De Lift

Van winkel terugkerend, tevreden vaststellend dat niets mijn aanschafsaandacht had ontsnapt, rolde ik de boodschappenkar de hal van de flat binnen langs opengehouden deur en openhoudende buurman, elkaar wederzijds middagen van goede snit toewensend; wellicht ten overvloede: de buurman en ik, niet de buurman en de deur. Het was een zondagmiddag zoals duizenden: een beetje zon, een beetje lui, een beetje bijkomen, een beetje voorbereiden.
Ook de liftdeur hield hij voor me open, zodat ik meende dat een volgende beleefdheidsfrase op zijn plaats was. Hij drukte achtereenvolgens twee genummerde liftknoppen in, corresponderend met de respectievelijke verdiepingen waarop hij en ik wonen. De lift zette zich in opwaartse richting in beweging. Wij bewogen mee.

Behalve een bezoek aan de superwinkel had ik ook een bezoek aan een verkoopoverschotboekenwinkel gemaakt. Hier had ik een puzzelboekje gekocht voor de, gezien het aantal puzzels dat het bevatte, redelijke prijs van 2 euro en 50 cent. Dit boekje had ik na aankoop niet bij de andere boodschappen opgeborgen maar in de hand gehouden, overeenkomstig de verwachting dat ik, bij wijze van spreke althans, eerder thuis zou zijn dan het op had kunnen bergen.
Hoewel de lift slechts enkele verdiepingen hoefde te verhogen, zien de gebruikmakers van dit vervoermiddel - ook ik - toch altijd weer kans de vreemdste zaken te bespreken. Niet zelden komt het weer ter sprake, het aanstaande eten, of het zojuist genoten vervoer. Soms wordt een dergelijke opmerking in vragende vorm gemaakt. Ik voel het in dergelijke gevallen mijn plicht hier immer een weloverwogen antwoord op te geven, de vraagsteller geen genoegen nemen latend met zomaar een 'ja' dan wel een 'nee'. Ik schets ter illustratie het tijdsverloop van zulks: 1 verdieping duurt een doorgaans verplichte stilte, 1 verdieping duurt de vraag, 1 verdieping gun ik mij over het antwoord na te denken, 1 verdieping duurt mijn antwoord. Tegen die tijd sta ik eigenlijk al met één been buiten de lift en is het daarom niet onmogelijk dat mijn antwoord de vraagsteller niet in volle omvang bereikt. Het zij zo.

Dit keer was de zaak omgedraaid: buurman begon de conversatie niet, ik begon die. Weliswaar niet met een vraag maar met een opmerking, of eigenlijk een verklaring. Ik had buurman al de tijd van 1 verdieping zien turen naar hetgeen ik in mijn hand had: het puzzelboekje. In de tijd van nog een verdieping hield ik het voorwerp omhoog en verklaarde op wat ik hoopte dat een grappige toon was: "Zo, ik kan weer naar het toilet." Het was 1 verdieping stil. Toen ik op het punt stond uit de lift te stappen, reageerde buurman: "Jaaa... het blijft allemaal maar doorgaan, hè."
De liftdeur sloot zich, de lift zette zichzelf en buurman in beweging, ik bleef achter in totale verwondering. Wát blijft maar doorgaan? De lift, de puzzelboekjes, het toilet, de boodschappen, de zondag, het leven? Waar doelde buurman op? Luisterde hij wel? Luisterde ik wel? Ik was met stomheid geslagen. Nog urenlang overwoog ik, liever per trap dan per lift, naar hem toe te gaan en hem alsnog om uitleg te vragen. Ik deed het niet.

lutek Zondag 03 April 2011 at 7:44 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.