begeleidend met zang. Dit optreden werd op de voet gevolgd door genoemde Slam. Ik had er niet op gerekend dat de muziek op tijd zou beginnen, wat het wel gedaan had, zodat ik maar een handvol nummers kon genieten.

Gelukkig gaat het er bij een Poetry Slam tegenwoordig niet meer om zo goed mogelijk de Osdorp Posse na te doen met rapjes, beweginkjes en geveinsde boosheid. Nee, er wordt daadwerkelijk gedicht. Helaas zit er een wedstrijdelement in waarbij de beoordeling c.q. waardering vooral gebaseerd is op de presentatie en ook, deze middag althans, de interactie van de dichter met het publiek.

Een presentator heette het publiek welkom. Hier ging het meteen al mis. "Leuk dat jullie er allemaal zijn", sprak hij.
Allemaal? Ik keek de ruimte rond. Hadden alle 34 aanwezigen een uitnodiging gekregen èn hieraan gehoor gegeven? Zij alléén en niemand behalve hen? Waren er geen anderen genodigd? Wat nu als er 1 weggaat, is 'allemaal' er dan nog? En ik zelf, hoorde ik ook bij 'allemaal', zonder uitgenodigd te zijn, althans me er niet van bewust een uitnodiging ontvangen te hebben?
Ik vond het erg verwarrend.
De presentator hij presenteerde door. Ik had inmiddels wat gemist van wat hij zei. Daarin was ik niet alleen. De meeste mensen hadden wat gemist van wat hij zei omdat er een d.j. achter in de zaak een muziekje had opgezet. De dubbele geluidsstroom werd echter vakkundig gehalveerd op commando van de bardame vóór in de zaak: "Hey!!! Henk!!! Uit!!!"
Voor mij had de bardame hiermee in één keer de Poetry Slam mogen winnen en hoefden de anderen niet meer te beginnen, maar zij deed niet mee. De presentator introduceerde de 2 overgebleven deelnemers: 2 heren, die beiden Martin heetten. Zij namen en gaven elkaar afwisselend het woord. Het was direct duidelijk dat Martin zou winnen.
Ondertussen had ik behalve oor ook oog voor wat er op het podium gebeurde. De 'lichtshow' deed hetzelfde als wat het al een half uur onafgebroken had gedaan: elke halve minuut ging het licht een paar seconden uit, dan ging het weer aan. Gelukkig was de zomertijd net een dag geleden ingegaan zodat de slammende gezichten op het vroege avonduur nog goed van elkaar te onderscheiden waren. Toch leidde het mij voldoende af om uiteindelijk niet te weten of Martin nu gewonnen had of niet.

lutek Woensdag 30 Maart 2011 at 6:00 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.